Irreversible Novels & Stories

That's when I realized na halos pigil-hininga ako 'nong lumapit sa Sir. Fudge. What is really happening?

Para bang ibang mundo ang kinalalagyan ko. Nag-collapse ang mundo ko sa isang iglap. Ang naiwan lang, ‘yung bigat ng hatol mula sa doktor: irreversible. Brain damage. Hindi ko na mababalik ang mga nakaraan. Kung pati buhay na inaalala ko ay peke, alin pa ang totoo? Ano pa ang dapat kong paniwalaan? Nakabitin ang mga kamay ko sa gilid, nanginginig ang mga daliri ko nang hindi ko sinasadya. Wala sa mga mata ko ang dati kong tapang. Para akong nilamon ng kawalan.

"Mom, alam mo ba kung ano ang pinakamahalagang natutunan ko sa pagpapanumbalik ng mga sirang ceramics o ceramic restoration?" Umiling si Ingrid, naghihintay sa susunod na sasabihin ng anak. "May isang sikat na panuntunan sa mundo ng cultural relic restoration—ang tinatawag na reversibility of restoration. Ibig sabihin, ang paraan ng pag-ayos namin sa isang antigo ay dapat pwedeng ibalik sa dati, at kapag museum-level ang trabaho, dapat nakikita ng normal na mata ang mga bakas ng pagkumpuni," seryosong paliwanag ni Astrid.

Kaya niya ako pinakasalan kaagad. Hindi ko matanggap. Hindi ko ma-process. Hindi ko maintindihan kung saan ako lulugar. Ano ba ako? Swerte? Malas? Pinalad? Pinaglalaruan ng tadhana? “Pwede po bang ulitin ang test niya?” naluluha kong tanong. “Yes. Pero…” nag-aalangan siyang ngumiti. “The results will be the same. The damage is irreversible.” Parang may umikot na blade sa loob ng dibdib ko.

So helpless. Ang nakikita niyang risk factor kaya nagkaroon siya ng disorder na iyon ay ang dahilan din kaya nabura ang kaniyang memorya. Sheeva has a dissociative or what is called Psychogenic Amnesia. Halos magdadalawang taon na niyang iniinda ang persistent na karamdamang iyon.

Tila ito isang babala na ibinalik na ang lahat ng pader at grid na kanilang binuwag. Kung tutuusin, naiinis si Lauren sa sarili niyang reaksyon. In her point of view, hindi naman talaga siya dapat maapektuhan ng ganito. Wala namang opisyal na namamagitan sa kanila. Walang commitment, walang label, at walang pinanghahawakang pangako. Maaring isang simpleng halik lang iyon na dala ng matinding puyat, ulan, at bugso ng impulses matapos ang mahabang gabi ng trabaho. Isang structural malfunction kumbaga.