Hayabusa Skins Novels & Stories

Gab suggested as he leaned to his chair while drinking water. Nasa akin ang atensiyon nito. Ang dark brown niyang mga mata ay nakatitig sa akin. His wet messy curly hair bumabasa sa kanyang fitted long sleeves na nirolyo hanggang siko. Bakat na bakat ang masculine body nito and even he moves ay nagpapakita ang veins sa kanyang kamay. May Rolex sa kaliwang wrist and his veiny hands were still holding the glass of water habang nasa ibabaw na ito ng mesa.

Mula sa aking likuran ay narinig ko ang isa pang boses ng babaeng robot, si Uno. Uno is a humanoid, four feet and six inches tall, and weighed 70 pounds. Kumbaga sa tao, ang taas niya’y para lamang sampung taong gulang na batang babae pero matured at advanced si Uno. She could walk with or without voice command, could speak about thousands of words, and could move her head and arms. Uno’s body consisted of steel gear, a camera and monitor, and motor skeleton covered by aluminum skin. Kulay pink siya ngayon. “Byeongyuna! Byeongyuna!” muli niyang pagtawag sa akin.

Nung si Scar Face ay papalapit na sa kanya nang paisa-isang hakbang lang, si Sabrina ay nagmadaling mag-isip ng mga ideya sa utak niya, isang boses naman ang narinig sa di kalayuan. Ang boses na yun ay mahinahon pero malamig at kasing kintab ng isang piraso ng magandang kalidad na jade. "Si Sabrina ay bisita ko. Sinong maglalakas-loob na hawakan siya?"

Pagkatapos umupo ng dalawa sa kanilang wheelchair, isang magandang anyo ang bumaba mula sa bus. Nakasuot ng itim na kimono na may puting cherry blossom patterns ang babae. Nakatali rin ang kanyang mahabang buhok. Hindi lamang banayad at nakakalula ang dating nito, pero napakaganda at napakaperpekto ng hubog ng mukha nito. Natigilan ang lahat nang masilayan nila ang binibining ito. Siya si Nanako, ang Yamato Nadeshiko na kinikilala ng Japan, at ang kasalukuyang head ng pamilya Ito!

Mababa ang tono ng boses nito at mababanaag ang galit do'n. Nawala tuloy ang ngiti sa mga labi niya. Hindi na rin siya pumalag nang itaas nito ang mga braso para alalayan siyang bumaba. Gusto sana niyang sabihin na kaya niya namang bumaba ng kabayo mag-isa pero hindi na lang din siya umimik. Madilim na madilim pa rin kasi ang ekspresyon ng mukha ni Sky.

Ang mga obsidian-skinned na halimaw na nagkukumpulan ay umatras, ramdam ang matinding kapangyarihan na bumabalot sa kanya. Sumugod si Brayan, hindi na isang tao, kundi isang bagyo ng purong enerhiya. Ang kanyang mga kamao ay naglabas ng mga pagsabog ng enerhiya na nagpakawasak sa mga kalaban. Ang dambuhalang halimaw, na nagpakamatay sa maraming buhay, ay sinubukang salubungin ang kanyang atake, ngunit sa isang mabilis na suntok ni Brayan, nagkawasak-wasak ang balat nitong parang bato. Ang bawat suntok ay nagdulot ng malakas na sonic boom na nagpagulo sa buong Spaceship.

Pagkatapos pumili ni Nexus ng ilang palda, nagsimula nang magpalit si Hiraya. Ang una ay isang suspender skirt na may V-neck design sa itaas. Dahil sa fishbone design, mas lalo nitong pinatingkad ang kakinisan ng baywang ni Hiraya. Sa ibaba naman ay isang hip-hugging na fishtail skirt na mas lalong nagpa-define sa kanyang perpektong hubog.

“Nasa Martial Emperor level ang lakas nito. Siguradong malaki ang kikitain natin sa sandaling maibenta natin ang inner core at ang balat nito sa black market.” Namangha ang lahat maging si Yasir noong mga sandaling iyon. Hindi na siya nagkaroon ng oras para magisip kaya agad siyang kumuha ng isang Bone Penetrating Nail para ipangpukpok sa ulo ng lider ng mga lobo.

Ito ay isang design inspired by a fairy, characterized by ethereal layers, translucent fabric na parang nagliliyab sa ilalim ng liwanag, at ang intricate beadwork nito ay kumikislap na parang bituin. “I like this design. Parang pwede itong gawing skin ng hero sa mobile game ng kompanya ko,” sabi niya. Napatingin siya sa akin at nagsalubong ang mga tingin namin. Parang may isang tahimik na pag-uusap na naganap sa loob ng isang tinginan lang. “How about ikaw na lang ang kunin ko na skin designer ng mga hero sa mobile game ng kompanya ko,” saad niya.

Huminga ako nang mabagal. Hindi pa ito ang huling hakbang. Hindi pa ito ang pagsira. Ito ay simula pa lamang ng paglusong sa lalim ng kasinungalingan. Sa earpiece, mahina ang boses ni Sol. “Clear pa rin ang surface.” Tumango ako kahit hindi nila ako nakikita. Itinaas ko ang kamay ko sa metal hatch. Malamig ang bakal. Matibay.