ติดใจ

อรวิภาทำงานเป็นพนักงานฝ่ายบัญชีที่บริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่งมาแปดปีแล้ว ประสบการณ์และความขยันมุ่งมั่นทำให้เธอได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าฝ่ายบัญชีด้วยอายุเพียง 30 ปีเท่านั้น 

บริษัทที่จ้างเธอในอัตตราเงินเดือนเกือบหนึ่งแสนบาท เป็นบริษัทสัญชาติญี่ปุ่น มีเจ้านายเป็นคนญี่ปุ่นวัยห้าสิบเอ็ดปีนามว่า ‘มิยาซากิ’ หรือ คุณซากิ และมีผู้จัดการใหญ่เป็นคนไทย วัยสี่สิบห้าชื่อว่า ‘โอฬาร’ ส่วนพนักงานของบริษัทนับร้อยชีวิตซึ่งเป็นคนไทยทั้งหมด ทำงานกันอย่างขยันขันแข็งภายในตึกสูงชั้นสามสิบเอ็ดซึ่งเป็นออฟฟิศส่วนกลางที่ตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพมหานคร

อรวิภา หรือ อร...ในวัยสามสิบปีที่ดูภูมิฐานราวกับหญิงวัยสี่สิบจนใครต่างก็แซวเธอว่าป้า ด้วยความที่เป็นคนแต่งตัวเชย เฉิ่ม เบ๊อะ ราวกับยังอยู่ในยุค 60...สวมแว่นสายตาหนาเหมือนผู้คงแก่เรียนที่วัน ๆอยู่แต่กับหนังสือและเอกสารกองโต ไม่แต่งหน้าแต่งตา เปลือยปากโล้นจนเป็นนิสัย แถมยังยิ้มยาก ขี้บ่นและเป็นคนค่อนข้างดุ จนเหล่าพนักงานในบริษัทมักเกรงใจเธอ ราวกับว่าเธอเป็นเจ้านายอีกคน

ด้วยไสตล์ป้าของเธอ จึงทำให้ทุกคนมองผ่านเธอไป ทั้งที่อรวิภาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร เพราะถ้าหากถอดแว่นสายตาออก เธอก็จัดว่าเป็นคนหน้าตาสะสวยคนหนึ่งทีเดียว และถ้าหากถอดชุดเชย ๆนี่ทิ้งไปซะ บอกได้เลยว่าดาวAVญี่ปุ่นก็ยังต้องยอมแพ้ให้กับความเซ็กซี่อวบอั๋นเกินเบอร์ของเธอ  

แต่การที่เธอไม่ลุกขึ้นมาแต่งตัวยั่วผู้ชายให้เสียเวลา นั่นเพราะเธอไม่ได้ชอบผู้ชายน่ะสิ เธอคบอยู่กับแฟนทอมของเธอมาเกือบแปดปีแล้ว ‘ลักขณา’ หรือ ‘หมู’ เป็นรุ่นน้องที่รู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย เป็นสาวหล่อนิสัยดี ที่มีความเป็นสุภาพบุรุษกว่าผู้ชายแท้ ๆ ที่เธอเคยเจอมาเสียอีก เธอจึงมั่นใจและคิดว่าคนนี้แหละ ที่เธอจะใช้ชีวิตด้วยไปจนตาย  

“ทำไมพี่อรถึงคบกับพี่หมูล่ะ” ราณีซึ่งเป็นพนักงานบัญชีที่สนิทกันเอ่ยถามขึ้นระหว่างรับประทานอาหารเที่ยงด้วยกันที่ห้องอาหารของออฟฟิศ   

“นิสัยดีน่ะสิ เป็นคนดีมาก เสมอต้นเสมอปลาย ตั้งแต่คบกันมาแปดปี ไม่เคยทำให้พี่เสียใจเลยนะ”

“โอ้โห ไม่เคยทะเลาะกันเลยหรือพี่”