Like An Echo In The Forest Novels & Stories

They walk unhurriedly and in a slow pace. Elmhurst plucked one leaf of the wild flower and fidgeted it in his own fingers. "This vast and dense forest always makes me feel like I'm dreaming. The soft and cold wind, the flowers and trees like they're having a conversation," bigkas niya na parang sa sarili lang niya sinasabi. A soft sigh came out from Selena's throat. "You're just imagining things. Napakatahimik lang dito kaya nagha-halucinate ka lang."

Ang paligid ay puno ng itim na usok na nagliliparan sa ere at ang aking tinatapakang lupa ay merong mga malalaking ugat ng kahoy na parang nasunog. Minsan, may mga maliliit na liwanag na lumalabas sa dilim, na parang may mga apoy sa ilalim. Ang lupa sa ilalim ng mga paa ko ay parang umaalog at naglalabas ng mga kakaibang tunog—mga ungol at mga bulong na tila mula sa malalayong lugar. "Astaroth!" sigaw kong muli.

Tunog ng mga kuliglig, huni ng mga ibon, lagaslas ng mga dahon, at tunog ng mga yabag namin ang tanging maririnig sa kakahuyan. Huminto kami nang matapat kami sa isang bahay na naiilawan ng liwanag na galing sa buwan. The Hardin ng Eden looked scary in this cold and dark night in the woods. Parang isang nakakatakot na haunted house sa isang horror movies.

Lumapit siya sa akin nang unti-unti hanggang sa ma-corner na ako sa nakasaradong pinto ng restroom. “Gagamitin mo ‘yang batang ‘yan para bumalik ka sa akin? Gan’yan ka ba ka-desperada na para ma-secure ang future mo, gagamitin mo pa ‘yong bata na bumalik sa akin o para huthutan ako ng pera-” Masyado nang below the belt ang sinasabi ni Echo, to the point na kumilos mag-isa ‘yong kamay ko para sampalin siya.

sigaw niya, nanginginig ang tinig. “I am the past you… the one who waits for what should have been yours.” Ang tinig ay pamilyar ngunit hindi, parang echo ng sariling boses. At sa sandaling iyon, nakakita siya ng anino sa kabilang sulok ng hall — gumalaw, unti-unti lumalapit, at bawat hakbang ay may tunog ng dugo sa sahig. “Rohan… what’s happening?”

Kahit noon pa man alam ko na sa sarili ko na magiging mabuting ama sila. As I open the car door, I see a peaceful scene: a curving road surrounded by many trees. They sway gently in the breeze, a refreshing change from the busy city we just left. Here, in the middle of the hacienda, nature is everywhere, giving us a break from city life. Walking through the hacienda feels like entering a vibrant painting. The trees stand tall, their green leaves reaching up to the sky. They make patches of shade on the ground. The leaves move gently in the wind, as if they're talking to each other.

Ang tanging naririnig ko lang ay ang kaluskos ng mga sanga ng puno sa labas at ang sarili kong mabilis na paghinga. It’s already night, and the darkness outside makes the forest look like a wall of ink. Niño isn't coming back yet, and I don't know when. Honestly? I don't even care. Mas gusto ko pang mabulok dito sa katahimikan kaysa makita ang mapanuri at malamig niyang mga mata.

Ang tahimik na kakahuyan ay biglang umingay ng matapakan ko ang mga natutuyong mga dahon, it makes me afraid but as I got deep into it, I feel like I'm going to live again. Mas lumakas lamang ang tunog ng aking pag-iyak ng mas lumalayo ako sa lugar kung saan ako nasaktan ni Miguel. I wanted to get lost in this forest. Iyong hindi ko na siya makita, iyong hindi na n'ya ako masasaktan. Tang-ina! Bakit ba kasi hindi natin mapipili ang taong mamahalin natin dahil kung pwede lang, mas pipiliin ko sana iyong hinding-hindi ako sasaktan at dudurugin.

Ang tunog ng kotse na lumalayo ay parang echo ng kalungkutan sa dibdib ko. Tahimik at walang laman ang bahay, gaya ng alam kong mangyayari tuwing Linggo ng umaga. Ang katahimikan, na dati ay nagbibigay sa akin ng kapayapaan, ngayon ay lalo lang nagpapalakas ng gulo sa utak ko.

Eliara’s POV Hindi ko alam kung panaginip pa rin ito o realidad na. Lahat ng tunog sa paligid — humahalo, nagiging parang echo. Ang bawat hinga, may halong static. At sa bawat salamin na madaanan ko, may repleksyong hindi ko kontrolado. Ngumiti ito minsan kahit hindi ako nakangiti. Minsan — tinitigan si Alessandro nang malamig, parang estranghero. “You let me in.”