Home Wrecker In Tagalog の小説・ストーリー

PROLOGUE "Mama! Ayokong maiwan dito!" sigaw ko kay Mama habang lahat ng tao ay nagpa-panic na sa nangyayari. Ang bagay na hindi ko inaasahang magkakatotoo, Ay talagang mangyayari nga. Ang mga zombies ay nag-eexist.

Tinatangka nitong habulin na hindi naman nito nagagawa dahil hawak ko siya. "Mama, dog," turo nito sa isa na namang aso. Niyuko ko ang anak at tinanguan sabay kurot nang mahina sa mamula-mulang pisngi nito. "Oo dog. Aso sa Tagalog. Say aso." Nalukot ang mukha nito at umiling. "Hindi. Dog." Umiling din ako. "No. Aso. Say aso."

"Bakit? Umaasa ka na kapag nakuha mo ang mga anak ko, mamahalin ka na ni Silas? Umaasa ka na kapag nakuha mo ang mga anak namin, magmamakaawa siyang pakasalan mo na lang niya?" "Oo!" Galit niyang sigaw at marahas na kinulong sa kanyang kamay ang aking panga, ang kuko niya ay bumaon sa aking balat. "Yes! I believe so! I am hundred percent sure that if these pests of yours will be gone in this world, then, yes! Wrecker will be mine! Dahil sa akin naman talaga siya simula pa lang! Isa ka lang talagang higad na ayaw tantanan ang fiance ko!"

Napamura ako, saan ko naman siya dadalhin? "I have a name, and it's Evander. Saan mo balak gusto umuwi ha?" matagal siyang natahimik kaya ako na nagdesisyon. "Fuck... you will be the death of me," sabi ko at tumungo sa condo ko. "S-saan tayo pupunta?" "My condo. Ayaw mo umuwi sa inyo eh, baka magtanong pa Tita mo kung bakit ako ang kasama mo."

Makahulugan niyang wika sa ‘kin. Tsk! Sinusubukan niya ang pasensya ko, “Sorry, but I’m not a murderer,” Wika ko at aking pinatay ang shower na ginagamit ko sa paliligo, tsaka kinuha ang twalya ko na nasa tabi ng lababo.

Nakakaiyak! Maya-maya habang nagiging emotional ako ay dumating si mama upang pakainin ako, at muli akong naluha. "Ma, I'm so sorry, sorry kung hanggang huli aalagaan niyo pa din ako!" I cried and rinig ko ang mga pagsinghot ni mama. She hug me and tell me it's okay, that I don't have to worry about it. Na okay lang sa kanya, na ayos lang na alagaan niya ako, basta ang mahalaga hindi ako nawala sa kanya, na mas lalong ikinalungkot ko. Pakiramdam ko unti-unting gumuguho ang mundo ko. Minsan iniisip ko na sana namatay na lang ako, rather than giving my mom too much responsibilities! Dahil ako dapat ang nag-aalaga sa kanya, pero hindi eh, baligtad ang mundo namin.

wika nito "Naku Best wala talaga.. Tsaka wala naman akong dapat na ililihim noh...lagi kaya tayo magkasama kaya imposibleng may mga bagay pa na dapat kong ilihim sa iyo, sa talas ba naman ng radar mo imposible na may makakalusot na tsika sa iyo. !" Nakangiti kong wika dito. Patuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating malapit sa mansion

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Huy hindi HAHAHAHAHAHAHAHA. Agad na naming tinungo ang bahay namin at pinagsaluan ang maiinit na yakap, halik, dagundong, lindol, pawis at iba pa. May bagyo kasi. May bagyo ayun binayo hala be hindi talaga HAHAHAHAHAHAHAHAA. ---------- WARNING SPG CONTENT!!!