Kahit Na Wala Akong Pera Novels & Stories

Mga naghihikahos din sa buhay ang mga pangalang nasa phonebook ko. May pera naman ako pero hindi pa yata aabot ng sampong libo. May ipon naman ako sa bangko pero wala pa iyong singkwenta mil. Kaya talagang sumasakit ang ulo ko sa kaiisip kung saan ako kukuha ng pera.

saka nito kinuha ang cellphone at pinakita pa ang QR code ng bank account nito. Marahas na napalunok si Aliah na parang may kung anong bumara sa kanyang lalamunan. Napailing siya. Paano niya babayaran ang mga damit na suot niya ngayon kung nagkakahalaga lahat iyon ng mahigit tatlumpung libong piso. “B-but… Wala akong pera ngayon. At kahit na sumahod ako ngayong buwan na ito ay hindi ko pa ito mababayaran ng buo.”

‘Yun pa rin ‘yung alak na ininom namin kanina. “Gustuhin ko man, pero hindi pwede. Lalabas lang sana ako,” sagot ko sa kaniya. Kung may pamasahe lang ako pauwi, siguradong aalis na talaga ako… kaya lang wala eh. Wala naman akong pera. Kainis! “Why? Boring ba? Hindi pa nga nagsisimula ang event.”

sabi ko pa. "Ay sorry, baby wala akong dalang cash ngayon," pagdadahilan niya. Nangunot na naman ang noo ko. Lahat na lang wala siya. Ano lang meron siya? Yong t niya? "Sige, okay lang. Ako muna magbayad," suggest ko na lang para lang makakain na kami. Gutom na rin naman kasi ako. Nagutom kakahintay sa kanya.

Naiwan naman kong dahan-dahan na napaupo ng kama! Ngayun ko lang din lubos na naisip na kailangan ko din pala si Draku! Wala akong mga gamit na nadala kanina at lalong hindi ko pala dala-dala ang mga bank cards ko! Wala din akong bitbit na cash! Wala din akong dala na kahit na isang pirasong damit!

Ang sama 'kong kaibigan ano. Marami akong napuntahang shops. Marami nga akong nagustuhan pero dahil wala akong pera ay pinigilan 'ko ang aking sarili na maakit sa mga paninda. Ang hirap pala ano, pag ganitong namamasyal tapos walang pera. Absent na nga ako ngayon sa cafe tapos gagasta pa ako ng pera. Hindi 'ko na namalayan ang oras at nakaramdam ako ng ngalay dulot ng paglalakad kaya naisipan 'ko munang umupo sa bench sa ilalim ng kahoy.

May nagtanong, "Paano kung hindi ka makakuha ng sapat na pera?" Mabilis niyang sagot, "Hahawaan ko na lang din siya. Nagdududa ako na ang kanyang pamilya ay iiwan siya ng walang pera pampa gamot. At kapag na nakuha niya ito, sisiguruhin ko na mauuwi siya kasama ko!"

Hindi na ako nakasagot pa nang patayan ako nito ng tawag. Napahilamos ako ng mukha’t napasuklay ng buhok dahil sa hindi malamang gagawin. Pang-apat na araw ko palang dito kaya hindi pa maibibigay ang sahod ko. Ako mismo ang nakiusap kay Navi na kada buwan niya nalang ibigay sa akin ang sahod kaya wala pa akong pera sa ngayon. Anong gagawin ko? Hindi ko naman puwedeng hayaang mamatày sa gutom ang mga iyon.

Mas lalo akong nanlumo. Agad kong hinugot ang wallet kong halos kasinlaki na ng panyo dahil sa nipis. Binilang ko ang pera. Isang libo. Eksakto. At yun na lang ang natitira sa buong buhay ko. Kapag binayad ko iyon... Wala na akong kakainin. Wala na akong pang-bedspace. Wala na akong panghanap ng trabaho.

Ano ang ipambabayad ko nito? Nanginginig ang tuhod kong pumasok sa kwarto. Kinuha ko ‘yong bag na pinaglalagyan ko ng pera pero wala ng laman. All my money is gone. Wala na akong pambayad sa renta.