Sa Melbourne, umiikot ang boses ng mga music enthusiast at nakikinig ako sa mga kanta mula sa 'Kanojo, Okarishimasu' (KanoKari) na tila umuukit ng mga kwento ng puso. Ang ‘Koi no Uta’ ay isa sa mga paborito kong kanta mula sa anime dahil sa makabagbag-damdaming liriko nito at nakakakilig na tono. Kapag pinapakinggan ko ito, naiisip ko ang mga eksena kung saan ang mga tauhan ay nagsisimula pa lamang magtapat ng kanilang nararamdaman. Parang bumabalik ako sa mga sandali ng pagnanasa at pag-asa. Minsan, ang puno ng damdaming ito ay nagdadala sa akin ng mga alaala mula sa aking sariling karanasan, kaya naman ang halong ligaya at lungkot ng kanta ay talagang umaabot sa aking puso.
Isa sa mga bagay na talagang kinakabangan ko sa ‘Kanojo, Okarishimasu’ ay ang ‘Suki ni Naru Sono Shunkan o’ na parang himig na may kasamang amoy ng ulan. Ang masiglang tunog at masiglang boses ng mga artist sa awiting ito ay talagang bumuhay sa akin sa mga masayang alaala. Madalas ko itong pinapakinggan habang naglalakad ako sa paligid ng bayan, at syempre, talagang nakakaaliw na isipin ang mga eksena sa anime habang nasa biyahe. Ang awiting ito ay puno ng positibong vibes at talagang ang perpekto para sa sarili mong kaaliwan habang nag-iisip ng mga pangarap at pag-asa.
Naka-anchored din ang ‘KanoKari’ sa mga magagandang renesensya, at ang ‘Kagi no Kakatta Heiya’ ay isa sa mga nagpakilala sa akin ng mas malalim na musikal na lasa. Sa bawat pagdinig ko, para akong naglalakbay sa mga matalino at makabagbag-damdaming tema ng kwento. Naramdaman ko ang samahan ng bawat letra sa mga karakter, na parang nasa isip ko ang mga senaryong nagdadala sa akin ng isang patunay ng kanilang pakikibaka sa pag-ibig. Mas emotion-packed ito sa akin, na nagbibigay ng dramarama na nag-aanyaya rin ng lahat ng mga tagahanga upang isipin ang kanilang sariling buhay.
Sa wakas, ang ‘Ichizu na Kimochi’ ay hindi mawawala sa aking listahan. Ang ritmo nito ay talagang nakapagpapaaso sa akin sa hirap at comfortable na damdamin na nararamdaman ko. Sa kabila ng mga pakikibaka ng buhay, ang bawat salin ng tonong ito ay nagpaparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa at ang mga simbolikong liriko ay nagtuturo na sa likod ng pagkatalo at pagsubok, palaging may isang pinto ng pag-asa na nag-aantay. Ang damdaming iyon ay tila nag-aanyaya sa akin upang patuloy na bumangon sa bawat pagsubok na hinaharap ko, kaya talagang may personal na koneksyon ako sa pirasong ito.