Japan In Tagalog Novels & Stories

"Alam mo bang ilang oras pa lang akong nawala ay na-miss na agad kita?" Hindi siya nakasagot... nahihiya siyang sagutin na ganoon din ang nararamdaman niya. Na-miss na din ito. "N-nasaan ka ba?" nahihiyang sabi niya. "Andito ako sa Japan... may inaasikaso lang ako pero kapag natapos agad ako dito ay babalik ako... at magpapakasal tayo... sana lang ay hindi pa nagbago ang isip mo..."

Mapait akong ngumiti kay Cayleigh. "Daddy, whewe are your mom and dad? Ami's mama is in amila's house, she's my lala, amila is also ami's mom. Is your mom is my lala too?" inosenteng tanong ni Cayleigh. "Yes baby, nasa japan sila." Parang isang musika sa pandinig ko ang boses ni Akio ng marinig ko ang pagtatagalog nito. "Cayleigh's lala? Japan?"

Ngumiti ito, "I knew it! It's you, Ziah!" Kaagad akong napakunot noo, "And who are you? Kilala ba kita?" tanong ko. Lumapit ito sa mukha ko ang akala ko ay hahalikan ako nito ngunit ang mga labi nito ay dumako sa tainga ko at saka may ibinulong. "Fresh from, Japan." Nanlaki ang mga mata ko sa narinig at muling pinasadahan ng tingin ang buong pagkatao nito.

Wala talaga siyang kaalam-alam. Patuloy ang byaheng Japan ngunit hindi naging kampante si Iñigo dahil buong byaje rin tulog ang dalaga. Alas-dos ng hapon nang dumating sila ng Narita International Airport. "Miss Caballero—" "Sir Iñigo? Huwag niyo po akong alalahanin. Mawawala din ito at saka sanay na po. Focus po tayo kung ano ang purpose ng pinunta natin dito sa Japan. Ayos lang po talaga ako."

(how are you) "Okay, okay we'll be there by tomorrow. Nani ka kangaete imasu ka?" (do you have any idea) "Okay, arigato!" (thanks) Lumapit na samin si dad at medyo hindi maipaliwanag ang mukha. "What?" my mom asked. "There is someone who wants to meet us and I don't have any idea of who they are. We need to go back to Japan para mavisit din natin si otosan." (father)

Naningkit ang mga mata ni Sierra, “Tang ina! Pinoy ka?!” Hindi makapaniwala na sambit ni Sierra. Para siyang nabunutan ng tinik sa dibdib nang marinig itong magsalita ng tagalog. Pagod na pagod na siya kaka-english o di kaya nihongo. Kating-kati siyang magkaroon ng kausap na Pilipino. “Yep, full blooded pinoy. Pero dito ako lumaki sa Japan,” he even smiled.

Alam niyang may mali sa sinabi niya. “I just want to say I love you, but Natalie taught me that the Tagalog for I love you is p@tang ina mo.” inosente niyang wika, tiningnan ni Jaydon si Natalie na tumatawa pa rin. Tinaasan ni Natalie ng kilay si Jaydon saka siya tumayo. “Natalie,” tawag ni Jaydon sa kaniya.

you have a job tomorrow, do you want tobe fired? "ba-bakit ba lage monalang sinasabe yan Mr.montaire mukang bang gusto kung ma fired sa trabaho. Atsyaka mag tagalog ka nga nandito ka sa pilipinas kaya mag tagalog ka para mas lalo kitang maintindihan para hindi nako mahirapan kaka translate sa utak ko alam mo bayun. "sumakay kana sa kotse ko ihahatid nakita sa bahay mo.

"Gusto ko makita ang puno na kulay pink. Ang sabi ng isang kaklase ko mas maganda daw sa Japan. Nakakainis nga siya minsan kasi ang yabang kaya ayon hindi ko na pinapansin. Sarap itapon sa Japan." Napatawa ang isang matandang lalaki na katabi ko lang. "Brat ka talagang bata ka. H'wag ka naman ganiyan sa mga kaklase mo apo. Be nice to them," sabi ng matandang lalaki na tinawag akong apo.

Ang suot nilang ekspresyon ay tila nag-aalay ng proteksyon laban sa mga masasamang layunin. Japanese kung Japanese lahat. I love it! Sa sobrang pagkamangha ko sa lugar ay hindi ko na namalayan na nayuyugyog ko na pala ang balikat ni Riel. "Nandito na talaga tayo sa Japan!" My voice came out in an excited rush. Riel, who had been leisurely observing the entrance, slowly turned to me with a raised brow. "And?" he asked, unimpressed. Bigla akong natigilan at saglit na nawala ang excitement.