Kantutan Sa Bus Novels & Stories

sabi ng pahinante ng assistant ng driver ng jeep. Ilang minuto lang naman ang biyahe papunta sa paradahan naman ng bus. Pagkalipas ng halos twenty minutes, bumaba na rin agad ako sa station ng bus. Pagbaba ko sa jeep, tumakbo ako sa kalsada para tumawid sa kabila, doon kasi ang paradahan ng bus. Pagpasok ko sa bus, halos marami na ulit nakasakay. Naghanap lang ako ng malapit na upuan kasi ayokong pumunta sa dulo, mamaya kasi, standing ovation na ang mga taong mawawalan ng upuan. Ang mga driver pa naman ng bus, nagpapasakay pa rin kahit wala ng upuan, uso sa bus ang tumatayo sa gitna. Mahirap pa naman ‘yun, nakakahilo at nakakanginig sa tuhod.

Sa kabilang linya, naririnig niya ang pagtipa nito sa computer habang kinukuha ang listahan ng mga hintuan. “May apat na terminal at dalawang stopover ang bus,” sabi ni Julian. “Ipinapakuha ko na ang CCTV footage sa bawat isa.” “Unahin mo ang pinakamalapit.” “Bro, mahigit isang oras ang lamang sa ’yo ng bus.” “Then work faster.”

Tiyak na magtataka sila kung bakit mayroong sasakyan na sasalubong sa ‘min mamaya gayong nagpunta kami rito gamit ang bus. Gaya ng sabi ng kausap ni Iwatani ay isang itim na sasakyan ang nanghihintay sa ‘min sa labas. May mga estudyante sa paligid na galing sa loob ng park ngunit may ilan namang mga nasa loob na ng kaniya-kaniya nilang bus.

Sumilip pa kami sa bintana at kumaway sa kanila bago sila sumakay sa kanilang designated bus. Maliit lang ang bus na ito, tatlong upuan sa gawi ng driver at dalawang upuan sa kabilang side. Kaya iyong tabi kong upuan, nilagay ko roon ang aming bag ni Fille. Si Fille kasi iyong nasa bintana, e. "Anong activity kaya gagawin natin doon, Fille?" Pagtatanong ko sa kanya habang nakatingin sa unahang bahagi ng bus.

Buti na lang nandoon pa rin ang reflexes niya, pinipigilan siyang madapa sa sahig. Magtatanong sana siya kung ano ang nangyayari nang huminto ang isang bus hindi kalayuan sa kinatatayuan niya. Isang malaking FXNK na pininturahan ng itim at pula sa sasakyan ang nakita niya. Ito ay mas malaki kaysa sa isang pampublikong bus, at ang mga bintana ay tinted kaya walang nakakakita mula sa labas.

Nilakad ko ang mahabang kalsada sa Busan, South Korea mahaba man ang lakaran sa dulo naman may sakayan ng bus papunta sa school. Nang makarating ako sa dulo naghintay lang ako ng ilang minuto sa bus nang huminto sumakay na ako naghanap ako ng bakanteng upuan para upuan nang maka-hanap ako umupo kaagad ako nag-text ako sa eomma ko na papunta na ako sa school. (Mommy)

"Dun po kayo umupo sa ika-13 upuan sa kanan, sa bandang dulo Mam. Sabi nung driver" Sinunod ko si Kuyang Driver, pero balak ko pa naman sana umupo sa bandang unahan. Umandar na yung bus, ngayon ko lang naramdaman yung lamig tapos ngayon ko lang din naappreciate yung design ng bus. Ang ganda, parang nasa galaxy ako ngayon. Nabilang ko din kanina na 13 lang ang upuan dito. Ang weird nga eh, isang bus 13 lang ang upuan. Ang laki ng space kaya pwede pang magmeeting.

sagot naman ng kunduktor ng bus habang abala pa rin sa pagtulong na maayos ang makina ng sasakyan. Pinakinggan na lamang nya ang palitan nila ng mga salita upang maintindihan ang nangyari, nalaman n’yang hindi na sila maililipat sa ibang bus dahil last trip na pala ang nasakyan nila kaya naman wala silang ibang choice kundi ang maghintay. Nakatanaw na lang sya sa bintana hanggang sa kalabitin sya ng kanyang anak. “Mama, di pa po ba tayo uuwi? Antok na po ako eh.” Pupungas-pungas na ang kanyang mga mata at nakusot na rin nya ang isa nito gamit ang maliliit na daliri.

Kailangan ko munang huminga. Huminto ang sasakyan sa harap ng terminal ng mga bus. Wala akong dalang maleta o kahit anong gamit dahil sa pagmamadali, pwede naman' akong bumili. Binuksan ni Jared ang pinto ng sasakyan, bumaba ako at pinagmasdan ang mga nahlalakihang bus at maraming tao. "Mag-iingat po kayo Madam"

Kaya naman iniimbitahan kitang puntahan ako kasama ng pinsan mong pulpol. Magpunta kayo sa Terminal ng bus sa baclaran patungong cavite bukas ng madaling araw. Lalapitan na lang kayo ng mga tauhan ko para sunduin kayo roon. Kapag hindi kayo nagpakita baka hindi nyo na makita pang buhay ang lolo at lola nyo. P.s