Heart Touching Lonely Quotes Novels & Stories

“Messing up what?” “Everything.” Mas mababa ang boses ko kaysa sa inaasahan ko. “What if I start feeling things kasi nakakulong ako rito and he’s the only thing in front of me half the time? Hindi ko alam kung totoo ba ’to o baka…” “Lonely ka lang?” she finished. I swallowed. “Maybe.” Her voice turned gentle sa paraang best friends lang ang nakakagawa nang hindi tunog plastic. “Maybe. But lonely people don’t usually feel like punching someone and kissing them at the same time unless may something na talaga doon.”

“Pero sana, hindi na maging huli ang lahat.” Naramdaman ko ang mahigpit na pagyakap niya sa akin, at parang may kuryenteng dumaloy sa akin. Sa mga oras na ito, parang hindi ko na kailangan pa ng mga salitang ipahayag. Ang yakap na iyon, ang mga simpleng pangako ni Alexus, ay sapat na upang mapawi ang lahat ng takot ko. “Huwag mong isipin na magkakaroon ng huli, Luna. Dahil ikaw lang ang naroroon sa puso ko. You’ll never be alone again.”

Halos mapiga na naman ang puso ko habang pinagmamasdan ang ilan sa kanila na tila walang gana at walang resistensya sa katawan. The loneliness and grief in their eyes are very evident and I can't stand seeing it. Kung mayroon pa akong magagawa na higit pa rito, gagawin ko, mawala lang ang lungkot at pangungulila sa mga mata ng bawat isa sa kanila. "Hi."

May ibang mabilis na naglalakad, habang may iba namang mukha lang namamasyal dahil sa bagal ng kanilang bawat hakbang. Nakatatawang isipin na sa rami ng mga nakakasabay at nakakasalubong kong mga tao, pakiramdam ko ay mag-isa pa rin ako. I still feel so lonely and alone. The sun is up, yet I still feel gloomy. I feel like I am the loneliest person ever alive. “Symphony, please… magsalita ka naman…” The call’s loudspeaker is on. Kahit na hindi na nakatapat sa tainga ko ang cellphone ay rinig ko pa rin siya.

Tumingin siya sa akin. "Why are you saying you're okay but I always see pain and loneliness in your eyes? Why are you always making me worried?" I bit my lower lip and lower my head. I don't know what to say. My heart is aching. Why am I also seeing pain and loneliness in yours? It's much worse than what I'm feeling. Why are you that worried about me?

Naging malikot ang mata ko at ramdam na ramdam ko ang kanyang malalim na hininga. “I want to hear it,” mapang-utos niyang sambit. “I want to hear you say, I love you too.” Medyo yumuko ako. “Nakakahiya.” “We are alone,” he said. “I am the only one who can hear those precious words.” “Carolina…”

Ang unfair ng mundo. Biglang hinawakan ni Syren ang kamay ko dahilan upang lingunin ko siya. “It’s okay to cry… It’s okay to be sad, it’s okay to feel unloved, it’s okay to have a broken heart. Because if you don’t feel all that sadness, loneliness, girl, you’ll never know what real love means.” Syren sincerely remarks.

Lalo mo akong nasasaktan. Ansakit. Sa sobrang sakit naninikip dibdib ko, to the point na kulang nalang mawalan ako ng hangin sa katawan. Habang umiiyak ako nasa gilid lang sya, hindi gumagalaw. "So if you're lonely" kanta nya kaya napa tingin ako sakanya. "Darling you're glowing, If you're lonely come be lonely with me" pag patuloy nya sa kanta habang pinupunasan ko luha ko.

singit ni sari. “Kung kasama ka lang rin sa ililibre ay wag nalang sari. Sa dami mong kumain? Ubos ang pera ko sayo” sakay ni flynn. Napailing nalang ako sa narinig. “Ganon nalang ulit flynn. Yung sabaw ha, wag mong kakalimutan” bilin ko bago sya umalis. “Alam mo sayang ka” napapailing na wika nya. “Jackpot kana kay flynn, oh. May itsura, kaya kang buhayin, at pwed---”

Habang ang isang kamay ay nasa taas ng ulo at ang isa naman ay humahagod sa bawat party ng katawan niya na nakatingin sa akin. She's so vulnerable, like china in my hands. She's so vulnerable, and I don't understand. I could never hurt the one I love, she's all I've got. But she's so vulnerable, oh so vulnerable. Days like these no one should be alone. No heart should hide away. Patuloy parin ang musika habang sumasayaw si Joelyn sa harapan ko.