Kahit Na Wala Akong Pera Novels & Stories

sabi ng matangkad sa kanila. Napapikit ako sa inis. ”Bayad mo ang hinihingi ko! Wala akong pang-abono para rito,” diin na sabi ko. “Ayon! Ayon ang sabihin mo wala kang pangbayad. Ang lakas mong magyabang pero wala ka namang pera,” nakangiwing sabi n’ya. Naglabas s’ya ng pera sa wallet n’ya. ”Magkano nga ulit?” may pang-aasar na tanong n’ya.

Kinapa niya ang pantalon niya at wala siyang maski barya doon para mabili ang pancake na 'yun. Napabuntong hininga siya ngayon at kinuha niya ang phone niya at tinawagan niya ang mga kaibigan niya. 'Wala akong pera ngayon, pahiram ng pera.' Hindi naman naniniwala ang mga kaibigan ni Lucien at akala nila na nagjo-joke lang ito ngayon. 'Ikaw, Lucien, walang pera? Napakaimposible naman ang bagay na 'yun.'

Isa pa ay wala pa siyang mukha na ihaharap dito dahil sa parang tanga nilang pag-iiwasan kagabi. “What?” “Kako hindi na ako makakapunta diyan dahil wala na akong pera. Naubos ko na sa binili kong kape at sandwich.” Dinig na dinig niya ang pagsinghap nito. “Give me your bank account details. Hurry up,” subalit ay nakaisip ng paraan na sabi nito nang muling magsalita. “Bakit?” “Bibigyan kita ng pamasahe. Ano pa?”

Sumagot ang isang paos at mayabang na boses. “Hugo, huwag mong sabihing pinapahirapan kita. Malapit na ang katapusan ng taon, at pati ako, hindi maganda ang lagay. Pero ikaw, imbes na magtrabaho, dito ka nagrereklamo. Dinala ko ang panggatong mo sa pill house—pinagalitan ako! Nang suriin ko, aba, ang talino mo. Sa 100 pounds ng kahoy, may 30 pounds na tubig!”

tanong nito, wala sa sarili. Nagkibit-balikat si Nastya, ibinulsa ang perang nakuha. “Hindi ko alam kung kailan ako magugutom at walang mapagkukunan ng pagkain. Walang trabaho si Ana ngayon. Wala ring bahay. Ayos sa akin ang walang bubong, hindi ayos sa akin ang magutom.”

Akala ko katapusan ko na nakahinga ako ng maluwag nang may mag babasura pala ang lumapit sa akin. Nang hihingi lang pala ng limos ito kaso wala pa naman akong nadala na wallet ng lumabas ako ng kotse. "Kuya, pasensya na wala akong pera sa ngayon. Pero, bibigyan kita ng pera kong tutulungan mo ako.." wika ko nakita kong ngumiti ito. At mukhang siya na ang makakatulong sa akin.

“Hindi pa ba kita gustong kausap nito?” “It’s not enough for me.” “Kailangan na maging sapat muna ito sa ngayon. Hayaan mo at kapag nagkaroon ng milagro na ako’y makakalabas mula sa mansiyon na ito ay kakain na naman tayo sa labas. At sa oras na iyon ay ako na ang magbabayad.” “Oh, really? Marami ka na bang pera?”

Nakakunot ang noo niya, puno ng pangungutya ang tingin. “Pera,” diretsong sabi niya. “Kailangan ko ng pera. At ngayon na.” Napailing ako. “Ma, wala akong extra ngayon. Pagod ako. Umuwi ka na.” Lumapit siya kaya napaatras ako. “’Wag mo akong ginagago, Marga. May pera ka. Nakita ko ang mga damit mo, mga gamit mo, ang pag-stay mo sa condo. Kung hindi ka buntis, saan ka kumukuha ng pera ha? Ha?!”

"Saka wag ka nang pumunta don, ba't kailangan mo pang mag trabaho? Pwede ka namang manghingi ng pera sakin." "Iba parin naman talaga kung yong pera ay pinaghirapan mo, hindi yong hiningi lang at saka ayokong i-asa ang mga pangangaylangan ko sa iba." Hindi naman kita asawa para i-asa sayo no. "Ihahatid na kita." Saad nito. Talaga namang ihahatid mo ako kase wala akong pamasahe papunta don, malamang kase wala akong pera.

“Walang halaga ang puso kung walang pera, anak. Sa mundong ito, mas pinipili ng lahat ang magdusa sa ginto kaysa sumaya sa kahirapan. Ang pagmamahal ay isang kahinaan. Ang pera at kapangyarihan at lakas na hindi matitinag. Iyan ang kailangan mong intindihin.”