I Am Stuck Novels & Stories

Ang lungkot lungkot ko. Anong oras na pero hindi ako dapuan ng antok. Patuloy pa rin sa pag-iintay. Time seems to move so slowly as I sit on the living room floor, holding my phone like it's my only hope. I'm home now but I can't rest – my mind is full of questions he can't answer.

Ang clipboard naman niyang may nakaipit na bond paper ay nakapatong sa kaniyang hita. Napasulyap naman ako sa bond paper na nakaipit sa clipboard na nakasadal sa aking hita. Nakataas kasi ang dalawa kong paa habang nakaupo. Natawa na lang ako bago sumagot sa kaniya. “Na-stuck ako sa ‘The moment I saw you’ na siyang introduction ko,” sagot ko sa kaniya. Tumango siya at huminga nang maluwag. “Do you need help?”

Bumalikwas ako, pumulupot ang kumot sa mga paa kong malagkit dahil sa pawis. 4 p.m. I cursed under my breath. Buong araw akong na-stuck sa apat na sulok. Sinayang ang oras na di kasama si Erica. My throat was dry, my muscles stiff, but I could move now. Wala na akong lagnat at gusto ko ang presensiya niya.

Pilit kong pinakalma ang sarili ko dahil baka hindi niya ibigay kapag nagpatuloy ako sa pag-iyak. "I'm sorry." Seryosong sabi niya at saka binigay sa akin ang phone ko. Hindi ko siya pinansin at kinuha ko na ito. From: Alimango Hey. I'm at the park right now, can't fetch you there, they won't let my car passed. Where are you? Are you still dreaming? Jam? Nireplyan ko siya at sinabing hindi ako makakapunta nang hindi ito ma-send dahil naubusan na pala ako ng load. Inis akong napabuntong hininga at pinilit na ikalma ang sarili.

tanong ko sa chat. Minsan gusto kong batukan ang sarili ko dahil napaka-impulsive ko. Ngayon ko na-realize na parang hindi tama ang aking ginagawa. Pero wala eh, nandito na ako. Gusto kong mainip sa paghihintay dahil sa tagal n'ya dumating. Naisip ko na rin ang umatras ngunit kailangan panindigan ko ang nasimulan ko na. Hindi ako maaring sumuko. Halos isang oras na ako nakaupo at gusto na pagpawisan ng pwet ko subalit wala pa ang aking hinihintay. "Are you here somewhere? If you won't show up, I'll just leave the place peacefully," saad ko na naubos na ang pasensya.

Isinantabi ko ang calling card na bigay niya sa akin, wala akong nakikitang dahilan para tawagan iyon. Ang hirap mag-move on, lalo na't nag-iisa na lang talaga ako. Wala akong makausap, wala ring maiyakan. I'm lost, naguguluhan. Kailangan ko bang wakasan ang walang kwentang buhay na ito, o magpapatuloy ba ako? Pero hindi ko alam kung paano sisimulan.

Alam kong nahihirapan sya sa pwesto nya ngayon dahil masikip at maliit lang ang couch na 'yon at hindi sya sanay sa gano'ng pwesto. I feel guilty. Pero anong magagawa ko? Kung susubukan kong bumalik sa kwarto ko, baka malaman 'yon ni Mommy Stara at baka paghinalaan nya kami. Storm and I don't want that to happen. Dahil kapag nangyari 'yon, manghihinala talaga saamin si Mommy Stara. Tiyak na papagalitan nya nanaman si Storm at mas ma-gu-guilty ako kapag nangyari 'yon.

Nagbiyahe ulit ako ng mabilisan kahit gabi na ay tinatahak ko ang daan pabalik. Ilang araw rin ang lumipas but I can't find Helliry. I tried to call her and text pero wala akong sagot na natanggap. Nandito ako sa bar at nagpapakalunod nanaman sa alak. I don't know what to do. “Fvck, why am I like this.” Napahampas ako sa mesa. “Like what?” Napatingin ako sa babaeng lumapit sa akin.

O baka dahil 22 pa lang ako at akala ko kaya kong ayusin ang lahat mag-isa. Naiiyak na ako sa sobrang inis ko sa sarili hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong gawin o kung kanino ba ako manghihingi ng tulong. Habang tulala sa kawalan biglang nag ring ang phone ko, pag-tingin ko sa screen si Stacy. “Hmm” walang buhay kong sagot. “Oh? ba’t parang ang tamlay mo? ano nangyare?” tanong nito.

tinuro niya ang dibdib ko, “sa loob ng puso mo. Alam kong marami kang kinatatakutan at pinanghahawakan na baka… nagiging dahilan kung bakit hindi ka makalaban.” Baka nga tama siya… kailangan ko lang harapin ang lahat. Pero paano? Saan ako magsisimula, saan ako magtatapos? Paano kung… pati ako ay mawalan? Kakayanin ko bang mawalan? “Yaya…” pagtawag ko kay Yaya. Kumunot ang noo niya pero sumagot pa rin. “Ano iyon?” Humugot muna ako ng malalim na hininga bago nagsimula. “Pwede mo ba akong samahan kila Stacey?”