Kantutan Sa Bus 소설 & 이야기

Umikot siya sa sofa at kinuha ang sigarilyo sa lamesa. Habang naninigarilyo siya, lalo siyang naiinis. Kasabay nito, sa Southern Plains City. Isang overseas bus ang nagmamaneho sa isang walang katao taong kalsada. Dose-dosenang mga tao ang nakasakay sa bus.

Sinuot ko na ang seatbelt ko at humarap sa manibela. "FASTEN YOUR SEATBELTS, EVERYONE!" Sabi ko bago ini-start ang bus at pina-andar. Sapat na ang bilis para ang limang oras ay maging dalawang oras lang. Hindi naman sobrang bilis. Ano, 120 km/hr lang naman. ~ "Welcome to our camp." Naka-ngising sabi ko at ipinakita ang cabin na nasa likod ko. Lahat sila ay napa-nganga at nabitawan ang mga bag na hawak nila. Manghang-mangha sa nakikita.

Sumilip muna ako sa bintana at nakita ko roon si Lolo. “5 minutes aalis na tayo.” Rinig kong sabi ng conductor. Dumaan ang limang minuto at sumilip ako sa bintana para kumaway kay Lolo. Nang tuluyang makaalis ang bus na sinasakyan ko ay napangiti ako. Ano kaya ang magiging reaksiyon ni Kiro pag-uwi ko.

Malungkot akong ngumiti at umiiyak umiwas siya ng tingin at sinarado ang bintana sa kwarto niya tumungo na ako sa kotse at sumakay kumaway ako sa kanila at may sinenyas si Kim na magchat ako kapag nakauwi na ako sa bahay. “Sakto di pa traffic papuntang terminal” umaandar na ang kotse at tinungo na namin ang terminal ng bus papunta ng Cubao. “Andito na tayo’ nakarating na kami makalipas ng kalahating oras at ibinaba na ang mga gamit ko. “Mag-ingat ka ah” tumango ako at tinulungan na ako ni Kuyang konduktor na isakay sa bus ang mga gamit ko at yung iba ay nasa compartment.

malakas kong sigaw sa kaibigan kong puro reklamo sa ino- utus ko. "Oo na, Ano pa ba magagawa ko mahal na señorita ayan na ihahatid na po kita sa Antayan ng bus papuntang pantalan." * Makalipas ang ilang oras ng byahe ng bus ay sasakay naman ang bus sa roro papuntang Lucena at sasakay daw ulit ng bus pag baba ng pantalan ng Lucena! .

Nasa terminal na pala siya. "Ma'am, hindi po ba kayo bababa?" tanong ng konduktor kapagkuwan. "Sorry po, Kuya. Napasarap ang tulog ko." Hinigit niya ang maleta sa ibabaw at dali-daling lumabas ng bus. Siya na lang pala ang natira. Kaagad na nagpara siya ng taxi pauwi ng bahay nila Kristen. Nagtaka pa si Jana nang makita siya.

"Bebe ko, nag-cr lang ako. Andiyan ka na sa bus?" "Oo." Tinignan ko ang kabuoan ng bus. Sa kabilang upuan sa kalinya ng upuan namin nalang ang walang nakaupo. "Bilisan mo na, isa nalang ang bakanteng upuan." "Papunta na, bebe ko." "Bilis na," sambit ko. Malapit na ang kunduktor sa parte namin. "Opo, pasakay na bebe. Heto na."

paliwanag ng konduktor na ilan sa mga pasahero ay nagrereklamo. Huminga ng malalim si Samantha dahil hindi nawawala ang kaba sa dibdib niya. "Magiging okay lang ang lahat, Samantha, everthing will be alright." mahinang encourage ni Samantha sa kaniyang sarili. "Pasensya na boss puno na ang bus, sa susunod na bus nalang kayo sumakay." ani nimg konduktor. "I'm not here to ride on this bus, there's someone i know who's in here that wrongly ride in here."

Nakapuwesto ito sa may side ng bintana. "B-Bus? B-Bakit kailangan natin sumakay ng bus?" Ngumiti siya. "Malayo kasi 'yun pupuntahan natin kaya kailangan natin sumakay para mas mabilis tayong makarating," paliwanag niya. "Ah, p-parang eroplano at ta-xi?" tanong nito uli.

Nang huminto ang bus ay agad na pumasok ang lahat. Medyo abala para sa kanya na magdala ng maleta. Sa huli, inilagay niya ito sa dulong parte ng sasakyan. Pero medyo mataas ang pinto ng bus at may kabigatan din ang dala niyang bagahe. Nang siya ay nag-aalala, biglang, isang malalim at kaaya-ayang boses ang nagmula sa kanyang tainga: "Pupunta ako."