Kahit Na Wala Akong Pera นิยาย & เรื่องราว

Bigla kong naalala. Naiwan pala ang bag ko. Agad kong kinapa ang mga bulsa ko. Wala. Kahit isang pisong cash, wala. Naiwan ang bag ko sa restaurant kung saan kami nagkita ng biyenan ko. Ang cellphone ko naman ay nasa kamay pa rin ni Leon. Wala talaga akong pera. Ano'ng gagawin ko? Aatras na lang ba ako? Nanlamig ang mga palad ko habang nag-iisip.

Malalim akong huminga habang pinipigilang umiyak. "Kalma lang, Kaye," bulong ko sa sarili. "Hindi puwedeng umiyak. Pangit ka kapag umiiyak." Napangiti pa ako nang bahagya sa sarili kong biro. Dalawang segundo lang. Pagkatapos no'n, bumalik na naman ang katotohanan. Wala akong pera. Wala akong maibabayad sa ospital. Wala akong maipambibili ng gamot ni Miko.

Nakangiting wika nito kaya nagsalubong ang mga kilay ko. Ibig sabihin, hindi ito bayad? Tang ina napakamura na nga! Sino ba ang may lakas ng loob na nantitrip sa akin ng ganito!? Shit! "I.... I don't have a cash here. Naiwanan ko yung wallet ko." Nag aalangang sagot ko dahil ayaw ko namang mapahiya sa napakamurang halaga.

"Oo ako nga, pero dahil sa nangyari kahapon, wag muna ituloy, at meron ako asikasuhin, wag ka mag alaala bibigyan kita pera, pang grocery nyo ngayun araw." "Kahit wag mo na ako bigyan, dahil hindi mo kame obligasyon, salamat na lang." "Bibigyan pa rin kita sa ayaw at gusto mo, wala k pera diba, bat ayaw tanggapin." "paano malaman wala ako pera.? Sa bagay alam mo pala ng lahat sa akin, wala na ako sikreto diba dahil lahat inalam mo." "Wala ka magagawa gusto ko eh! Kaya bilisan mo na dyan, maaga ang appointment ko ngayun araw."

“Anong petsa na? Bente y syete na, iha. May balak ka pa bang bayaran ako?” Kaaagad kong minulat ang mga mata ko at bored siyang tiningnan. Napahilot na lang ako ng sentido ko. Wala akong pera ngayon dahil ang huli kong sahod ay ibinayad ko ang kalahati sa loan ko. ‘Yong natira sa pera ko ay ginastos ko sa supplies ko sa apartment. Hindi ko naman nakuha ang sahod ko kay Reigna at ‘yong f*e sa pagtanggal sa’kin. Hindi rin ako sigurado kung makakabalik pa ako roon.

"W-Wala naman po akong aasahan Sister… Wala na po akong pamilya kaya kailangan ko pong buhayin ang sarili ko." Bakas ang awa sa mukha ng dalawang madre kaya hindi ko sila magawang tingnan nang matagal. Mas naaawa lamang ako sa kalagayan ko. May pera sa account ko galing kay Kleindro pero hindi ko alam kung kaya ko bang gamitin iyon. Its just that… alam kong kailangan ko ng pera pero kung galing sa kanya mas kaya ko pa yatang magtrabaho.

Bakit parang ayaw niyang umalis sa tabi nito? "Sana patawarin niyo rin po ako kung tatanggapin ko ang perang ibibigay ng lolo mo. Hindi mo pa kasi ako nasasahuran dahil wala pa naman akong isang buwan diba? At tsaka…tsaka wala talaga akong pera Sir Rain. Wala akong magagamit…"

Hindi ko mapigilang tumulo ang luha ko. Kakatawag lang ni Mommy sa akin, pagkadating ko rito sinabi niyang hindi na sila magbibigay sa akin ng pera dahil may asawa na ako. Kaya na isip kong 'yon ang dahilan kaya wala akong pera kahapon. Well, wala naman talaga akong pera kung may laman na iyon cards ko hindi pa rin iyon sa akin. Kay Ezekiel 'yon.

Kahit wala na akong kasama sa buhay, pinilit kong buuin ang sarili ko. Pagdating sa bahay ng tiyahin kong pansamantala kong tinutuluyan, nakaupo lang ako sa gilid ng kama. Hawak ko ang maliit na notebook kung saan ko sinusulat ang natitira kong pera. “Tatlong libo na lang,” bulong ko sa sarili. “Paano na? Wala na akong trabaho, wala na akong matitirhan, wala na akong pamilya.”

Si nanay kasi ay mahina ang baga noon pa man kaya talagang nakakapag-alala. >> "Iyon na nga ang itinawag ko sa'yo. Hihiram sana ako ng pera. Iyong pera kasing ibinigay sa akin ng asawa mo, naipatalo ko sa sugal at nilustay na ng kapatid mo. May ipapahiram ka ba?" "P-Pero wala ho kasi akong pera, 'nay." Umubo na naman siya at sunod-sunod pa.