Kahit Na Wala Akong Pera นิยาย & เรื่องราว

𝑆𝑎 𝑝𝑎𝑔𝑘𝑎-𝑚𝑎𝑙𝑑𝑖𝑡𝑎 𝑛'𝑦𝑎! Tinatanong n'yo yung pera na inaalok n'ya sa'kin? Hindi ko 'yun tinanggap, hindi naman ako mukhang pera at baka isipan pa n'ya na, habol ko ang pera n'ya.

Siguradong makakaipon rin ako ng sapat, para makuha sila sa puder ng walang kwenta naming nanay. “Yes, pumapayag na ‘ko sa alok mo. But I have my condition too,” sagot ko. “Good, for your condition let’s talk about it now. What is it?” “Kahit malaking pera na ang inialok mo, kiss if needed lang ang kasama don.wala ka ng ibang pwedeng gawin sa akin.” “What!?” he exclaimed on the other line. “Unless you’ll pay me,” sabi ko naman.

Isang cheque. "1.2 Million P-Pesos?" gulat niyang tanong nang makita ang laman nito. "Pauna ko 'yan sa 'yo ngayon at tinanggap mo ang alok ko. Do whatever you want gamit ang perang 'yan," paliwanag ni Valer kay Karen. "A-Ang laki naman nito, Mr. Ferrario."

“Hindi ko kasi alam kung saan ko gustong pumunta, pero pwede bang kumain muna tayo? Hindi pa kasi ako nag-aalmusal kaya nagugutom ako.” “Where?” “Kahit saan, kaso wala akong pera. Hindi naman kasi ako nagtatrabaho. Ok lang ba kung utang muna? Hindi pa rin kasi ako nakakapag-apply sa mga convenience store para magtrabaho.”

Mananatili at mananatili na lang ba akong sunod sunuran sa kanila. Hindi ko na alam kung saan ako pupulutin wala akong mapuntahan ayaw ko naman pumunta kila lolo at lola ayokong madamay pa sila. Pero paano na ako saan ako pupunta? I don't have enough money, I think I better a sideline job but how can I do it kung wala akong matutuluyan?

Kita ang lungkot at awa sa kanyang mga mata na nag-abot ng tissue sa aking pinangpunas ko ng luha at sipon ko. "P-pero, doc. . . wala naman akong pera para ipagamot ang sarili ko. Wala akong magagamit para. . . para maagapan ko ang sakit ko. Sinong tutulong sa akin? Ni wala akong pamilya dito na masasandalan ko." Napayuko ako na napahagulhol. Lumapit naman ito na hinagod-hagod ako sa likuran ko.

Dahil kung hindi, baka mahimatay ako rito. Luminga muna ako. Wala namang nakatingin sa akin kaya kinuha ko ang pera na naisingit ko sa gitna ng aking dibdib. Ganito ako noon pa man. Ayokong umalis na walang nakaipit na pera sa aking dibdib. Mahirap na.

Paano ba naman, wala naman akong kaaway, ni wala nga akong kakilala dito, di ba? "Ibigay mo saakin ang lahat ng pera mo. Kundi, patay ka saakin." Matigas ang tinig na aniya. Namuo ang luha sa mga mata ko. "K-Kuya, wala po akong pera. Bago palang ako sa trabaho ko. Isa pa, mag-iipon lang ako para sa operasyon ng mama ko kaya naman nandito ako sa Manila. W-Wala akong maibibigay—"

Mga naghihikahos din sa buhay ang mga pangalang nasa phonebook ko. May pera naman ako pero hindi pa yata aabot ng sampong libo. May ipon naman ako sa bangko pero wala pa iyong singkwenta mil. Kaya talagang sumasakit ang ulo ko sa kaiisip kung saan ako kukuha ng pera.

saka nito kinuha ang cellphone at pinakita pa ang QR code ng bank account nito. Marahas na napalunok si Aliah na parang may kung anong bumara sa kanyang lalamunan. Napailing siya. Paano niya babayaran ang mga damit na suot niya ngayon kung nagkakahalaga lahat iyon ng mahigit tatlumpung libong piso. “B-but… Wala akong pera ngayon. At kahit na sumahod ako ngayong buwan na ito ay hindi ko pa ito mababayaran ng buo.”