Promdi Manila Mga Nobela at Kwento

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi magandang kutob ang gumapang sa dibdib niya. “Sinong gago naman ang may kayang magsara ng buong kalsada?” reklamo ng isa. Narinig niyang tumawa ang isa pang lalaki. “I heard it’s Arturo Mendoza.” Napatigas si Dawen. “President ng Mendoza Group?” “Yeah. Manila is basically his territory. He can do whatever he wants here.” May isa pang sumabat.

Good luck na lang talaga sa promdi na ‘yon at sana hindi siya magkalat. ~~ An hour later… The dining hall had been prepared. The Domingo Mansion was built to entertain politicians, ambassadors, and foreign investors. A thirty-seat dining table occupied the center of the room. Crystal chandeliers hung overhead. Every plate, every glass, every piece of silverware had been aligned with mathematical precision. Exactly the way I preferred. I took my usual seat at the head of the table. One by one, the guests arrived. Aunt Cecilia and Uncle Renato and also the two board directors and three senior executives. Everyone greeted one another politely. Then the room suddenly grew quiet. I didn't need to

Hindi naman nagprotesta ang lalaki dahil may pinakitang order mula sa mayor ng Aklan na dalhin si Mario sa Manila para magamot agad. "Kailangan mong sumama, Mario, ikaw si Lake Monteverde. Matagal ka nang hinahanap ng pamilya mo kaya sa ayaw at sa gusto mo, ipapadala ka namin sa Manila." Ito ang saad ng isang pulis nang ipaliwanag ang sitwasyon. "May mga ebidensya ang pamilya mo at ang asawa mong si Millow na ikaw si Lake kaya pinapayagan namin silang maipagamot ka sa Manila. Bumalik ka na lang dito kapag magaling ka na para maayos mo ang lahat." Nang maisakay na si Mario sa chopper, humabol si Emily. Nag-iiyak ito habang binabantaan ang pamilya ko.

, siya. Hindi na ako nagsalita at tinuon nalang ang pansin sa mga nakikitang establishment. It looks like a Manila for me sadyang madami lang talagang nagtatayugang building sa Manila.While this place is just simple city.Puerto Princesa City nga pala ang lugar na ito. Ilang minuto ang nakalipas nakarating na kami sa hotel. "Magkano po manong?" "Byente lang po ma'am"

Dederetso na kasi sila Summit Media Network building kung saan gaganapin ang press conference. “What took you so long, Vilmie Jiang?” maarteng tanong niya sa manager. Vilmie rolled her narrow eyes. “Excuse me? It’s traffic, Ms. Kensington. Nasa Pilipinas tayo hello?” sarkastikong turan nito.

sabi niya. Inilapit niya ang kaniyang mukha sa akin. Nararamdaman ko ang kaniyang hininga. "Aya, promise me one thing. No matter what we find in Manila, no matter who that E.D. is... hindi mo ako iiwan. We’ll face it together." "Promise," bulong ko.

Chapter 55 – New Dawn The sun was just beginning to set when Liam and Celine finally arrived at the private resort. Malayo ito sa Manila, isang lugar na pinili mismo ni Liam—secluded, tahimik, surrounded by the soft whispers of waves crashing against the shore. Walang kasama, walang istorbo, walang cameras—just them.

bungad niyang tanong sa akin nang sagutin niya ang tawag ko. Medyo natagalan naman ako sa aking pagtugon dahil sobrang lakas ng kaba mula sa aking dibdib pero naglakas loob pa rin ako at prenteng umupo sa aking swivel chair. "Ako ito, si Karlos Miguel Sermiento." Nahihiyang pagpapakilala ko sa kaniya. "I see. Napatawag ka, Mr. Sermiento? may problema ba?" tugon niya habang kinakagat ko ang ibabang labi ko at pinipigilan ang kilig na nararamdaman ko sa aking puso.

pakiwari ni Mang Rodrigo. "Opo. P-paano n'yo nalaman 'yun?," pagtataka ni Pete sa kausap. "Minsan ko na ipinagmaneho si Manong Lindo sa ganyan klaseng misyon niya noong nasa Rizal pa siya namalagi. Epektibo na panghuli iyon sa masasamang engkanto! Mayroon si Manong no'n..." paglilinaw ni Mang Rodrigo.

Sa Manila kasi polluted na sa dami nga subdivision, building at transportasyon na meron ang Manila. Habang naglalakad lakad ako na eenjoy ko ang panunuod ng mga kakaibang activities ng resort. May surfing rin sila at meron nga silang pinagkakaguluhang surfer roon. Medyo malayo pero tanaw ko naman. Well infairnes ang ganda ng built ng katawan nito. At ang galing niyang magsurfing nakakabilib. Naaliw pa ako lalo sa panunuod ko at sa galing na surfer na iyon. Nang palapit ng palapit ito palakas ng palakas ang kabog ng aking dibdib ng mapansin ko at makilala kung sino ito. "Kenjie?" usal ko. Mabilis akong tumayo at naglakad papalayo sa dagat at baka makita niya pa ako..