Haters In Tagalog Novels & Stories

Tumilapon sa damit niya ang laman ng baso na bitbit nito. "Sorry po, hindi ko po kayo napansin. Sorry po talaga." Hinging paumanhin ko rito ng bahagyang nakayuko ang ulo ko. Natakot akong tumingin dito baka galit sa akin. Sabagay may rason siyang magalit dahil kasalanan ko rin naman, 'yon nga lang natatakot akong tingnan ito.

Marahas kong pinunas ang mga luhang di halos tumitigil sa kakapatak. Rinig na rinig ko rin ang maya't mayang pagsinghot ko,na bunga ng matagal na pag iyak. "Ma'am, hindi ko ho alam ang sakit na nararamdaman ninyo ngayon,ngunit kailangan ninyong tumayo ma'am. Matatalo kayo niyan". Nagsusumamo ang boses ni Aling Tisang. Napatingin ako sa telebisyon, kasalukuyan nang nakaupo sina Salem at Rina.

tanong ko sa kaniya. "Yeah, I'm alright. Nanginginig lang talaga ako sa inis kay Mom. Hindi ko na alam kung ano ang tumatakbo sa utak niya at mas lalo lang niyang dinadagdagan ang reason to hate her even more! I really hate her, Kali!" inis na sabi niya. Halata naman sa expression ng mukha niya na galit at naiinis talaga siya kaya naman hinawakan ko ang balikat niya at bahagyang tinapik 'yon para pakalmahin siya.

Nag echo sa isip ni Thali ang salitang iyon. "Para kang tanga," mariing ani niya na langd dahilw ala na siyang masabi. “I mean it,” he whispered, his voice a husky thread that seemed to wrap around her heart. “No one else. Only you. Always you. Kaya huwag ka ng magalit diyan,” ani nito at mapungay na ang mata. “I hate you! Binobola mo lang ako, eh!” Hinila niya ang kamay niya palayo at biglang tumayo, sumabog ang galit niya na parang tubig mula sa pumutok na dam.

Pu-ni-tive? Gusto kong umiyak sa inis.. Pakiramdam ko ay lalo akong naging mangmang sa harap niya. Ang tanging malinaw ko lang na naintindihan ay ang huling apat na salita. "H-Hindi ko po kayo maintindihan..." bulong ko, pilit na nilalabanan ang panginginig ng boses ko.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Namumula ang mga matatabang pisngi ni Maverick, maging ang mga matang puno na ng luha. “Ayoko! Isa lang ang daddy ko! They were right! Hindi mo man lang ako iniisip noong naghiwalay kayo ni Daddy! Dad’s gone and now… iiwan mo rin ako para sa iba. Ayaw mo na sa’kin! I hate you! I hate you all!”

panimula nito kasabay ng mataman na pagtitig sa kanya. “What about it? Ikinagalit ng lolo mo, hindi ba? He hated me more because of what I did.” “Yes, he’s mad. But I don’t think he hates you, Laica. That word might be a superlative to what he feels. M-Maaaring... hindi niya lang nagustuhan ang ginawa mo.”

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

"Biruin mo na ang lasing, huwag lang ang bagong gising." "Oo na! Oo na! Tatandaan ko 'yan! Bitawan mo na ang tainga ko!" napapangiwing wika niya. Binitawan ko naman ito. Pagtingin ko sa kanila ay nakatingin na sila sa akin. "Bakit?" nagtatakang tanong ko. "Ang brutal mo talaga kahit kailan!" wika ni Cheche sa akin. "Brutal agad?! May pinatay ba ako?!"