Umaapaw ang puso ko kapag naririnig ang linyang 'mahal mahal na mahal kita'—iba kasi ang bigat at sinseridad na hatid niya. Para sa akin, hindi lang basta pag-ibig ang ipinapahayag nito; paulit-ulit na pag-uulit ang nagdudulot ng diin, na parang inuulit ng nagsasalita ang buong mundo para lang pakinggan ang katotohanang iyon.
Madalas kong maramdaman na ang repetition ay paraan ng pag-ukit ng damdamin sa memorya: kapag sinabing 'mahal' nang tatlong beses, nagiging matibay ang pangako at lumilitaw ang vulnerability. Sa mga kanta o liham, ipinapakita nito ang desperasyon o ang labis na pagkakahumaling — hindi lang pagpapahayag ng pagmamahal kundi paniniwala na dapat ding maramdaman ng mahal ang lalim nito.
Sa huli, para sa akin ang 'mahal mahal na mahal kita' ay isang emosyonal na bomba: simple ang mga salitang ginamit, pero kumplikado ang ibig sabihin. May halong saya, pag-asa, at minsan takot din na baka hindi masuklian. Ito ang linyang puwedeng magpatawa, magpaiyak, o magpabago ng araw ko — depende kung sino ang nagsabi at paano nila ito inihayag.