Huwag Kang Mag-alala นิยาย & เรื่องราว

Pagkatapos sabihin ng mga itong seryoso ang kondisyon na mayroon ang ama ko, ngayon ay sasabihin ng mga itong huwag akong masyadong mag-alala? Nagpapatawa ba ang mga ito? Nag-iisang kapamilya ko na lang ang pinag-uusapan, tapos huwag masyadong mag-alala? Ano ba dapat ang gawin ko? Magsaya? O magpa-party kaya? Pinigilan ko ang sarili kong huwag maisatinig ang mga iyon at pilit na iwinaksi ang inis na nadarama. Wala naman kasing maitutulong iyon sa akin.

"Hindi mo naman sinadya na mangyari iyon—it happened for a reason, but you need a full careful, okay? If you need something na alam mong alanganin ka, tell me or ask manang for help." "Huwag kang mag-alala, simula ngayon susundin ko na mga sinabi mo. Saka, ayaw ko din maulit ang ganoong pangyayari; ayaw kong mag-alala kayo sa akin. Ayaw kong maging pabigat sa pamilya o kahit kanino." "You're not burden to other. Basta mag-iingat ka sa susunod nang walang may mapapahamak. Natatakot ako."

Looking confused. "Boris, wala ka naman sigurong girlfriend na magagalit? Kung meron man, don't worry hindi ako mahilig mang-agaw. Ililibre mo lang naman ako ng isang meal ngayon dahil gutom na gutom ako at parang mahihilo ako sa gutom."

aniya Anong akala nito kapag hindi s'ya nagpaalam ibig sabihin hindi na ako magaalala? "Gan'on? So, hindi pala ako nagalala sa 'yo dahil wala kang pasabi man lang! Baliw ka ba? Mas nagalala nga ako dahil wala akong alam!" ani ko at humakbang na paakyat ng hagdan patungo sa kwarto sumunod naman ito sa likod ko habang may sinasabi pero hindi ko na binigyan pansin. "Misis ko?"

Kahit tuloy alam niyang may katwiran itong mag-alala ng labis sa kanya, nakuha pa rin niyang magtawa. "Jornaliza…" "Hindi tayo dapat magpadala na lang palagi sa takot. Kailangan ay maging matatag "Magsasawa rin iyon." "Paano kung hindi?" "Hindi rin ako magsasawang protektahan ka."

“Nakakahiya na hinding-hindi mangyayari ito.” "Huwag kang mag-alala, hindi ka mamamatay kaagad." “Unti-unti kang mawawalan ng lakas, at unti-unting lumiliit ang iyong mga kalamnan. Sa una, maaari ka pa ring umupo sa isang upuan. Gayunpaman, pagkatapos ng ilang taon, maaari ka lamang manatiling nakaratay. Pero huwag kang mag-alala. Pagkatapos ng ilang maikling taon ng matinding sakit, malapit ka nang mamatay."

dinig niyang paliwanag nito. “Ano ka ba, Cierra, okay lang naman ako. Okay lang iyon. Hindi naman ako napahamak. And also, wala namang nangyaring hindi maganda. Huwag muna isipin iyon and relaks ka lang. Huwag ka ng mag-alala pa, okay lang iyon. Hindi naman natin maiiwasan mag-take ng risk kaya dapat masanay na,” pagpapahinahon niya rito saka nagsuklay sa harapan nito.

Buti nalang hindi niya narinig. "It's nothing. The point is, mag-tiwala ka lang sa girlfriend mo. Hindi naman masamang mag-sabi na nag-aalala ka sa kanya, pero hanggang doon lang yun. Let her do what ever she wanted. And don't feel bad if she'll do things as she pleases. Hindi dapat iikot yung mundo niyo sa isa't isa lang. Unless of course, kung talagang obvious na may mali na talaga."

"Paano tayo ro'n? Siguradong maraming mga mata ang nakatingin. Ngayon pa nga lang natatakot na ako." "Alam mo bang ang pag-aalala ay ang pinakawalang silbing emosyon? Natatakot at nag-iisip ka sa bagay na hindi pa naman nangyayari kaya tuloy sa pag-aalalang iyon lagi kang natulala, nawawala sa sarili, kaya ano ang madalas na resulta? Nauubusan ka ng oras para sa mas mahalagang bagay. Kaya itulog na natin at saka na lang natin haharapin ang problemang iyan kapag nandiyan na. Okey? Good night na."

Mabilis na kinapa ang tiyan nang maalala kung nasaan siya ngayon. "They're ok, huwag kang mag-alala at mag-panic dahil baka magising sila." Pinakalma niya ito sa pamamagitan ng pagyakap. Ngayon lang din nila nalaman na kambal ang magiging anak ng mga ito.