It All Starts With Playing Game Seriously Novels & Stories

Pero sinundan ako ni Iverson, kaya hindi naging tahimik ang pagbababad ko sa bathtub. "Mahal ko, sige na... Pumayag ka na. Nasa crucial status ang kumpanya, at hindi natin basta-basta pwedeng iwanan dito si Ivan. Pareho tayong kailangan sa negosyo. At ngayong nagsisimula si Miss Elvira sa panibago niyang libro, samantalahin na natin ang pagkakataon. Nakita mo naman... Mukhang nakikinig sa kaniya si Ivan." Sinulyapan ko siya sandali, tsaka tinalikuran. Kumuha naman siya ng scrub at hinilod ang likod ko.

They want to play, that's why he’s also playing the game. Kahit kailan ay wala siyang babaeng seseryosohin, lahat paglalaruan niya gaya nang paglalaro na ginawa nito sa kanya. Ibabalik niya sa kanila ang ginawa ng mga ito sa kanya.

Hindi lang ang crowd ang curious sa kanya. Ako rin. At mas delikado ‘yon. Because this is supposed to be just business. Friendly game. Public appearance. Brand image. So bakit habang pinapanood ko siyang ngumiti sa camera, pakiramdam ko parang hindi lang reputation ng ArmyGamers ang nakataya ngayon? Why does it feel like this is the start of something I didn’t plan for? I clicked my tongue lightly. Focus, Chandler. Game muna. Feelings—respawn later.

Isang unknown number ang nag-text: > “Paolo was just a pawn. The real game begins now.” Napatigil ako. Ang laro ay nagsisimula pa lang—at handa akong pumasok nang mas malalim, kahit gaano kadilim ang mga anino.

natatawa nitong sabi. Binalingan ko ito. "Mag-iinom nanaman ba?" He laughed and glanced at me. "Yeah, part of the game." "What game?" "Never Have I Ever." Napatigil ako. That game is a little bit dangerous if you're gonna play fair and square. Marami silang malalaman tungkol sa akin. Maybe I should do some lying?

Nangangamba ako na baka hindi ko maitago ang aking reaksyon. "Pero may alam ka sa game?" "Not really." "Let's not apply the rules. Don't be strict. We'll just play for fun." Said Ezekiel to Eve. "I didn't said I would. Tinanong ko lang. Hindi ko naman seseryosohin ang laro na ito with Tarah." "Ako, seseryosohin ko si Tarah." Muntik na akong maubo doon. "I thought we'll just play for fun?"

“Hindi mo ako pwedeng sabihan niyan. Hindi ‘pag dahil sa power games mo, sirang-sira na ‘yung reputation ko.” Tumayo siya. At just like that, the whole room shifted. Bigla kong naramdaman ‘yung bigat ng presence niya — ‘yung tahimik na authority na parang gravity. “I don’t play games,” he said, mababa pero delikado ang tono. “Everything I do has purpose.” “Exactly,” I fired back. “Purpose. Strategy. Dinala mo ako rito hindi dahil naniniwala ka sa akin, kundi dahil gusto mong magmukhang fearless sa board mo. Ginamit mo akong statement piece, Adrian.”

“Just donʼt forget the consequences when you lose the game, understood?” Ngumisi ako. “Of course, I will surely win this game, donʼt worry, Crystal. Never to worry about.” “Just like ninong mumbled, never say never. Hindi mo hawak ang oras at panahon, Zyckiel. Hindi ka sigurado kung mananalo ka ba sa laro o hindi. Hʼwag kang magsalita na hindi sigurado.” “Donʼt worry, Crystal. Iʼm sure about what I mumbled recently. Love Revenge Game will be the sanguinary and brutal game between me and her. Just watch, Crystal. Just watch,” pagmamayabang kong ani sa kanya.

GENE “Huwag mong gawin na laro ang lahat. Huwag mo naman akong paglaruan–” “Gene, I’m not playing. Kung naglalaro ako sana ay sinimulan na natin,” nakangiti pa siya habang kinakausap niya ako. “Ako na ang magluluto ngayon,” sabi ko at balak ko ng umalis.

Bigla niyang hinila ang lalaki palapit at bahagyang tinaas ang baba nito gamit ang hintuturo—then she let him go. Sandaling natahimik ang buong mesa. Lalo na si Jonathan. At mula sa likuran, si Serenity—nakamasid lamang. “Mas magiging maganda talaga ang laro natin ngayong gabi, hindi ba?” masayang sabi ni Jonathan habang iniikot ang paningin sa mga kalaro. “Dahil kasama natin maglaro si President Black.” Sang-ayon ang mga tao sa sinabi niya.