Novel & Cerita I've Had Enough

I already suffered enough. You’re everything I swore I’d never be You’re making me want something I was doing fine without Like a wave you’re crashing over me And it’s too late, it’s too late Disappointments, pain, expectations---they all has something to do with my life. I was just ordinary before, doing what could make me happy but it wasn't enough now. I made things, that wasn't supposed to be made by me. I’m over my head, and there’s no way out

Sila lang mawawala at hindi kami! “Argh!” sigaw ko habang nagpapakawala ng suntok sa punching bag. Hindi ko alam kung nakailang suntok na ako o tumatama pa ba ang mga suntok ko dahil unti-unti kong nararamdaman ang panlalabo ng mata ko. Hindi ko kaya! Ayokong may mawala sa amin! Ayoko! “Enough…” rinig kong usal ng isang tao ngunit hindi ko siya pinakinggan at patuloy lang ako sa pagsuntok at pag-iyak. “Enough, Aodie!”

hysterical niyang sabi. "Ma, ilang ulit na ba nating pinagtalunan ang bagay na 'to? pwede ceasefire muna? pagod na pagod na ako, whatever your reason is, I don't care. Ma, pwede bang kahit ngayon lang suportahan mo naman ang gusto ko-ang pangarap ko," frustrated kong sumbat at dahil nawalan na ako ng ganang ipagpatuloy ang ginagawa ko ay deretso kong tinurned-off ang laptop ko.

saad niya at hinagod ang aking likod at nararamdaman ko namang iiyak na naman ako ulit. "I've tried everything, but I guess it's still not enough," mahinang tugon ko. "If he wants you, he can come get you himself. No self-respecting lady chases after a man. No matter how much of a handsome devil he may be."

Bigla akong nakaramdam ng awa at pagsisisi. Aalis na sana ako sa pagkakayakap niya ng biglang mas higpitan pa niya ito. "Please, five more minutes mahal. I just need to charge up to get my strength back!”

Ngayon, alam ko nang hindi pa talaga ako okay. Pinilit ko lang umuwi pero ang totoo, I’m still falling apart. I’m not okay, and I can't stop myself from being so irritated. Ako naman ang may problema, pero nadadamay sila sa akin, and they have to understand me. Kailangan kasi kahit ako, hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong dumaan sa ganito.

𝙞-𝙞 𝙘𝙖𝙢𝙚 𝙝𝙚𝙧𝙚 𝙛-𝙛𝙤𝙧 𝙬𝙤𝙧𝙠" i said habang pilit na tinatatagan ang loob ko i cant forgive him sa lahat ng ginagawa niya sakin noon yeah nakamove on nako sakanya pero hindi sa mga ginawa niya sakin "𝙧𝙖𝙞𝙣𝙚~" i cut him "𝙞 𝙘-𝙘𝙖𝙣𝙩 𝙞 𝙣-𝙣𝙚𝙚𝙙 𝙨𝙥𝙖𝙘𝙚"i said bago nagiwas ng tingin i cant bear to see him

Ang dali lang na iwan ako. Pagod na rin akong maghabol. Pagod na rin akong patunayan ang sarili ko. I’m tired of pleading. I’m tired with all this s**t! I closed my eyes. I can see Ria’s image fading away. Is this goodbye? Maybe… But if this is goodbye, I can’t do anything. I drifted to sleep but my heart is still crying.

Tumawa lang ito bago umalis para maligo. To be honest, I'm not ready yet. Kahit siguro ilang taon pa ang lumipas hindi pa rin ako magiging handa. Minsan naiisip ko ok naman pag ganito kami, I'm fine with it. I'm fine being fooled.

Sa dami ng pweding makakita sa akin ay bakit si Sage pa? Anong klasing kamalasan ba ang nakabuntot sa akin at s’ya pa talaga? “I-I need to work,” nanghihinang saad ko. “I don’t think you can,” baritonong saad nito. Hinayaan ko na lang na bumagsak ang ulo ko sa balikat n’ya. I still loath him. Sa ngayon ay ceased fire muna dahil wala akong lakas para awayin s’ya