Into The Darkness Down Novels & Stories

“Breath” siguro ay pulang pula na ako ngayon dahil sa nakalimutan ko na palang huminga sa nerbyos at baka mahuli nya ako sa kalokohan ko. Nako patay! Huminga ako ng dahan-dahan yung hnd nya halata na nangangapos nako sa paghinga. Bat kasi nasa labas sya ng pinto ko! Got ya! Nakita ko ang mask at nasa labas ito ng pintuan ko! ‘Jusko looord sana hindi niya napansin. Pleeeease!’ Panalangin ng loob ko.

Umikot naman ang mga mata niya sabay singhap, "Siguraduhin mo naman na sa susunod e may makuha ka naman kahit konti muna. Nang magkaroon naman ng kwenta yang pag-uwi mo dito sa bahay." Walang gana na tumango ako, "Pasok na po ako." Paalam ko Pagkapasok ko sa kwarto ay agad rin akong humiga dahil pakiramdam ko ay pagod na pagod ako sa buong araw na nagkasama kame ni Dark.

Haysst, walng dapat na ikabahala lalo na at malapit na din naman pala siya. Kaya lang, mas lalo siyang nagtaka dahil imbes na sa isang hotel or kung ano pa man ang punta nila, pumasok ang sasakyan sa isang makipot ng kalsada. Sobrang dilim na din ng buong paligid kaya hindi niya tuloy mapigilan ang mapayakap sa kanyang sarili. Parang gusto niya tuloy pagdudahan ngayun si Dark. Lalo na at hindi niyama-contact si Zakari.

Bigla ko siyang na-miss kahit magkasama naman kami nitong umaga. The sun is now sitting down. It's starting to get dark just like my life. Parang hindi ko na magawang maging masaya. I feel like darkness is looming around me, slowly sucking the life out of me. Nang dumating kami sa bahay, wala man lang akong naramdamang ginhawa. I stared at our house like it was my doomed place. It's as if once I enter that house, I'm no longer in control of my life…again.

Ang nag-iisa. “Alam kong alam muna kong sino ako, kaya nandito ako ngayon sa harap mo bilang iyong nag-iisang Ina-inahan upang bigyan ka ng isang babala. ‘the dark will rise, and the light will fall. the wind will gone, and the fire will grow. the child of dark seen the forbidden twilight, and child of light forgotten to rise.’ ” TO BE CONTINUE MISSGORJUICE | M.J

Halos Wala na akong boses kakasigaw dito sa loob ng dark room natatakot ako sa madilim na madilim na lugar kaya medyo nahihilo na din ako at Hindi na din ako makahinga dinig ko na nag sisigaw na din sa labas si Jenifer alam niya Kasi na nawawalan ako ng Malay pag sobrang madilim Ang paligid ko. " F*ck you b*tch!! Ilabas mo Siya sa dark room na yan kung ayaw mong sisirain ko Yan!!" Galit niyang wika.

"Hindi po ah. Tsaka saan po ba tayo pupunta?" Nabitin lang sa hangin ang tanong ko dahil hindi naman niya ako sinagot. Napakaano talaga. Sinayang ko nalang ang oras ko sa pagtingin sa bintana, kahit gabi ay makikita mo ang ganda ng paligid. Sabi nila, everything will be boring without light, well for me, darkness is better than light because it brings peace and comfort kase hindi mo makikita yung mga bagay na magdudulot sayo ng sakit. But then, sometimes, I realized. Darkness brings monsters but monsters is the one that makes us stronger.

"Go on, fool yourself! Believe what you want to believe. But in the end, you will have no choice but to embrace the darkness in you. Because the more you resist darkness, the more it will bring harm and devour the ones you value and love." "N-No." Tinakpan ko ang tainga ko at pilit na kinumbinsi na hindi totoo ang nangyayaring ito. "I will not let that happen!" "You can't change things that have already been set, my daughter. You will be everyone's pain. They will shoo you away, but me, my dear, will be always here for you. You don't need them. All you need is me and darkness." Bumuo ako ng bola ng itim na kidlat at itinapon sa kinaroroonan niya, dahilan para maglaho ang usok.

Alam kong nararamdaman niya ang panginginig ng katawan ko kaya mas lalo niya akong hinapit sa kaniya at binalot ng mainit na yakap. "Salamat, Duex . . ." I whispered before a loud bang resonated in the building and for the second time in my life, I was eaten by the darkness with my eyes fighting to stay wide as it is and my heart thumping so hard because of the familiar feeling of fear. I tried too hard to breathe properly but something is forbidding me. I touched my chest as I fought the will to close my eyes but I failed and as memories flooded my mind, I was drowning again with the waves of darkness.

mapait ang bawat salita na lumabas sa kaniyang bibig. Huminto ang sasakyan sa basement parking lot ngunit walang lumabas sa kanila. Masiyadong lumamig ang paligid nang balingan siya ng walang-emosiyong mga mata ni Lorenzo. A hint of disappointment reflected on his cold face. “You’re showing your true colors now, huh.”