It All Starts With Playing Game Seriously นิยาย & เรื่องราว

"Ganoon naman ang lahat, pero iyong natutunan mo after no'n ang importante doon. Kaya subukan mo! Sugal ang pag-ibig, Aqee! Paano ka mananalo kung hindi ka tumataya?" Tama...paano ako mananalo kung hindi ako tumataya? Susubukan ko ulit. Hindi naman iyon masama. Sabi nga nila...life is a game. Learn to play it. Win or lose, at least you played and learned because that was the prize of it. So in the next game of life, if you have to play it, play it differently than last time. Nalilito pa rin ako, pero I will play the game better than last time!

Pagkatapos ay pinatay niya ang sigarilyo sa ashtray at ngumiti, pero hindi mabait. “Game.” --- **Nagsimula ang laro.** Simple lang: mataas na card wins. Nanalo si Zian sa unang round. Halata ang ayaw niya kay Kristine, pero natatakot din siyang lumampas sa limitasyon dahil andoon si Harvey. Kaya ang ginawa niya, hinalikan si Annie nang todo. Hindi iyon simpleng halik. Malalim. Mabigat. Ni hindi sila nahiya kahit may audience.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang ngumiti. “Our game…” Mahina ngunit puno ng galit ang boses niya. “Has officially begun.”

pigil ang inis kong tawag sa kanya. “Hm?” “It's just a claw machine.” Hindi siya sumagot. Sa halip ay muli niyang sinubukang kunin ang stuffed toy. Ngunit muli itong nahulog. Pang kwarentang beses na ‘yon.. Napa-buntong hininga na lang ako. Masyado siyang seryoso. Parang nakasalalay ang kompanya sa larong iyon. “You're terrible at this.”

Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko tanging pagsasalita lang ang kaya ko. "Yung tungkol satin!" "Pwede po bang isipin nalang ho natin na hindi tayo nagkakilala sa game. Yung nagkakilala lang tayo sa school? Baka kasi mawalan ka ng lisensya pag nalaman ng lahat ang tungkol satin," nag aalala talaga ko. "Wala naman akong pakialam doon. Isa pa, gusto kita. Gaya ng promise ko gusto kong patunayan sayo ang sarili ko! Pwede ba yun?" sagot nya sakin.

Now I'm starting to fucking hate you, Res. Napatingin ako kay Kian na seryoso lang at tahimik. Mukhang hindi niya rin ata nagustuhan ang dare ni Res. “Can't I just have another dare?” “Of course not! Oh come on! It's just a game. We are just playing, huwag kang kj Violet.” We are just playing kuno pero ampotang laro ito. I. Really. Fucking. Hate. Games. “I can't—” “Move Nikolai.”

Kung ito ang idea mo ng negosyo— Hindi pa nagsisimula ang negosyo. Napatingin siya kay Elena. Ang laro na ito ay hindi tungkol sa pera. Nanlamig ang dugo niya. Alam ko. Bahagyang ngumiti si Veronica. Good. Sa sandaling iyon ay sumandal siya sa upuan niya. At ang mga mata niya ay tila pinag-aaralan si Elena. Napansin mo ba kung gaano kadaling sirain ang isang empire.

sagot ko, matigas pero mahinahon, na parang isang larong alam kong hindi ko hahayaang matalo. Umangat ang sulok ng labi niya sa isang ngising puno ng kumpiyansa. "Good," aniya habang marahan niyang ibinaba ang hawak niyang baso ng wine sa mesa. "I like dealing with people who know what they want. Makes the game more... thrilling." "Business isn't supposed to be a game, Mr. Montemayor," sagot ko, bahagyang nakangiti pero may diin ang boses. "It’s a battlefield. And I never step into one without preparing to win."

Pero nakita ko ‘yung kinang sa mata niya habang hawak niya ‘yung game card na parang bata. “Denver, teka lang para ka naman bata eh tsaka hindi ako marunong. Ikaw na lang.” “Nope. You’re playing with me, and did you forget I'm your baby,” nakangising tugon noya. “This one’s easy. Racing game. Two players.” Napabuntong-hininga ako. “Ayoko, mapahiya pa ako.” “You won’t,” sabay abot niya ng controller. “I’ll let you win.”

Ang envelope na galing kay Mama. Binuksan ko. Inside, legal documents. Adoption records. Trust conditions. Leverage. “Game changes,” sabi ko. “Then let’s play,” sagot ni Liza. Tinitigan ko siya. Hindi siya umatras. Hindi siya natakot. Lumapit ako at hinawakan ang kamay niya. “Kapag nagsimula ito,” sabi ko, “walang atrasan.”