Huwag Kang Mag-alala Novels & Stories

“Ganun pala. Siguro naisip lang niyang espesyal ito.” Nang makita niyang hindi na ako nagtanong pa, saka lang lumuwag ang tensyon sa katawan niya. Hinaplos niya ang ulo ko. “Huwag ka nang mag-isip nang sobra. Isuot mo lang ito nang maayos sa mga susunod na araw at huwag mong aalisin.” “Huwag kang mag-alala. Ayokong muling mahiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko. Sisiguraduhin kong lagi ko itong suot.”

Okay lang ba na lumabas ako nang ganito ang itsura ko? Dyos ko hija.. Wag kang mag-alala. Mas okay nga na lumabas ka. Upang masanay ka na rito sa lugar namin.

dagdag pa niya "Oo na! Alam kong bobo ako, aminado ako don okay?" "Ibig kong sabihin, mentally gumagana ang kapangyarihan mo kapag nagagalit o napipikon ka at emotionally distracted ka. Physically mabagal ka hanggat' hindi ka pa nagagalit" "Ahh so?" "Kung si lilith man ang makakaharap mo, advantage sa iyo yon dahil agad kang maiinis sakanya pero paano kung hindi si lilith ang nakaharap mo?"

Biro ko para maalis ang tensyon sa pagitan naming dalawa. "Huwag ka nang umalis. Huwag mo nang gawin kung alam mong delikado 'yan." Huh? "Kung hindi mahalaga sa'yo ang buhay mo, may mga taong nagpapahalaga diyan. Believe it or not, isa na ako ron."

'Di na baleng siya ang magdusa, huwag lang ang ibang malalapit sa kaniya. Napailing-iling ito bilang pagtutol. "Huwag mo akong alalahanin. Sarili mo ang pagtuonan mo ng pansin, okay? Don't worry, hindi ako niyon magagalaw kasi mahal niya ako," padalos-dalos na bulalas nito.

Pagmamakaawa nito habang nakaluhod sa harapan ko. “H-uwag mo naman gawin ito sa akin hindi ko kayang mawala ka!”sabi nito muli sa basag na tono at kahit hindi siya tumingala alam kong umiiyak siya,hindi ko rin inaasahan ang pagdaloy ng mga luha sa mata ko,ang sakit pala makita nagkakaganito ang mahal mo pero kung magpapadala ako sa nararamdaman ko ako lang din ang lubos na masasaktan.

Mukhang wala ng ikakalma ang alaga ko. Babe 'wag kang mag kamaling manukso at talaga makakarating tayo sa ibang dimension..

Pagkatapos sabihin ng mga itong seryoso ang kondisyon na mayroon ang ama ko, ngayon ay sasabihin ng mga itong huwag akong masyadong mag-alala? Nagpapatawa ba ang mga ito? Nag-iisang kapamilya ko na lang ang pinag-uusapan, tapos huwag masyadong mag-alala? Ano ba dapat ang gawin ko? Magsaya? O magpa-party kaya? Pinigilan ko ang sarili kong huwag maisatinig ang mga iyon at pilit na iwinaksi ang inis na nadarama. Wala naman kasing maitutulong iyon sa akin.

"Hindi mo naman sinadya na mangyari iyon—it happened for a reason, but you need a full careful, okay? If you need something na alam mong alanganin ka, tell me or ask manang for help." "Huwag kang mag-alala, simula ngayon susundin ko na mga sinabi mo. Saka, ayaw ko din maulit ang ganoong pangyayari; ayaw kong mag-alala kayo sa akin. Ayaw kong maging pabigat sa pamilya o kahit kanino." "You're not burden to other. Basta mag-iingat ka sa susunod nang walang may mapapahamak. Natatakot ako."

Looking confused. "Boris, wala ka naman sigurong girlfriend na magagalit? Kung meron man, don't worry hindi ako mahilig mang-agaw. Ililibre mo lang naman ako ng isang meal ngayon dahil gutom na gutom ako at parang mahihilo ako sa gutom."