Kantutan Sa Bus 소설 & 이야기

Kaya, naiinip man ay wala siyang magawa kung hindi ang maghintay sa darating na bus. Maya-maya, nakasakay na siya ng bus dadaan sa direksyon ng mansion. Habang nakaupo sa loob at walang patid ang kanyang pagdarasal na hindi mahuli ang lahat. Nakatingin siya sa bintana, tinitignan kung matatagpuan niya ang anak. Halos malapit na siya sa kanyang destinasyon hindi pa din niya nakikita ang anak. Kinakabahan siyang hindi mapakali nang may matanaw siyang isang bulto mula sa malayo. Tumayo siya at pinuntahan pa sa harapan. Nang mapagsino ang bulto ay agad niyang pinatigil ang bus.

Sinuot ko na ang seatbelt ko at humarap sa manibela. "FASTEN YOUR SEATBELTS, EVERYONE!" Sabi ko bago ini-start ang bus at pina-andar. Sapat na ang bilis para ang limang oras ay maging dalawang oras lang. Hindi naman sobrang bilis. Ano, 120 km/hr lang naman. ~ "Welcome to our camp." Naka-ngising sabi ko at ipinakita ang cabin na nasa likod ko. Lahat sila ay napa-nganga at nabitawan ang mga bag na hawak nila. Manghang-mangha sa nakikita.

Sasandal na sana ako sa may bintana ngunit biglang gumewang ang bus kaya nagkauntugan ang mga pasahero pati kami nitong katabi ko. "Ay, ano ba 'yan!" "Dahan-dahan naman, manong!" Habang nagrereklamo sila ay sumilip ako sa bintana at nakita ang isang itim na kotse na sumasadsad sa sinasakyan namin! Nagpanic ako at biglang kinabahan lalo na nang gumewang ulit ang bus at sa pagkakataong ito ay mas malakas na at malala ang paggewang!

Dali-dali siyang tumakbo papunta sa mga nakahilerang bus. Wala siyang sinayang na oras at doon naki-siksikan sa mga taong papasok sa isang bus. Humalukipkip siya sa doon at nakihalo sa mga pasahero. Umiiyak siya sa oras na iyon. Halatang takot. Mabuti na lang ay umandar na ang bus. Naging payapa si Luntian ng mapansin sa bintana na malayo na siya sa terminal. "Ineng, may kasama ka ba?" saad ng isang ginang na may suot na salamin sa mata.

tanong ng kan’yang kasama sa driver ng sinasakyan nilang kotse. “Isang oras na lang po sir,” sagot nito. “Pwede po ba tayong dumaan muna sa bus stop?” paalam ni Jake na mukhang ‘di na matiis ang tiyan. Ilang liko lang ay may natanaw na silang mga kainan at ilang bus na nakahinto. Bukod sa eroplano ay maaari din marating ang lugar sa pamamagitan ng mga bus.

Tahimik lang si Mommy sa harapan ko kaya naman kampante akong hindi nito mahuhuli Pero ano ba naman ito.. Bakit walang katapusang pagtakbo ng bus ang nangyayari ngayun. Parang palayo ng palayo kami sa kabihasnan. Natatakot din naman akong mag tanong sa konduktor kung ilang oras pa bago makarating sa pupuntahan. Ayaw ko kasing isipin ng mga kasakay namin na first time kung bumyahe.

Natuwa siya sa pangyayari dahil hindi siya lalabas mamaya nang tagaktagak ang pawis. Ngunit akala lang pala niya iyon, dahil sa bawat madaanan ng bus ay may mga taong sumasakay, ang kaninang maluwag na bus ay unti-unting napuno. Naging siksikan ang loob ng bus, ipinagpasalamat na lamang niya na may mauupuan siya. Kung hindi siya sa terminal sumakay kanina ay marahil standing ovation din siya tulad ng ibang taong narito. "At least sulit yong binayad kong isang daan sa konduktor." Ang sabi niya sa kanyang sarili.

Kuyom ang kamao na binalikan ko si Wena sa bus terminal. "Saan sila papunta?" Hindi siya makatingin sa akin. "H-hindi ko—" "Huwag mo na akong gaguhin! Alam kong alam mo kung saan sila pupunta!" Nang hindi siya sumagot, binalak kong kausapin ang isa sa mga konduktor na nakakaalam ng pupuntahan ng bus na kinalululanan ng mag-ina ko. Pero mabilis niya akong pinigilan.

tuwang-tuwang sabi nito sa kanya. “Pakibilisan po Manong at baka wala na akong maabutang bus.” “Saan baa ng punta mo?” Tanong nito sa kanya, “Dalawa kasi ang terminal ng bus dito, isang papuntang Norte at isang papuntang South.” Anang matanda sa kanya. “Dun po sa pinakamalapit,” sagot niya. “Hindi mo alam kung saan ka pupunta? Naglayas ka ba sa asawa mo?”

Inasahan ko na ang sasakyan ni Kell o kaya ay isang kumpanya na van ang sasakyan namin. Pero laking gulat ko nang makakita ako ng isang malaking tourist bus na nakaparada sa harap ng building. Sa gilid nito, nakatayo si Kell kasama ang halos sampung tao na pamilyar ang mukha, ang ilan ay mula sa Engineering Department at ang iba ay mula sa Marketing. ​"Bea! Over here!" kaway ni Kell. ​Lumapit ako sa kanya, nalilito sa nangyayari. "Sir Kell? Akala ko ba tayong dalawa lang? Bakit may bus? At bakit nandito ang buong team?"