Kantutan Sa Bus Mga Nobela at Kwento

Ngunit ang kaligtasan ng kanyang mga anak ang palaging mananaig. Pagkalipas ng isang oras, narating nila ang isang malaki at abalang bus terminal sa labas ng probinsya. Puno ito ng mga taong nagmamadali, mga nagtatawag na konduktor, at amoy ng usok mula sa tambutso ng mga dambuhalang bus.

Medyo na-iinitan ako kaya… “Napaka-init naman dito. Tsk.” Kaya yung katabi ko umadjust ng kunti at ginawang pamaypay ang folder na hawak nito. Napaka-unprofessional naman nito. Ngunit mas better na may na-uto ako. “Saan po tayo pupunta Ma’am? At saka bakit sa bus?” “Wala yung sundo ko at no choice ako kundi subukan mag-bus. Usap-usapan na maganda daw itong gawing kaugalian. Minsan maganda din na maging simple lang sa buhay. Diba?”

Napaka-arte. Kaninang umaga pagsakay namin sa service naming school bus, ayaw nyang tumabi sa akin kahit 'yung pwesto ko na lang ang natitirang available seat sa bus. Umakto pa siyang diring-diri sa akin habang nagpupumilit makipagpalit ng upuan sa isang classmate namin.

Malungkot akong ngumiti at umiiyak umiwas siya ng tingin at sinarado ang bintana sa kwarto niya tumungo na ako sa kotse at sumakay kumaway ako sa kanila at may sinenyas si Kim na magchat ako kapag nakauwi na ako sa bahay. “Sakto di pa traffic papuntang terminal” umaandar na ang kotse at tinungo na namin ang terminal ng bus papunta ng Cubao. “Andito na tayo’ nakarating na kami makalipas ng kalahating oras at ibinaba na ang mga gamit ko. “Mag-ingat ka ah” tumango ako at tinulungan na ako ni Kuyang konduktor na isakay sa bus ang mga gamit ko at yung iba ay nasa compartment.

malakas kong sigaw sa kaibigan kong puro reklamo sa ino- utus ko. "Oo na, Ano pa ba magagawa ko mahal na señorita ayan na ihahatid na po kita sa Antayan ng bus papuntang pantalan." * Makalipas ang ilang oras ng byahe ng bus ay sasakay naman ang bus sa roro papuntang Lucena at sasakay daw ulit ng bus pag baba ng pantalan ng Lucena! .

Nasa terminal na pala siya. "Ma'am, hindi po ba kayo bababa?" tanong ng konduktor kapagkuwan. "Sorry po, Kuya. Napasarap ang tulog ko." Hinigit niya ang maleta sa ibabaw at dali-daling lumabas ng bus. Siya na lang pala ang natira. Kaagad na nagpara siya ng taxi pauwi ng bahay nila Kristen. Nagtaka pa si Jana nang makita siya.

"Bebe ko, nag-cr lang ako. Andiyan ka na sa bus?" "Oo." Tinignan ko ang kabuoan ng bus. Sa kabilang upuan sa kalinya ng upuan namin nalang ang walang nakaupo. "Bilisan mo na, isa nalang ang bakanteng upuan." "Papunta na, bebe ko." "Bilis na," sambit ko. Malapit na ang kunduktor sa parte namin. "Opo, pasakay na bebe. Heto na."

paliwanag ng konduktor na ilan sa mga pasahero ay nagrereklamo. Huminga ng malalim si Samantha dahil hindi nawawala ang kaba sa dibdib niya. "Magiging okay lang ang lahat, Samantha, everthing will be alright." mahinang encourage ni Samantha sa kaniyang sarili. "Pasensya na boss puno na ang bus, sa susunod na bus nalang kayo sumakay." ani nimg konduktor. "I'm not here to ride on this bus, there's someone i know who's in here that wrongly ride in here."

Nakapuwesto ito sa may side ng bintana. "B-Bus? B-Bakit kailangan natin sumakay ng bus?" Ngumiti siya. "Malayo kasi 'yun pupuntahan natin kaya kailangan natin sumakay para mas mabilis tayong makarating," paliwanag niya. "Ah, p-parang eroplano at ta-xi?" tanong nito uli.

Nang huminto ang bus ay agad na pumasok ang lahat. Medyo abala para sa kanya na magdala ng maleta. Sa huli, inilagay niya ito sa dulong parte ng sasakyan. Pero medyo mataas ang pinto ng bus at may kabigatan din ang dala niyang bagahe. Nang siya ay nag-aalala, biglang, isang malalim at kaaya-ayang boses ang nagmula sa kanyang tainga: "Pupunta ako."