Kantutan Sa Bus の小説・ストーリー

Mga ilang minuto pa lang na nakakaupo sila, kumunot na ang noo ni Kevin. ‘Why is this seat so hard? Is this the rented bus that the management proudly shows off? Are they really doing their job right?’ This bus they're riding is not very good. Kulang ba ang funds ng SGC at ganitong bus ang nakita? “Baka hindi ka sanay sa ganitong bus, ha? Ito ang gamot kung nahihilo ka. Ito rin ang tubig mo. Kung inaantok ka naman, ito ang neckpillow na meron ako. Lagay mo sa leeg mo para hindi ka magka-stiffneck.”

dungaw ko sa bintana pagkababa sa sasakyan. Dad smiled tenderly at me. "Love you too, anak. Call us when you can. And remember to fool around moderately, okay?" Pagkatapos tumango ay ngumiti ako sa kaniya sa huling pagkakataon bago tuluyang pumasok sa school. The busses are already lined up as some of the students tried to find their bus assignments. Ang ilang lamp post ay nakabukas pa sa kabila ng pasikat nang araw. Lumapit ako sa mga bus upang hanapin narin ang assigned bus ng section namin. Binabasa ko na ang detalye sa karatula ng isang bus ng may biglang humigit sa akin. Sa gulat ay hindi ako agad nakareklamo.

sigaw ko para marinig ni Jam isang nakakamatay na tingin naman ang natanggap ko mula sa kanya. Lumapit ako kay Kevin para mas lalo siyang mainis. Mukhang mag eenjoy ako ngayon sa buong camping. Matapos maipasok ni Kevin ang mga gamit namin sa school bus lumapit si Jam sa kanya. " Kevin tabi tayo sa bus" " Lahat ng junior student sumakay sa bus 1 habang ang mga senior doon naman kayo sumakay sa bus 2" sabi ng facilitator.

I looked for my seat's number na itinuro rin naman ng konduktor at saka ako roon naupo. "Ayusin mo a? Ingat ka pagkarating mo roon. Baka manakawan ka ang bag mo ilagay mo sa harap at lagi ka dapat alerto. Try to contact Kuya Ruce too, para masundo ka at hindi mo na kailangan mag-commute papunta sa unit niya." marami pa siyang ibinilin sa akin at sinangayunan ko lang lahat. She hugged me so tight after at bumaba na rin dahil malapit na umalis ang bus. Halong kaba at saya ang naramdaman ko ng unti-unting umalis ang bus. I don't know what will happen, pero hindi noon maaalis ang excitement na mararamdaman ko. My hand automatically pressed on my belly.

Umorder na rin siya ng kanin at ulam pagkatapos kumuha ng ticket. Saktong ala-una ng hapon daw ang daan ng bus kaya inihanda na niya ang sarili. Mukhang madaling-araw ang dating niya ng maynila nito. Ilang sandali pa lang siyang nakaupo sa bus nang makaramdam siya ng antok. Nagising siya mga alas-sais ng gabi nang marinig ang ilang pasahero na maingay Pababa pala ang mga ito. Papungas-pungas na tiningnan niya ang labas. Nag-stop-over yata sila. May mga kumakaing mga pasahero kaya bumaba na rin siya saka tiningnan ang bus number. Binilisan lang din niya ang kain dahil baka maiwanan pa siya ng bus.

“Anong nangyayari?” Lahat ay umusisa at sumilip sa bintana ng bus upang alamin kung ano ang nangyayari. Maya-maya ay nagsalita ng announcement ang adviser ng pinapasukang seksiyon ng kanilang mga anak, “Pasensiya na po sa inyong lahat. Sa hindi inaasahan ay nagkaroon po tayo ng kunting problema. Pumutok ang apat na gulong ng bus kaya—”

“B-b-bilisan niyo ang pagbaba ng bus, nice and easy. H-h-huwag ninyo antaying saktan ko kayo. Nasasabik ang kambal. Hindi lamang nila ninakawan ang mga nasa bus, makakatikim pa sila ng mayayamang magaganda. Napakagara ang nahakot nila! Namumutla sa takot si Lily at ang mga babae. Nanghihina ang mga binti at nanginginig, ngunit, pinwersa parin ang mga ito na pababain ng bus. “Megan, Megan… Huwag kang matakot. Sasagipin kita.” Nakabuo ng tapang na sumigaw si Kent. Ngunit ang kaniyang boses ay nanginginig dahil sa takot. Walang laman ang mga sinasabi nito.