It All Starts With Playing Game Seriously Novels & Stories

Ang kanyang mga luha ay nagsimula nang dumaloy, at ang bawat patak niyon ay tila ba asidong pumapatak sa konsensya ko. Tumalikod siya sa akin. Ang yakap na ibinigay ko sa kanya kanina na puno ng pag-asa ay napalitan ng isang malawak na distansya. Sa isang iglap, ang tagumpay namin laban sa kapatid ko ay naging abo. I realized that my brother’s real attack wasn't the bombs or the servers... it was the truth. It was the "No More Games" policy na siya mismo ang nagsimula para durugin kami mula sa loob.

Dagdag ko sa aking sinabi. Tumawa ito ng mahina. "Yeah, we're only playing, nothing serious." Sagot nito. "Show your cards, Serafica." Utos ko na walang halong biro. "Not until you show me yours, Stellan." Sagot nito sakin, his one eyebrow raised. "Listen, why don't you both place your cards down? That way, alam natin lahat kung sino ang panalo at talo." Sabat ni Azriel.

The First Move Tahimik ang buong lobby. Ngunit hindi iyon ordinaryong katahimikan. Ito iyong uri ng katahimikan na nararamdaman bago sumabog ang isang bomba. Nakatayo si Christian habang nakatitig sa maliit na papel na nasa loob ng itim na kahon. WELCOME TO THE GAME. YOUR FATHER LOST. LET’S SEE IF YOU DO BETTER.

Dahil sa inis at galit ko nawalan na ako ng sasabihin pa. Nasa tapat na ako ng pinto ng muli na naman siya mga salita kaya napahinto ako. "I'm just starting the game.. Ziya."

Ito palaang ang totoong laro, ito palang talaga ang umpisa ng larong sinabi ko kay Elena, the game of Hide and Seek, and now. This is the real game, i’m seeking for her and she's hiding very well.

sabi pa ni Tito Eryx kaya mukhang seryoso siya. “Seryoso pala, pero game ako,” sabi ni Lysander. “Ako rin,” sabi na rin ni Dristan. Wala namang tumutol kaya mukhang matutuloy ang kalokohan ni tito. “Pagkabilang ko ng tatlo, game na, tumalikod na tayong lahat at patigasin ang bawat ari,” sabi ni Tito Eryx. “One…two…three…game!”

Hindi ko dapat ipakita na apektado ako anuman ang nalaman ko. "Now that we all know the truth? Saan ba tayo dapat magsimulang maglaro?" Matapang kong tanong. If this is a game for them. Then, ako si Tasya, hindi magpapatalo sa kanila. Pagsisisihan nilang ako ang ginusto nilang paglaruan. "Kahit magsama-sama kayong tatlo, I'll win this game Fernando..." Nakangiti akong iniwan si Fernando sa study area.

Pagkatapos ay pinatay niya ang sigarilyo sa ashtray at ngumiti, pero hindi mabait. “Game.” --- **Nagsimula ang laro.** Simple lang: mataas na card wins. Nanalo si Zian sa unang round. Halata ang ayaw niya kay Kristine, pero natatakot din siyang lumampas sa limitasyon dahil andoon si Harvey. Kaya ang ginawa niya, hinalikan si Annie nang todo. Hindi iyon simpleng halik. Malalim. Mabigat. Ni hindi sila nahiya kahit may audience.

pigil ang inis kong tawag sa kanya. “Hm?” “It's just a claw machine.” Hindi siya sumagot. Sa halip ay muli niyang sinubukang kunin ang stuffed toy. Ngunit muli itong nahulog. Pang kwarentang beses na ‘yon.. Napa-buntong hininga na lang ako. Masyado siyang seryoso. Parang nakasalalay ang kompanya sa larong iyon. “You're terrible at this.”

Patas lamang siya makikipaglaro… Ngunit dahil hindi pa ito nagpapakita… At ayaw naman ni Gabriel mag-isip ng kung anong bagay laban sa dalaga… Ito ang madaling paraan para matagpuan ito. Nang ma-i-set ng mga tauhan ang oras kung kailan nagsimula ang laro… Nakita ni Gabriel na tumatakbo si Serena sa hallway. Tila sabik na makalayo sa kanya ng husto. Ngunit muling napapikit si Gabriel ng makita niyang nadapa ito. Maliwanag niyang sinabi sa dalaga na kailangan na hindi ito masaktan sa larong iyon… Oo siya na itong masyadong sensitive… Pero ito naman talaga ang pinaka-ayaw niyang mangyari… Ang masaktan si Serena.