Hi Mom Novels & Stories

sagot ko sa kanya “Well, hindi mo malalaman kung hindi mo susubukuan! And I think, papayag naman si Hera dahil mahal ka niya!” pagpapalakas ni Mommy sa loob ko I sighed and I just wished na totoo ang lahat ng sinabi ni Mommy. “Thank you Mom! Thank you for everything!” saad ko and she cupped my face with her warm hands

his mom said "Yes mommy" Mom you're going to meet the woman of my life the girl who change me and love me... He whispered and close his eye's •••••♦••••••

pag amin ko, umalis pala si Damon, may gagawin daw. "I'm so happy Damon was with you, nako baka mapano ka at si baby pagka nagkaganon pa, jusko hindi pwede yun, baka mapabagsak ko ng wala sa oras yang pamilya mo," galit na sabi ni Mommy, na shock pa ako ng unti pero napangiti, ganun sila ka concern sakin at kay baby e.

May isang malaking cork board, puno ng litrato. Mga sulat, birthday cards, mga printed e-mails. Napahinto si Bella. "Ano 'yan?" Ngumiti si Amerie. "My Mommy Wall." Parang may kung anong sumikip sa dibdib niya. Lumapit ang bata sa cork board at isa-isang itinuro ang mga litrato. "This was when Mommy saved children." Isa pang litrato. "This one... she was in the snow."

asik nito na may kasama nang matalim na tingin sa amin. "Sad to say but no mom" Napahinto ito at tumalikod, nagtinginan kaming tatlo dahil nagtuturuan kami gamit ang mata kung sino ang susuyo kay mommy. Napabuntong hininga nalang si Hermes bago lapitan si mommy. Go kuya kaya mo yan! "Mom are you mad?" mahinahong tanong ni Hermes kay mom kaya lumingon dito si mom.

"Mahal din kita Mom." My mom sobbed and pulled me into a hug. "Thank you Aubree—babawi ako sayo, sa lahat ng pagkukulang ko." Niyakap ko si Mom ng mahigpit. "Wala kang pagkukulang sakin." I told her sincerely. "You gave me everything."

Humihikbing pagpapaliwanag pa rin ni Mom sa akin. Ngayon ko na lamang naunawaan lahat, subrang hirap tanggapin na bunga lamang ako ng kahayupan kaya hindi ko pala kailangan sisihin si Mom dahil ako ang dahilan ng lahat ng pahirap sa buhay niya.

pakiusap ko sa kaniya "hay Kayline bakit ba sa kinadami dami ng mamanahin mo sakin yan pang pagkahilig mo sa pa sa pagkarera." sagot naman ni Mommy, narinig ko ang kaniyang malalim na buntong hininga bago muling nagsalita. "okay sige , may magagawa pa ba ako. Basta mag-iingat ka." sabi pa niya. "thanks Mom, i love you!" sagot ko kay Mommy ng may buong paglalambing.

"Pero hindi ko na kayang mawalan pa ng oras. Ang mga anak ko, ang pamilya ko, sila ang pinakamahalaga ngayon." Si Mommy ay tumingin sa akin ng mahigpit, parang nagsusuri. Matapos ang ilang sandali ng katahimikan, nagsalita siya. "Tama ka, anak. Pero tandaan mo, hindi lahat ng laban ay matatalo nang mabilis. Ang pinakamalupit na kalaban ay hindi palaging nakikita."

"Ano pong hamon 'yun, Mama?" "Ang Mommy mo," seryosong sabi ni Mama. "Alam kong ipapakilala mo na siya at ang pamilya niyo. Kaya gusto ko lang sabihin sa'yo... ingatan mo ang anak ko at ang apo ko. Ipaglaban mo sila kahit kanino, kahit sa sarili mong pamilya. Dahil kung mahal mo talaga sila, walang hadlang ang magiging malaking para sa inyo."