Kahit Na Wala Akong Pera Mga Nobela at Kwento

Kaya laking pasasalamat ko nang pumayag na siya. Pero ang nakakalungkot lang ay… wala akong pera. Wala akong sapat na halaga. At iyon ang hindi alam ni Mommy. I tried to know what's happening to my frozen account that might help us, pero sa Pilipinas ko pa iyon malalaman kaya lang hindi rin ako makauwi. And the solution I think is to contact Miko to borrow a huge amount. Hindi naman ako nabigo dahil agad silang nagpadala ng tulong ni Ayesha. Since I refused Liam's help.

Wala naman akong choice dahil kailangan ko ng pera. Wag lang siyang magkakamali at talagang may bugbog siya sa akin. At babasagin ko ang kanyang kaligayahan! Muli akong naupo at pilit kong kinakalma ang aking sarili. Gelay, wala kang mahahanap na pera, isipin mo na makakauwi ka na sa pamilya mo pagkatapos nito. Makakaipon ka pa! Mukha tayong pera diba?

GABI na pero hindi pa rin ako lumalabas ng aking kuwarto. Nakatulog na lang ako kanina kakaisip kay Mike. Gusto kong umalis dito. Tatakas ako. Kaya lang iniisip ko, paano? Sumasakit pa 'tong paa ko, "Buwisit!" Wala man lang din akong cellphone, walang pera. Wala kahit ano.

ang mata ko ay namasa sa telang nakaharang sa akin, ni hindi ko mapunasan o matangal ang nakaharang. Pero kanino nga ba ako hihingi ng pera? Wala akong trabaho, malayo ako sa lugar na kinagisnan ko, kung hihingi ako ng tulong kay Exell ay paano at kung hihingi’man ako ng tulong kay Lexford ay siguradong may kapalit ito.

“Oo, may malasakit din. Pero meron paring mababayaran.” Wala ba akong pera? Nakakahiya naman na namomroblema siya dahil sa akin. Do I have work before? Kung meron, wala ba akong ipon? Marami pang tinawagan si Patricia, puro nanghihingi ng tulong para sa ibabayad sa hospital. Hiyang hiya ako sa sarili. Kung kaya ko lang ibalik ang mga nawalang alaala ay ginawa ko na para lang makaisip kung paano makakapagbigay ng pera. Ngayon kasi, wala na nga akong maibigay, wala pa akong maalala. I’m like a new born kid who relies on his parents to survive.

Namatay sila sa sakit na hindi man lang nadala sa hospital dahil sa kawalan ng pera At ngayun, heto, may limapak-limpak na salapi ang kumakatok sa harapan ko, aayawan ko pa ba? Siyempre, hindi noh! Pera na ito eh..hindi ko naman hinihingi pero kusa nitong ibibigay sa akin. Limang milyon. Kapag hawak ko na iyun, ibig sabihin, milyonarya na ako!

Siguradong makakaipon rin ako ng sapat, para makuha sila sa puder ng walang kwenta naming nanay. “Yes, pumapayag na ‘ko sa alok mo. But I have my condition too,” sagot ko. “Good, for your condition let’s talk about it now. What is it?” “Kahit malaking pera na ang inialok mo, kiss if needed lang ang kasama don.wala ka ng ibang pwedeng gawin sa akin.” “What!?” he exclaimed on the other line. “Unless you’ll pay me,” sabi ko naman.

Ang sama 'kong kaibigan ano. Marami akong napuntahang shops. Marami nga akong nagustuhan pero dahil wala akong pera ay pinigilan 'ko ang aking sarili na maakit sa mga paninda. Ang hirap pala ano, pag ganitong namamasyal tapos walang pera. Absent na nga ako ngayon sa cafe tapos gagasta pa ako ng pera. Hindi 'ko na namalayan ang oras at nakaramdam ako ng ngalay dulot ng paglalakad kaya naisipan 'ko munang umupo sa bench sa ilalim ng kahoy.

masuyong tanong niya. “Yes but..but…libre mo poh? Wala you money na. You said you don’t have budget. Budget is money. Ako meron money po. Hingi ako kay Papa ko. Tell ko sa kanya later na bigyan kayo ng money kasi poor kayo.”

Kailangan kong ipakita na wala iyong epekto sa akin—ang kahit na ano. "Sa mall, gusto kong mag-isa." Tugon ko sa driver. Pagdating ko doon, umupo lang ako sa bench. Ngayon ko lang kasi naaalala na wala pala akong dalang pera. At wala pala akong pera. Naisip kong kahit asawa ka na ng pinakamayang tao sa Pinas, wala ka pa ring pera kung wala ka namang trabaho.