Implacable の小説・ストーリー

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

คำว่าไม่ไหว กระตุ้นให้นายเดชาสะบัดนิ้วเต็มแรงจนโหนกสวาทของเธอสั่นระริก เสียงดังจ๊อกๆๆๆต่อเนื่อง “โอ๊ยไม่ไหวลุงเดช...อื้อ...ไม่ไหว” เนินอูมขนาดเต็มฝ่ามือขยายพองตัวขึ้นพร้อมกับบีบรัดแน่น ก่อนจะปล่อยน้ำทะลักออกมาจนเต็มร่องและฝ่ามือของชายแก่ จนไรขนฉ่ำชุ่มไปด้วยน ้ำแห่งกามใคร่

ไอ้ขาบบอก “ครับ” แม้ไม่อยากเชื่อว่าราชาแห่งบาปอย่างมิสเตอร์คอนแวนต์จะอกหักแต่เมื่อคิดและประมวลตามแล้วก็น่าจะจริง เพราะสภาพตอนนี้เหมือนหุ่นยนต์ก็มิปาน

แววตาครุ่นคิด ผมรู้ว่าการถูกหักหลังความรู้สึกเป็นเช่นไร มันผิดหวัง เสียใจ เจ็บและทรมาน ในทุกการจากลามันจะมีหนึ่งคนที่จะเจ็บปวดมากกว่าเสมอ ผมเข้าใจเธอ...และหวังว่าเธอจะเข้มแข็งในเร็ววัน