I've Had Enough Novels & Stories

“Pwede ba, huwag mo na ako sermonan! I’ve had enough today!” “Ikaw pa galit na hindi mo naman ginagamit ang utak mo! Pinalagpas ko na lahat kahit sa Palawan pa tayo, wala kang narinig sa akin. Sumosobra ka na talaga!” galit kong sumbat.

I think it's time to let go of all of this and start anew. Pinindot ko ang select all at kasunod ang delete button. That's that, I guess. "I'm officially getting over this shit." I murmured and gone to sleep. • to be continued •

Doon siya tahimik na lumuha dahil sa saya. "I'm sorry kung wala ako sa tabi mo noong kailangan mo ako at dumanas ng kalupitan sa mga kamay nila. Pangako, dobleng kabayaran ang sisingilin ko sa kanila!" Tumango tango siya at kahit papaano ay kumakalma na siya. "Mula ngayon ay hindi ka dapat lumakas mag isa lalo na kung may kinalaman sa lalalaking iyon. Huwag kang makinig gamit ang bata, okay? Hayaan mong ako ang kumilos."

"Pagod na ako. Sobrang pagod na. Pagod na akong lumaban. Pagod na akong mag-alala. Pagod na akong isipin kung sapat ba ako para sa'yo." "You are enough." "Then why do I feel like I'm not?" "Because I made you feel that way. And I'm sorry. I will spend the rest of my life making it up to you." Tatalikod na sana ako nang bihla niya akong hinila palapit at mariing idinikit ang mga labi niya sa akin. Sinubukan ko siyang itulak palayo. Totoo, ginawa ko. Pero tila ipinagkanulo ako ng sarili kong damdamin.

“Just… enough.” “Enough to make you drunk?” Ngumiti ito. “How about you get inside and rest now? Marami pa akong bisita.” “I’m not drunk.” Mahina siyang natawa at umiling. “Nagkakamali ka lang, mommy.”

Binigyan niya ng maalim na tingin ang dalawa at nagpalipat-lipat pa iyon ng ilang beses. “Hindi ako laruan para pag-agawan niyo!” Mariing pagsigaw niya habang mas lalong pinatalim ang mga tingin. She had enough! She had enough been the center topic of their endless suspense conversation! She had enough been the target of this rich people na walang magawa sa buhay kung hindi maliitin ang kanyang kakayahan na initidihin ang mga bagay bagay na ikakasakit din niya ng damdamin. No one dares to ask how was she feeling right now!

Pagalit na anas ko dito. "Bakit kailangan ko makitira ng isang linggo. kay JC, Ayaw ko nakakahiya.. sa tao ang laking abala na nga ito, pag ba'bantay sa akin. doon pa talaga ako titira sa loob ng isang linggo." "Tumango naman ang bruha.at binigyan pa ako ng nakakalukong ngiti, sa labi." "Yes,,, na yes,,,! Seryoso ako. Para na rin sa ikakabuti mo yon! Eh kung hindi ba naman matigas ang ulo mo? Di sana hindi ka nag kasakit.. paanas, na wika nito sa akin..

Hindi ko kayang mawalan ng lahat ng iyon. “You’re wrong,” sagot ko, ang boses ko ay may kasamang matinding galit. “Hindi mo ako kayang patahimikin. I’m not here to please anyone. I’m here to do my job. And if you have a problem with that, then maybe it’s your issue, not mine.”

Hindi ito pwedeng mangyari. "Daddy, ayokong magpakasal." "Wala akong pakialam." "May pakialam ako!" "I don't care." Napabuga ako ng hangin. Unbelievable. "May buhay ako." "Exactly." "I want to travel." "You already did." "I want more!" "Enough." Napapikit ako. Ramdam kong nagsisimula nang sumakit ang ulo ko. "Who even said I need a husband?"

"Mom! Enough!" "I had enough with you! Bakit ba hindi ka mawala sa mundong 'to?! Oportunista ka!" patuloy nitong sigaw sa akin habang palapit sa akin kaya naman pinagpatuloy ko rin ang pag-atras ko palayo sa kaniya. "Sana ay mamatay ka na lang!" dagdag na sabi niya.