It All Starts With Playing Game Seriously の小説・ストーリー

Ano ba naman kakabalikan lang namin, iniisip ko agad ay meet the family. ‘Hindi ka naman ambisyosa ano? Sure ka ba gusto kang ipakilala ni dean sa pamilya niya?’ usig na maliit na tinig sa isip ko. “Gather everyone, we are about to start the second game,” wika ng isa sa faculty ng POLSCI. Sakto lang pala ang balik namin, magsisimula na ang second game. Sinundan lang ng mata ko si dean habang patungo siya sa mga kasama niya sa propesyon.

“Hey… bakit parang sobra ka namang seryoso? It’s just a game.” “Is this a game to you?”

“Deal.” Isang smirk ang gumuhit sa mukha niya. Isang ngiting kaagad na nagpanginig sa buong katawan ko. “Alright then, let’s start now.” “Okay.” Inilapag niya ang chessboard sa may center table saka kami nagsimulang maglaro. Sana lang talaga hindi niya pa master ang larong ito dahil patay talaga ako. Anyway, sigurado namang wala siyang panahon para maglaro ng chess dahil malamang sa malamang ay parati siyang busy sa business at sa mga gawain niya bilang isang mafia boss.

"Just a game." "And I'm so stupid for believing that entering a game like this would be funny. You made me believe that games aren't always meant to be happy." Dahan-dahan na akong tumalikod at humakbang palayo sa kaniya. I have nothing left now, except myself.

Mas lalong lumalim ang ngiti niya, halatang hindi apektado sa sinabi ko. "Exactly. Finally, you’re starting to understand." My jaw clenched. Of course, he would say that. Para sa kanya, hindi ito tungkol sa fairness, tungkol ito sa pagsuko ko. Sa pagpapaubaya ko sa gusto niya. Pero sorry na lang siya, dahil hindi ako ang tipo ng babae na sumusuko nang ganun-ganun lang. "Well then," I smirked. “If this is a game, then let’s play, Segundo. But remember... even the smartest players can lose their own game."

Ito ay isang laro ng paghula kung nasaan ang gitnang daliri na dating nilalaro nilang mag-ama noong siya ay bata pa. Nagtatakang nanlaki ang mga mata ni George at natutulalang tinitigan si Rose. Tumingin sa kaniya si Rose nang seryoso at taimim. “Ang Severe Enterprises ay malapit nang mawalan ng pera at nahulog na sa pinakamababa nitong punto. Natatakot ka ba na magdagdag pa ng isang kalaban sa listahan?”

“I don’t play fair.” Ngumiti lang ang babae, halos pabulong. “Neither do I.” At sa gabing iyon, sa ilalim ng mga ilaw ng lungsod, nagsimula ang isang mapanganib na laro, isang laro ng tukso, tiwala, at lihim na motibo.

sabi niya. Huminga ako ng malalim at nag-isip ng mabuti. Hindi ito basta-basta lang na bagay na para bang napag-aralan mong test na alam na alam mo na ang sagot. Isang sikat at mayamang lalaki ang dine-deal ko, hindi siya kung sinu-sino lang. Nakasisiguro akong malalaking problema ang haharapin ko 'pag ginawa ko 'to. This is not a game. This is not a drill. There's no turning back, there's no reset button if I do this. I must think this through.

Sa totoo nga silang dalawa ang tinaguriang King and Queen Gamble. Nagsimula na ang unang laro… ng manalo si Justin. Ang dami na niyang chips na kapareho din ng value nang perang makukuha nila. Hindi lang isang o dalawang beses natalo ang kasama ko… kundi ilang beses na upang pagtawanan kaming dalawa ni Julius at Trisha. Pinipilit ko ang stranghero na tigilan na niya… dahil ako ang nanghihinayang sa perang winawalgas niya para lang… mabigyan ako ng hustisya.

"I mean, seriously, Severin? Ang master playboy ng Maynila, mukhang basahang natipon sa gilid ng daan dahil lang iniwan ng pusa niya? Ang galing mo." "Bro, seryoso, mukha kang ewan," humalakhak si Jeremiah, na tila ba nakakita ng isang napakagandang comedy show. "Na-fall ang playboy! Sino’ng mag-aakala na ang lalaking nag-imbento ng rules ng laro ang unang iiyak? One hundred million pesos ang nakataya, tapos natalo ka lang dahil hindi mo natapos ang trabaho mo bago niya nalaman?"