Novel & Cerita I've Had Enough

Kahit mukha na akong tanga rito ay hindi ko pa rin mapigilan. Damn. I'm such a crybaby!

At ‘yung halik na dapat ay hindi nangyari, pero nangyari pa rin. Muntik na naman kagabi. Muntik na naman akong bumigay. Napapikit ako, pilit binubura sa isip ko lahat. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko pa kaya ‘tong iwasan. Pero alam kong kailangan. Hindi dahil sa ayaw ko. Kundi dahil ayoko nang masaktan sa parehong paraan ulit. Once is enough. Hindi ko na hahayaang mangyari ulit.

For me. Because no matter how much I love him, I will never be enough. Not in a world where people like me are merely a stain on their perfect image Para sa huling pagkakataon, umipon ako ng maraming hangin, at binuga iyon ng isang bagsakan. At kahit hindi iyon nakatulong para mapagaan ng kahit kaunti ang nararamdaman ko, nagawa ko pa rin itulak ang pintuan para lumabas.

Deadma! I HAD ENOUGH! Nagdilim na ang paningin ko nang magising ako. Hindi lang talaga halaman ang kinakain ng mga polka dots na baka. Nag-iwan pa sila ng ibedensya sa paligid. "Shit. I don't need their poo. I have too much fertilizer ano!" "That's it! This is enough! I had enough!"

I felt frustrated and weary at the same time. “I’m.. sorry. I can’t…” I can feel the lump in my throat. Hindi ko siya kayang titigan ng matagal. I just knew I had to get away from this. I cannot find the right words to say.

Hindi pa ba 'to matatapos? Gusto kong makapagsalita ngayon kahit ilang minuto lang para ipagtanggol ang sarili. Ang dami ko gustong ipamukha sa kanila, gusto kong isigaw na sa mga nangyari ay ako ang mas naging dehado at kawawa, that I was too broken and devastated until now. Ako po 'yong nasasaktan dito! I'm not a criminal! I'm not a bad person! Gusto kong isigaw 'yan. Ganito lang ako pero mabuti akong tao.

Isang pagod na ngiti ang bahagyang sumilay sa labi ko. “I’m not that heartless, Pierre. I don’t even have the strength for revenge anymore.” Ibinaba ko ang tingin. “I’m tired, Pierre.” I drew a shaky breath. “Pagod na akong magkunwari. Pagod na akong umasa. I’m tired of everything.” Another tear rolled down my cheek. “Pagod na pagod na ako, Pierre. Pagod na pagod na ang puso ko,” I admitted. Hindi ko na kaya. Tama si Iñigo. I can’t keep living like this. Ayoko na. I’ve reached my limit.

Pinagsisipa ko ang gulong ng kotse at pinagpupukpok ang bubong nito habang ibinubuhos ang aking mga sentimyento. “Bakit ba parang sobrang malas ko ngayong araw na ito? I’m so freakin’ tired and hungry and still goddamn heartbroken after almost two freakin’ years! Can I not have a little bit of sympathy here? Ang gusto ko lang naman ay maka-uwi at makapag-move-on na.”

Wika ko na may pag dududa sa sinabi niya. "Dahil ikaw na lang ang meron siya, gaga." Walang gana niyang turan. Mag sasalita pa sana ako pero muli siyang nag salita. "Kung hindi mo pa din naiintindihan, problema mo na iyon. I already said enough para maintindihan mo. I guess, ayaw mo lang maniwala." Nag buntong hininga siya matapos sabihin iyon na tila ba pagod na pagod. "Let me rest fo now. I need the energy later." Saad niya saka tuluyang nahiga sa sofa.

Maraming taon na akong nagtiis at hindi na ako papayag pa sa mga panggag*go nila sa akin. I had enough. And now, I will avenge myself.