It All Starts With Playing Game Seriously นิยาย & เรื่องราว

Na tila nawawala na siya sa kanyang sariling wisyo. Staring at her intently, I realized now where this game started. Iyon ay 'yung simula nang mawala sina Mommy at Daddy, at ang unang pagtapak niya sa Chapel kung saan binurol ang mga magulang ko. Nagsimula ang lahat noong una ko siyang nakita at nakaharap. Siya. Siya ang totoong nagmamay-ari ng larong ito sa simula pa lamang.

Jeremiah came close to where they were. "Sari wants to play a game." For some reason, Jeremiah's eyes grew wide. Hindi ko naiintindihan ang nangyayari but her eyes are not breaking contact with mine. Napalunok ako sa paraan ng pagkakasabi nito ng salitang game. "Shit. Something went absolutely wrong today. Alright, what game is it?" Dagling tumahimik ang lahat, hinihintay kung ano'ng laro ang iniisip ni Sari.

Isang maling hakbang—pwedeng mawala lahat. Kaya bukas? Mas dapat sharper. Mas dapat ready. Habang kumikislap ang city lights, naisip ko: ito pa lang ang simula. The game is on.

Dagdag ko sa aking sinabi. Tumawa ito ng mahina. "Yeah, we're only playing, nothing serious." Sagot nito. "Show your cards, Serafica." Utos ko na walang halong biro. "Not until you show me yours, Stellan." Sagot nito sakin, his one eyebrow raised. "Listen, why don't you both place your cards down? That way, alam natin lahat kung sino ang panalo at talo." Sabat ni Azriel.

The First Move Tahimik ang buong lobby. Ngunit hindi iyon ordinaryong katahimikan. Ito iyong uri ng katahimikan na nararamdaman bago sumabog ang isang bomba. Nakatayo si Christian habang nakatitig sa maliit na papel na nasa loob ng itim na kahon. WELCOME TO THE GAME. YOUR FATHER LOST. LET’S SEE IF YOU DO BETTER.

Kaya nga maraming nag lalaro niyan kase nakaka excite laruin. "Ano bang nagustuhan mo dyan sa larong 'yan ha?! Yang pakikipag patayan! Pakikipag away!?" "It's just a game dad, it's no big deal! This game is the best, this game is #1 in the whole world. Many people are playing this game because it's good and fun. And lastly it's not like we killed people for real dad and mom! Kung ano-ano nalang sinasabi n'yo eh, wala naman kayong alam!" Saad ko habang ang dalawang mata ko ay nasa phone ko lang nakatutok.

Dahil sa inis at galit ko nawalan na ako ng sasabihin pa. Nasa tapat na ako ng pinto ng muli na naman siya mga salita kaya napahinto ako. "I'm just starting the game.. Ziya."

Ito palaang ang totoong laro, ito palang talaga ang umpisa ng larong sinabi ko kay Elena, the game of Hide and Seek, and now. This is the real game, i’m seeking for her and she's hiding very well.

sabi pa ni Tito Eryx kaya mukhang seryoso siya. “Seryoso pala, pero game ako,” sabi ni Lysander. “Ako rin,” sabi na rin ni Dristan. Wala namang tumutol kaya mukhang matutuloy ang kalokohan ni tito. “Pagkabilang ko ng tatlo, game na, tumalikod na tayong lahat at patigasin ang bawat ari,” sabi ni Tito Eryx. “One…two…three…game!”

Hindi ko dapat ipakita na apektado ako anuman ang nalaman ko. "Now that we all know the truth? Saan ba tayo dapat magsimulang maglaro?" Matapang kong tanong. If this is a game for them. Then, ako si Tasya, hindi magpapatalo sa kanila. Pagsisisihan nilang ako ang ginusto nilang paglaruan. "Kahit magsama-sama kayong tatlo, I'll win this game Fernando..." Nakangiti akong iniwan si Fernando sa study area.