Novel & Cerita Inspirational Maundy Thursday Quotes

#MTDC70: Final Chapter Pt. 1 “Life is the most precious gift our Almighty has ever given to us. We should treasure every single minute of our lives for our time only happens once. We should cherish whatever life has to offer us. Not all people can be given a second chance…”

"To my husband, who never fails to remind me that I am capable, even when I doubt myself—thank you. For your unwavering support, for believing in me, and for loving me despite my flaws. I couldn’t have done this without you." Binalingan ko ulit ang mga bisita, ang boses ko’y puno ng sinseridad. "This foundation is a legacy of love, resilience, and hope. Together, let us continue the mission of spreading kindness and opportunities to those who need it the most. Thank you all for being here tonight and for being part of this journey."

"Huwag mo siyang masyadong pakaisipin. Matauhan din 'yon sa tamang panahon. Sana lang kapag dumating 'yong oras na 'yon ay hindi pa huli ang lahat. Ang gawin mo ngayon magpakatatag ka dahil simula ngayon hindi ka na mag-iisa sa laban mo sa buhay." Tila hinaplos ang puso niya sa sinseridad na ipinakita ng matanda. Sa kabila ang pasakit na kanyang dinaranas kay Rothus ay mayroon siyang Manang Cedes na pwede niyang yakapin at iyakan. "Thank you, Manang." Pinisil nito ang kanyang kamay at binigyan siya ng tipid na ngiti. "Gawin mong inspirasyon ang magiging baby mo."

Simula ngayon, gusto kong pag-igihin ang bawat echo—sa bawat pag-awit, bawat kanta, bawat kwentong mas madiskarte. Sinimulan ko ang umaga sa prayer of gratitude. Hindi lang dahil thankful ako, kundi dahil kailangan kong ipaalala sa sarili ko ang origin ng lahat ng effort. May journal pa sa nightstand ko. May nakasulat: Balance is not perfection. Balance is a practice. Iyan ang mantra ko ngayong araw.

Alam niyang ang oras ay mahalaga, at ang bawat sandali ng pagkaantala ay maaaring magdulot ng higit pang kawalan ng katarungan. Habang lumalalim ang gabi, muling pumasok sa isipan ni Michael ang mga huling salita ni Maryjane sa kanilang tawag: "Gusto ko lang malaman ang totoo, kahit gaano pa ito kasakit." Ang mga salitang iyon ang naging inspirasyon niya upang magpatuloy, kahit pa nararamdaman niyang maaaring hindi siya handa sa lahat ng maaaring matuklasan.

"Sa sandaling naging mayaman ako, akala ko ang pinakamahalagang bagay ay ang pera. Akala ko, ang kapangyarihan ay ang maging pinakamalakas sa lahat. Akala ko, ang tagumpay ay ang matalo ang bawat kalaban. Ngunit sa bawat hakbang, natutunan ko ang isang mahalagang aral—na ang lahat ng iyon ay walang halaga kung wala kang kapayapaan sa puso." Sa sandaling iyon, si David John Thompson, ang dating manager ng Aspire Financial Bank na tumulong kay Winston sa simula ng kanyang paglalakbay, ay tumayo mula sa kanyang upuan sa madla. Ngumiti siya kay Winston, isang ngiti na puno ng paghanga at pagmamalaki. Ito ay isang paalala sa lahat kung saan nagsimula si Winston.

Tinitiyak ko pa naman na punong-puno iyon ng katas at napakatamis pa. “You know what, Niah, I easily understand your insight about this thing.” Ngumiti ito. “In fact, pare-pareho lamang tayong empleyado rito, saka alam ko rin na nagtatrabaho ka nang masigasig upang iahon ang iyong pamilya sa kahirapan kaya naiintindihan ko ang nararamdaman mo.” Dinampot niya mula sa kaniyang bag ang isang maliit na hugis parisukat na naglalaman nang makapangyarihan na salita ng Diyos. “'Donʼt be afraid, just believe', says in Mark 5:36.” Ibinigay niya ito sa akin. Manghang-mangha ako sa disensyo rito at itoʼy gawa lamang sa isang tabla.

"Ayun nga yung point e. Tanga-tanga siya kaya siya yung yayayain ko mamaya. Ikaw ba? Marunong ka ba nito?" "No. I don't even know how that console works." I answered. Natawa naman siya dahil dun. "Kawawa naman, hindi marunong mag-PS! Walang pambili!" "Ibili pa kita nang tatlong5, 2007 Today is Maundy Thursday. Me-Ann and Art were here. We're almost complete here today. I was starting to feel uneasiness. It's my second year (consecutive) this day. Last Holy week, I was also here.

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Napag isip-isip ko rin na dapat ko na siyang bigyan ng chance. Huwag ko na lang ituloy ang paglayo sa kaniya. Alam kong pareho lang kaming masasaktan. Nakapag desisyon na ako dapat ko na siyang sagutin mamaya. Agad na kaming pumasok sa simbahan pagdating namin kasi magsisimula na pala ang misa. Nakinig lang ako sa pari habang nagbabasa siya sa bibliya. 1 corinto 13:4-7