Huwag Ka Nang Umiyak 소설 & 이야기

Vane continued to made me feel better and cheer me up. “Haits! Huwag ka ng umiyak, walang magagawa ang pag-iyak mo.” Pagpapatahan niya sa akin. “Heto ang tandaan mo, hindi niya dapat malaman yan okay? Gusto mo ba mawala ang anak mo sa’yo?” Gusto ko ba mawala? Pero natatakot akong mawala ito at ayaw ko magkaroon ng kasalanan. “Pwede mo naman ipalaglaga iyan habang dugo pa, at hindi pa nila nalalaman.”

"HAYUP KA! ANG KAPAL NG MUKHA MONG NAGPAKITA PA DITO PAGKATAPOS NG LAHAT NG GINAWA MO? WALA KANG KWENTA, LUMAYAS KA DITO! HINDI KA NA NAMIN KAILANGAN SA BUHAY NAMIN. IBALIK MO ANG NINAKAW MONG MAGNANAKAW KA. LUMAYAS KA--- LUMAYAS KA!!!"

Huwag naman pong ganito. Hindi ko na napigilan ang umiyak doon sa nakatalukbong na katawan. Niyakap ko siya ng mahigpit at hindi ko na tinanggal ang kumot na nakatakip sa kanya. Iyak lang ako ng iyak habang niyayakap ko siya. Ayokong tanggalin ang kumot na puti dahil hindi ko kaya na makita siya na ganoon at wala na sa piling ko.

Makahulugan kong wika dito. “Huwag kana muna umiyak ngayon, delikado para sa pinagbubuntis mo. Kaya mo ito nakaya mo nga simula bata pa ka kaya kakayanin mo ulit ngayon..” hinawakan ko ang balakang nito at tinapik ko ito.

I want to cry bahala na isipin nilang baliw ako I don't care Haybuhay napakadaya ng mundo "Ate huwag kana po umiyak,papanget ka niyan po" sabi ng isang bata at tumabi sa akin habang dinidilaan niya ang isang ice cream "Hindi naman ako umiiyak e, tsaka hindi ako panget" masungit na sabi ko "Haynaku ate huwag kana po magsungit hindi po bagay sa inyo" sabi niya ulit

Tumahimik ang mga magulang nila. "Hulyo, huwag ka nang umuwi ng mga araw na ito, huwag mo siyang bigyan ng pera, huwag kang yumuko sa kanya, siguraduhin na siya ang yumuko sa iyo, aminin ang pagkakamali niya, humingi ng tawad, at mangako na hindi na niya uulitin, saka ka umuwi."

“Tahan na wag ka ng umiyak.” Humikbi ako. “K-kung ayaw mo akong makitang lumuluha, wag mo akong bigyan ng dahilan para umiyak. K-kasalanan mo ‘to masyado mo akong pinag alala.” Hindi naman ako iyakin, pero simula ng malaman ko ang sinapit ni Laxus sa sariling ama, wala na akong ibang ginusto kundi ang alagaan at mahalin siya. Ganito yata kapag mahal mo ang isang tao, ayaw mo siyang nakitang umiiyak o sinasaktan ng iba. Gano’n kasi ang naramdaman ko sa kanya.

"LAGI NYO NALANG SINABI KUNG ANO ANG DAPAT KUNG GAWIN O HINDI GAWIN!! WAG NYONG ISISISI SA IBANG TAO ANG KASALANAN NYO!!" Nararamdaman kung naninikip ang d****b ko kaya napahawak ako dito. Hinayaan ko lang na umagos 'yong luha ko, wala akong pake kung nakikita nila akong umiiyak.

dagdag pa ng isa. "Oo na po, tama na. Huwag na nga kayong umiyak. Hahha, mas panget kayo tingnan kapag umiiyak ehh," sabay pilit kong pagtawa. "Babalik pa rin naman ako ehh. Pero matatagalan lang. Kaya, pakiusap ko sa inyo ay mag-iingat kayo." Muli akong ngumiti. Matapos ay mahigpit nila akong niyakap. Puro lamig at kalungkutan ang bumalot sa amin.

Hindi nila alam kung ilang beses akong umiyak ng palihim. "Sa susunod, huwag ka nang umalis nang hindi nagpapaalam sa nobyo mo. Kung may problema man kayo dapat pag-usapan ninyo ng masinsinan. Kasi kong aalis ka, papaano masosolusyunan ang problema?"