Hidden Leaf Novels & Stories

Binuksan ko iyon at tumambad sa akin ang maaliwalas sa tanawin. Kitang-kita ang garden ng masnyon mula dito at sobrang lawak talaga. Para hindi sa siyudad. Hindi rin maliit ang distansya ng mga bahay kaya hindi masikip tingnan. This mansion is built in a very perfect location. Malayo sa polusyon ng siyudad. Mabilis kong binuksan ang sliding door kaya nahanghap ko ang malamig na hangin. "I want strawberry flarvored pizza," I said and I made sure that he heard it.

Wika ni Jack habang nakatingin sa mahiwagang puno. " Eh..diba nakalock yung pintuan na yan."Nkaatingin si Leila sa mahiwagang pintuan ng malaking puno. " Try natin ulit buksan." Nilapitan ni Jack at sinubukan buksan. Bumukas ang pintuan ng mahiwagang puno. " Nakapagtataka naman." Wika ni Leila. Tumambad sa kanila ang nakakasilaw na liwanag kaya napatakip sila ng mata papasok sa loob. Nakita nila ang paligid na nabalot ng ginto.

»FAST FORWARD Sakay ng kotse mabilis naming apat narating ang hideout. Ang hideout na ito ay natatabunan ng mga malalagong halaman para hindi pansinin nang kahit sino at kapag hahawiin ito makikita mo ang makapal na pinto na yari sa bakal, mayroon din itong code which is ang mga mukha nila, except me dahil fingerprint scanner naman ang sa akin.

I’m six weeks pregnant. Hindi ko mapigilan ang maluha sa sobrang saya, marahan kong hinaplos ang flat na flat kong tiyan. Ni walang palatandaan na may bata akong dinadala dito. Huminga muna ako ng malalim at pinahid ang luha sa aking mga mata. Nakangiting pumasok ako ng bahay, mabilis kong tinungo ang study room ni Ethan. Doon ito naglalagi tuwing umaga, gusto kong dito unang ibalita ang good news na nalaman ko. Sigurado akong matutuwa ito… Pagpihit ko ng doorknob at pagbukas ng p***o, dahan-dahang nawala ang mga ngiti ko.

Pero habang tumatagal, matututunan mong hindi lahat ng tahimik ay kawalan. Minsan, ito ang pinakabuong pakiramdam. — Isang Linggo ng umaga, si Lea ay nasa garden, nakaluhod sa tabi ng mga halaman. May suot siyang lumang damit na dati niyang hindi isusuot sa labas ng bahay. Ngayon, wala na siyang pakialam. May maliit siyang gunting sa kamay habang pinuputol ang mga tuyong dahon.

Ni hindi ko nakuhang i- appreciate ang ganda ng labas ng bahay na nitegalo ng ama ni Kevin. Tinignan ko ang sasakyan pinatunog ni Kevin isa itong mid-size at hi-tech luxury car na Tesla Model X na sigurado akong napaka mamahalin ngunit magin ang sasakyan iyun ay hindi ko nabigyan ng pansin dahil sa napaka bigat na aura na pinapakita ni Kevin sa akin, dama ko yung bigat sa bawat hakbang ng mga paa niya at ang nakakatakot na expression ng mukha niya.

"Haya!" Napatingin ako sa likuran ko at nakita roon si Khloe. Hindi katulad ko, hindi pa ito lasing. Naglakad ito papunta sa akin at huminto sa harapan ko. Sandali niyang sinulyapan si Liam at muling ibinalik ang tingin sa akin. "We're taking off now. Just wanted to ask if you're coming or. . ." Khloe stated, trailing off at the end, seemingly waiting for Liam to answer her question.

Lahat sila ay nagniningning sa ilalim ng liwanag ng buwan. "Shatter!" Sa isang pag-alon ng kanyang mga kamay, ang mga itim na bato ay agad na pumutok, at ang arcane array na itinakda ni Hank Naglaho sa isang iglap. Sa sandaling mawala ang arcane array, ang buong kagubatan ay naiilawan ng kakaibang liwanag. Isang sampung libong taong gulang na tuber fleeceflower ang tahimik na tumutubo sa lupa.

May ganito pala kagandang tanawin na nakatago sa lupain ng mga Hudson. Luminga siya sa paligid. Mukhang wala ng magagawing tao dito. Hinintay niya muna na mag alas siyete ng gabi bago inalis ang wig at mga disguise niya sa mukha, pati na rin ang contact lens niya. Hinubad niya ang glow in the dark niyang relo bago lumubog sa tubig ng nakasando at shorts lang.

Tinawag siya nito, kaya lumapit siya nang hindi iniisip. “Tingnan mo ‘to,” aniya, itinuro ang isang napakaliit na bulaklak na kulay puti at tila hugis bituin. “Ghost orchid. Sobrang rare nito. It doesn’t even have leaves, just roots that cling to the tree. And it only blooms for a short time.” Cali stared at it, mesmerized. “It’s beautiful… but kind of sad.” Lewis tilted his head. “Why sad?”