Novelas y relatos de Japan In Tagalog

Natampal ko nalang ang noo ko bago bagsak na nahiga sa kama. Hindi ko itatanggi na wala akong alam pag-dating sa mga lugar! Japan, Korea at China lang ang pamilyar kong bansa na alam ko kung ano ang mayroon. Bumangon ako't naupo sa kama. Sa Japan ay may— "Aribato—" kumunot ang noo ko. Mali yata. Tumikhim naman ako. "Alibato—hindi, arogato? Hindi 'rin parang mali."

Sabay ngiti nitong lalake na kasamahan ng hapones. "And I'm Leo Hemenez. Not a Japanese, okay? I'm a pure filipino." Napangiwi naman ako sa sinabi niya. Mukha siyang hapon pero paano niya nasabi na hindi siya hapon? 'Yeah! I remember may isa rin na mukhang korean pero hindi naman talaga.' Sabi ng isipan ko. "I think naisip na ni Rei iyan. Look at his face, its priceless!" Natutuwang sabi ni Daxon.

DYLAN "Talaga bang lilipat kana sa condo?" Usisa ng kanyang ina nang maabutan siya sakanyang silid na nag iimpake ng iilang mga damit niya. "Yes mama, mas okay na ito. Dahil kung nandito ako hindi ko maipapangakong hindi kami mag aaway ni papa. " Sabi niya sa ina na bakas sa mukha ang kalungkutan.

“Japan ang unang pupuntahan natin oras na gumaling ka o kahit saang bansa mo gustong pumunta, Alia.” Muli ay nakagat ni Alia ang kanyang naunuyong labi. Sa labis na panunuyo noon feeling niya ay nagkabitak-bitak na. Sa mga sandaling iyon ay parang ang sarap mangarap kahit na alam niyang parang ang imposible nang mangyari pa.

O di kaya ay sa Japan since ito ang pinakapaboritong bsnsa ng mga kapatid niya. Sa wakas ay natupad niya ang kanyang pangako sa ina. Nakatapos na siya ng kanyang pag aaral at ngayon ay unti unti na siyang gumagawa ng pangalan sa mundo ng winery. Wala na sana siyang balak pang bumalik sa Pilipinas. Ngunit may emptiness pa rin siyang nadarama sa kanyang puso kung kayat ng araw ring iyon ay hindi na siya nakatiis pa. Nag impake siyang bigla at walang sabi sabing umuwi ng Piliiinas. Nagulat na lamang ang mommy niya nang tawagan niya ito para İpaalam na on the way na siya pauwi.

Ayoko naman ng gano'n. Matapos ng ginawa ko sa kanya ay umuwi siya sa Japan kasama ang rebultong ginawa niya. Itatayo na lang daw niya 'yon sa labas ng mansyon nila bilang ala-ala sa pagmamahal niya sa ‘kin. ‘Sayōnara, shin'ainaru-kun. Dōzo o daiji ni nasatte kudasai,’ huling sambit niya sa ‘kin bago nagpaalam sa maluha-luhang mga mata.

lalo pang nalito si Mariya. "Ganito kasi iyon... May matalik akong kaibigan na kasalukuyang nakatira sa Japan. Nagbakasyon siya rito sa Pilipinas at nabanggit niyang nagtayo siya ng ampunan para sa mga bingi at pipi sa Japan. Naghahanap siya ng karagdagang tauhan upang tumulong sa pamamalakad ng ampunan. Bigla kitang naisip dahil marunong ka ng sign language at mahusay kang makitungo sa mga bata. Kung papayag ka, maninirahan ka sa Japan sa loob ng isang taon... at baka makilala mo rin doon ang iyong ama." "Pero ayos lang naman po sa akin na hindi ko makilala ang aking ama. Masaya na po ako dito sa Sunshine Orphanage," pagtanggi ni Mariya.

Dumilat siya saka tumitig sa akin at muling pumikit. "Mizu," mahinang sabi niya sapat lang para marinig ko, bakas sa boses niya ang panghihina. Japanese ang ginamit niyang lengguwahe, mizu na ang ibig sabihin ay water. I think she needs water. Tumayo ako. Tubig? She need water, anong ibibigay ko? Walang tubig, dahil bumaha kaya nagkulay choco na gatas na ang tubig.

Pumila sila sa check-in counter. “Hello..” sabi ni Theo sa airport officer. “For Japan.” Agad siyang napatingin sa asawa.... Japan? Pupunta sila ng Japan ng hindi niya nalalaman? “Babe... mag-aabroad tayo? Asan ang passport ko?” “Hahaha.. don’t worry babe. Of course, naayos ko na ang lahat. Wala ka nang ibang gagawin kundi sumunod lang sa akin.”

Hindi pa nakakapagsalita si Rico nang isang malamig na boses mula sa tabi nila, may halong tuwa at pagbati sa muling pagkikita, at may kasamang malambing na tono. "Kuya Rico, ikaw nga! Anong ginagawa mo dito sa Japan?"