Romans & histoires Kahit Na Wala Akong Pera

Si nanay kasi ay mahina ang baga noon pa man kaya talagang nakakapag-alala. >> "Iyon na nga ang itinawag ko sa'yo. Hihiram sana ako ng pera. Iyong pera kasing ibinigay sa akin ng asawa mo, naipatalo ko sa sugal at nilustay na ng kapatid mo. May ipapahiram ka ba?" "P-Pero wala ho kasi akong pera, 'nay." Umubo na naman siya at sunod-sunod pa.

"Bring me first aid kit." Hindi sya umaalis sa kanyang kinatatayuan kaya hinayaan ko na lang. I feel so empty right now. Nakakatawa na meron na ako ng lahat ay ganito pa rin ang nararamdaman ko, it seems na totoo nga ang kasabihan. 'Money can't buy happiness', walang nagawa ang pera ko ngayon. I looked at her once more, nanatili ang kanyang mga mata sa akin.

Kaya din ba siya pumayag noong gabing iyon dahil nakita niyang kailangan ko? Bakit nakaramdam ako ng kirot sa puso ko? Muli ko siyang tiningnan at tinanggap na hanggang ngayong buwan na lang ang buhay ko. Paano ako mabubuhay ng walang pera? Wala nang pag-asa. "But it's okay, kung hindi ka pupunta. It's too awkward for you to meet my parents."

“Uy Natalia, I am helping you here right? Pwede ba akong maningil?” Ungot nito sa kanya na agad namang ikinakunot ng kanyang noo. “Wala akong pera.” Mabilis pa sa alas kwatro niyang sabi. Muli pa siyang napa iwas nang marahan siya nitong hampasin sa braso. “Hindi iyon, I’ve got more money than you.” Naka ngusong sabi nito. “Aba’t matindi, o eh ano ang kailangan mo?”

Kahit na nahihiya, mabilis na din akong sumakay. Tama siya, wala akong masasakyan na taxi sa lugar na ito at kung sakaling may dumaan man, hindi din naman ako pwedeng sumakay. Wala kasi akong dalang pera.

Sinabi ko sakanya na marami akong gagawin ngayong araw. Okay naman kasi pumayag siya. Ang problema ko lang eh, niyaya ako nina Sarah, Kaye at Carla na pumuntang club para daw makapag hang out naman kaming apat. Ang problema lang, wala akong pera. Anong gagawin ko do'n? Ni wala na nga akong natitirang pamasahe rito. "Uy, ano na? Payag ka ba? " tanong ni Sarah

"Isa pa, konti lang naman yon." Kaya wala na akong magawa kundi ang tumango. Aminado ako kailangan kong pera ngayon. Wala akong ipon. Saan kaya ako kukuha ng pera pambayad ngayon. Nakatulala na nakatingin lang lang sa anak kong natutulog. Hanggang kailan ba ako lulubayan ng problema? Bakit hindi man lang nababawasan?

i feel like I'm all alone with no place to go to. Hindi pa din ako uuwi. May pera pa naman ako. Medyo malaki din ang napagsanlaan ko ng hikaw ko. Pinasagad ko na, dahil kailangang-kailangan ko ng pera. Wala ng laman ang mga cards ko, pati na din ang aking credit card. Suddenly I became poor. Ang mommy ko ay tinataguan din ako at tinataboy. Bakit ayaw niya akong makita?

“Oo, may malasakit din. Pero meron paring mababayaran.” Wala ba akong pera? Nakakahiya naman na namomroblema siya dahil sa akin. Do I have work before? Kung meron, wala ba akong ipon? Marami pang tinawagan si Patricia, puro nanghihingi ng tulong para sa ibabayad sa hospital. Hiyang hiya ako sa sarili. Kung kaya ko lang ibalik ang mga nawalang alaala ay ginawa ko na para lang makaisip kung paano makakapagbigay ng pera. Ngayon kasi, wala na nga akong maibigay, wala pa akong maalala. I’m like a new born kid who relies on his parents to survive.

Ngumuso lang ako. "H'wag na, okay na 'to." Sagot ko sa kaniya. Baka hindi niya na ma-afford ang spaghetti, siguro bukas nalang ako babawi sa kaartehan ko. Nagkakaroon na rin kasi ako ng kaunting hiya. Hello? Wala akong pera, at wala akong kahit na ano para maglakas-loob pang mag-inarte. At hindi ko rin siya ka-close o gano'n kakilala.