Imperfectly Perfect Meaning の小説・ストーリー

Hindi dahil nagdadalawang-isip siya— kundi dahil alam na niya ang sagot. “Kakayanin,” sabi niya. “Pero hindi na natin gugustuhin.” — Napangiti si Bren. “Tama.” — Dahil ang lahat ng pinagdaanan nila— hindi lang para malampasan. Kundi para matutunan. — At ang pinakamahalagang natutunan nila— ay hindi kung paano maging perpekto.

sabi niya at mabilis ring umupo. Napangiti naman ako saka napatitig sa kanya ng medyo matagal. Ang perpekto ng mukha niya. Sobrang perpekto na walang pwedeng maipintas. Para siyang isang mamahalin na painting na nag-iisa lang sa buong mundo. Walang katulad dahil sobrang perpekto. I even think that the word perfect isn’t enough to describe him. “Bababa ako,” sabi ko saka ako tumayo mula sa kama.

"Siya ang perpekto, matagumpay sa lahat, mapagmahal, at maalaga. Lahat ng hinahawakan niya ay nagiging ginto. Nagtayo siya ng imperyo mula sa wala at nirerespeto siya ng mga tao, at gusto nilang maging siya. Walang gustong maging loser na gaya ko." "Huminto ka diyan! Ayokong isipin mong diyos siya, pabor lang ang ginawa niya sa'yo sa pagiging kasama mo. Kabaliktaran niya 'yon. Ikaw ang gumawa sa kanya ng pabor sa pagbigay mo sa kanya ng chance. Ginagamit niya ang mga tao at iniwanan kapag nababagot na siya, hindi niya iniisip ang nararamdaman nila. Ikaw ang perfect example na hindi niya iniisip ang iba kundi ang sarili niya lang."

Hindi man daw mga mayayaman at matataas na tao ang mga napangasawa nila ay hindi naman nagkulang ang mga ito sa labis na pagmamahal sa kanila at sa mga anak nila. 'Yon ang bagay na ikina-relate ko sa kanila. Dahil naranasan ko rin 'yon noon. Sa buhay nga naman, hindi talaga laging magiging perpekto ang bawat bagay. At hindi naman nating kailangang maging perpekto para sumaya. At minsan nga, kung ano pa ang mga bagay na ayaw mo ay 'yon pa ang napupunta sa 'yo.

Hinawakan niya ang baba ko’t itinaas ang mukha sa kaniya. “Love, you don't need to be perfect. You, your son, me and my daughter... we together is enough to called it perfect. You don't have to worry because once I marry you it means I accept everything even your imperfections,” pagsasawika niya. Ngunit imbes na gumaan ang loob ko ay mas lalo lang yata itong bumigat. Pumikit ako. “I love you,” ang naiusal ko na lang.

Naiinggit ako sa mga taong may nagmamaha sa kanila ng buo kahit na hindi sila perpekto . Ako kasi sinasabi nila na I'm perfect ,bit I know to myself that I'm not.

Not even a call. And it hurts. It pained him so much that even his family couldn’t get through him freely the way they supposed to like any family would. For years, his life has revolved in making sure that everything is perfect. If it wasn’t in his perfect way, then he won’t have it. Things should either go his way or nothing at all. He thought that’s the best. But he have it all wrong. He knew now, perfection is just an illusion. And absolute control over many is impossible. He's relearning the bitter truth now that some things will not always go his way. Some things that are meant to happen. Some things that are meant to be.

makahulugan na sagot ng papa niya sa kanya. "Ang tanong lang po ngayon ay...." "Ano?" She sighed deeply and said, "Sino ang perfect man na 'yon, papa? Kung hindi si Callix ang perfect man for me who'll give me the happiness I deserve forever, sino po? Alam mo po ba?" Malungkot ang mukha ni Isabel na nakaharap sa papa niya habang binibigkas niya ang mga salitang 'yon.

Pag nandyan kasi si Miles ay malalapitin s'ya sa disgrasya na hindi n'ya kailanman nasubukan sa buhay n'ya. Lumaki kasi siya sa mundo na dapat perfect at walang pagkakamali ang nangyayari. In short perfectionist siya. Pero nung makilala n'ya si Miles ay puro na lang aksidente ang nangyayari sa buhay nito at kahit hindi nito sinasadya ay malalapitin talaga si Miles ng gulo at nadadamay pa s'ya. Pero 'di n'ya maiiwasang mag-isip.

With the looks of it, mukhang tinalo na yata ng kslasingan ang wisyo nito. Hindi na maalala ni Kim kung gaano katagal niyang pinagsawa ang mga mata sa mukha ng kaharap. He looked dreamy when sleeping - almost like an angel - but not the type that was all perfect. He looked more like the war version of them, mild and rock hard at the same time. His face wore his battle scars like a trophy; a stitch on his lower lips, a cut on his brow, a small scar on his nose bridge. So imperfect and yet still a sight to behold. Marahas siyang napabuntong hininga nang matauhan mula sa pananaginip ng gising. Something felt wrong about admiring him. Specially when he just said that they were nemesis .