It All Starts With Playing Game Seriously นิยาย & เรื่องราว

Sa ilalim ng aming pormal na pag-uusap, nararamdaman ko ang tensyon ng isang laro na ako mismo ang nagsimula. 'Handa ka na ba sa laban na ito, Ivy Grace?' sambit ko sa aking isipan, habang siya'y tahimik na nakatingin sa akin. Ang akala nito na hindi ko napapansin ang kanyang matalim na tinging inukol niya para sa akin. Alam kong hindi lang ito isang simpleng pagtatrabaho sa kompanya. Ito ay magiging isang laro ng mga lihim, pagkukunwari, at diskarte—at ako ang magdidikta ng mga patakaran.

The real solution was to refuse to play. "We won't choose," Aiden said, his voice firm. "We won't play your game. This is not about us. This is about you. You chose to give up your son's life, his heart... because of your pride. This whole game is a lie. The real truth is that you're nothing but a coward."

“Grow up! I can't always play these childish games with you!” Tuluyan na siyang umalis pagkatapos magpaalam sa kanyang ama. Kicking him out of Heritage Ville had never crossed his mind. Ngunit pagkatapos ng ginawa nito ay mas mainam na ang umalis ito kaysa ang gumawa na naman ito ng gulo. Hindi ito isang playground para nandito lang si Dylan at maglaro. Mabuti sana kung chess ang pinili niyang laruin para mas mahirap pero ang pinili nito ay ang card game na unggoy-ungguyan. Napakadaling laro para sa kanya na kahit hindi siya nag-effort ay natapos agad at panalo siya sa huli.

WARNING: Graphic scenes and explicit words ahead. LEV'S POV Year 2018 LIFE IS one hell of a game. Isang malaking monopolyo. Focus on acquisition. You win. And win some more, until all you know is how to fucking win. Then after you got all the riches in the world, it will all goes to the freaking box.

Allie told me, which made me smile. "Oo nga, Ellen. Enjoy lang." singit din ni Derek. "Papa-buhat nalang tayo kay Ramos, if ever." sabi naman nung ka-team ko na isa. I think his name is Edmund? Medyo lumuwag naman yung kaba sa dibdib ko upon hearing those. Oo nga naman, we play to enjoy anyway, so why not do it? First game started. Medyo naging sloppy yung laban, kaya naman natalo agad kami. Medyo nag-strategize muna kami para sa next round.

Umalis na ako sa pagkasandal at nagsimula ng tunguhin ang pinto-an. "Vi---" "Wala namang mangyayare kung dadalhin dito ang babae kung buhay man iyan. Zero always be on top, not you, nor anybody. Why don't you enjoy playing with his game? With that. Matatalo mo siya--- His death game" mahabang lintaya ko bago makalayo sa kwartong iyon. (King's POV)

Wala naman talaga akong lakad 'nun o kung mayroon man kaya ko namang i-drop para matuloy ang lakad namin pero hindi naman pwedeng puro siya na lang ang iintindihin ko. "Ngayon lang ako free." I added. "E kung ganon.... next time na lang." Next time? At talagang wala siyang balak bitawan yung game. "Talagang mas importante sa'yo yung game no?" Tanong ko na talagang pinahalata ko na sa aking boses ang pagkairita. "Huwag mo akong simulan. Game lang 'to at dinner lang 'yon, may next time pa. Okay?"

babala ni Jazie. Hindi ako sumagot dahil alam ko ang pwedeng kahinatnan ng pinasok namin ni Rocco. It’s a game where our needs and sanity are on the line. Sisiguraduhin ko na hindi ako ang uuwing talunan sa larong ginusto niya. He may be the one who started this game, I will make sure that I will dominate the game he wanted. “What a game, a player for a player,” Jazie blurted out. Kinibit ko ang balikat ko sa sinabi niya.

Umiba ang kaniyang ekspresiyon sa sinabi ko ngunit umiwas lang ito ng tingin at pinasok ang dalawang kamay sa bulsa. “I have, a lot but I’m not serious about them. I love playing, honey. Love is a game for me.” Ngumiti siya sa akin. Tila ba may gumuhit na sakit sa aking d****b nang marinig ang kaniyang sinabi. So, this is a game for him? Pinaglalaruan niya rin baa ko kagaya ng mga bababe sa past niya? “Ano ba ang mayro’n sa atin, Gio? Laro rin ba ito sa’yo? Pinaglalaruan mo rin ba ako?”

Hindi naman talaga sobrang daming tao pero madami din naman. Naghanap na kami ng magandang pwesto para makita namin ng maayos ang laro. Pagkatapos ng kalahating oras nagsimula na iyong game. Walong grupo ang maglalaban mula sa iba't ibang University. Dahil sa hindi pa naman ang mga players namin ang naglaro eh tumunganga lang kami at hindi nag cheer. Halos makatulog na nga ako dahil sa sobrang pagkainip ko.