Kantutan Sa Bus Mga Nobela at Kwento

"Gusto mo ba akong bumaba at buksan ang pinto para sa’yo?" "Hindi na..." Patuloy pa rin ang pagtanggi ni Katrice, pero nagsimula nang magreklamo ang mga tao sa waiting shed malapit sa kanila. "Ano ba ‘yan, hindi ba nila alam na bawal humarang sa bus lane?" "Ang tagal! Hindi makausad ang bus!" "Uy, Bentley pa oh! Akala mo naman kung sino!" Habang tumatagal, lalo lang sumasama ang mga komento.

Kaya agad siya pumunta sa mall at swerte siya dahil may nakita na siya agad na mga bus at nakita niya ang isang bus na may karatulang Isla Alap. "paalis na isa nalang" sigaw ng kundoktor kaya mabilis siyang kumaripas at umakyat dahil namukhaan niya ang isa sa bantay kung saan siya kinulong .Palinga linga man ang dalawang armado ngunit hindi siya mapansin dahil ang bus na sinakyan niya ay may tabing na kurtina sa bintana .nagtago siya ng maigi at nagkunwaring naka yuko. Saka lang siya nakahinga ng malalim nung medyo nakalayo na sila sa terminal.

tanong ni Ma'am Salve sa bus driver. "Pasensiya na po, Ma'am. Bigla kasing may tumawid na kambing sa kalsada kaya bigla akong nakapag-preno," paliwanag ng driver na napapakamot sa batok ang isang kamay. "Ganoon ba? Sige, mag-iingat ka na lamang sa susunod," paalala ni Ma'am Salve. "Yes, Ma'am." Muling umandar ang bus ngunit ilang minuto lamang ay muling tumigil ito dahil nakarating na kami sa lugar kung saan kami mag-uumpisang umakyat papunta sa itaas ng talampas.

Makikita naman niya ito bukas kaya makukumpirma niya kung tama ang hinala niyang malungkot nga ito. Kinabukasan 7:30 a.m. . . Lulan na ng bus si Sandy papunta sa sakayan ng tricycle na malapit sa ospital ni Samantha. Kanina pa siya bumiyahe, pero dahil may aksidente sa daan, umikot ang bus kaya nadagdagan pa ang oras niya para makapunta agad sa sakayan ng tricycle.

“Subukan niya akong awayin talagang pag-uuntugin ko sila ni Jack.” Tumawa lang ako at kumapit sa braso niya. Palagi kaming sabay ni Kit na pumupunta noon sa bus stop. Sabay kaming naghihintay ng bus kahit magkaibang byahe ang sinasakyan namin. Minsan nga napagkamalan kaming couples. Sa totoo lang kasi, hindi nagcocross dress si Kit. Maganda rin ang katawan niya kaya minsan ay hindi talaga mahahalata na baklita siya, lalo na kapag tahimik lang siya at kunot ang noo.

rinig kong bulong ni Mang Ben. Halos inabot ng isang oras ang byahe namin papuntang terminal at halos hikain na si Kio dahil sa kapal ng usok—open area kasi ng bus terminal na pinuntahan namin kaya naman yung mga vendors na nag-iihaw ay napupunta sa kinauupuan namin yung usok na galing sa niluluto nila—isabay mo pa yung mga bus na papaalis na sobrang itim ng usok. "Are you sure it's safe to ride here?" kunot noong tanong niya sakin.

hahanapin ko ang lugar kung saan ako makakaramdam ng kapanatagan. pagdating ko sa terminal ng bus ay mayroong akong nakitang tatlong bus. isa ro'n ay papuntang Baguio, ang isa naman ay sa bulacan at ang pangatlo naman ay Isabela. matagal ko iyong mga pinakatitigan. saan ba sa tatlong 'yan ko mahahanap ang byahe patungong kapanatagan. napabuga ako ng hangin dahil lahat ng lugar na yan ay hindi ako pamilyar. nakakakaba dahil hindi ako sigurado sa pinili ko ngunit ang bus na byaheng pa Isabela talaga ang napusuan ko.

Ngunit kahit nakapagtago na si Cain sa sasakyan ay napansin pa rin ni Katherine ang kotse. "Anong tinitingnan mo?" tanong ni Luke. Umiling si Katherine. "Wala." "Sa'n nga pala ang punta mo? Buti na lang talaga at napansin kita sa daan." "Kaya nga, salamat. Sa bus station ako ngayon papunta," saka pinaliwanag ni Katherine ang nangyari. "Buti na lang talaga at wala akong gagawin ngayong araw, baka pwede akong sumama na lang?"

Mga ilang minuto pa lang na nakakaupo sila, kumunot na ang noo ni Kevin. ‘Why is this seat so hard? Is this the rented bus that the management proudly shows off? Are they really doing their job right?’ This bus they're riding is not very good. Kulang ba ang funds ng SGC at ganitong bus ang nakita? “Baka hindi ka sanay sa ganitong bus, ha? Ito ang gamot kung nahihilo ka. Ito rin ang tubig mo. Kung inaantok ka naman, ito ang neckpillow na meron ako. Lagay mo sa leeg mo para hindi ka magka-stiffneck.”

dungaw ko sa bintana pagkababa sa sasakyan. Dad smiled tenderly at me. "Love you too, anak. Call us when you can. And remember to fool around moderately, okay?" Pagkatapos tumango ay ngumiti ako sa kaniya sa huling pagkakataon bago tuluyang pumasok sa school. The busses are already lined up as some of the students tried to find their bus assignments. Ang ilang lamp post ay nakabukas pa sa kabila ng pasikat nang araw. Lumapit ako sa mga bus upang hanapin narin ang assigned bus ng section namin. Binabasa ko na ang detalye sa karatula ng isang bus ng may biglang humigit sa akin. Sa gulat ay hindi ako agad nakareklamo.