Kantutan Sa Bus Novels & Stories

"3 minutes sir." Apat na sasakyan ang huminto sa harapan ng bus. Nagsibaba ang mga kalalakihang may madudungis na pananamit at may mga mahahabang bigote, balabas at buhok. Mga mahahabang sandata rin ang kanilang hawak. Isang lalaki ang pumagpag sa bus. Senyales iyun na kailangan na nilang ibaba ang prime minister ng Thailand.

Nakatitig pa rin ito sa harapang bahagi ng sasakyan kaya tumayo na din ako para din sana sumilip. Tama nga ang sinabi nito. May nakaharang sa unahang bahagi ng sasakyan na anim na itim na sasakyan. Mukhang sinadyang parahin ang bus sa hindi malamang dahilan kaya naghintay pa ako ng ilang sandali hangang sa napansin ko ang ilang bulto ng mga kalalakihan na naglalakad. May mga dala silang baril at itinutok iyun sa driver kaya walang choice ang driver kundi ang buksan ang pintuan.

"Diyan sila nagkakamali. Kahit ako na lang ang natitirang buhay sa kampo namin, hindi ko sila tatantanan. Sisiguraduhin kong uubusin ko ang lahi nila." "DUNCAN MILLS! Duncan Mills! Huling byahe na!" sigaw ng kundoktor ng isang bus. Hindi pangkaraniwan ang kapal ng tao ngayon sa isang bus terminal. Bukod sa dami ng tao ay tila aligaga at nagmamadali ang mga ito sa pagsakay sa kani-kanilang bus.

Nang huminto ang bus, nagsalita na ang konduktor. “Terminal na po. Baba na lahat ng pasahero.” Agad na tumayo si Mylene at inayos ang kargang si Dos. Sumunod naman si Elorda habang mahigpit na yakap si Uno. Tahimik silang lumabas ng bus, bitbit ang dalawang bag at ang bigat ng kaba sa dibdib.

Ang bus terminal ay isang gulo—mga taong nagtutulakan, sumisigaw, at nagpapaligsahan sa pagsakay sa mga bus bago tuluyang maisara ang borders. Napatigil si Cherry saglit at napatingin sa paligid. Napakaraming tao. May mga pamilya, matatanda, buntis, at mga estudyanteng kagaya niya. Ang ilan ay may bitbit na malalaking bagahe, ang iba naman ay may mga anak na buhat-buhat habang pilit na sumisiksik sa pila. “Cherry, nandito na ang bus! Pasakay na tayo!” sigaw ni Nene, hinihila siya palapit sa isang kulay asul na bus na may karatulang “BICOL EXPRESS” sa harapan.

I wonder what happened, h’wag naman sana masama. “Mga bata, mag-taxi na lang tayo. Baka naipit sa traffic si Mang Kanor,” imporma ko sa kaniya habang nagtitipa sa cellphone. Isang malakas na busina ang nagpatigil sa akin sa pagkalikot ng cellphone. Dahan dahang bumaba ang bintana ng isang itim na kotse. Sumuot doon ang ulo ni Kia, sa likod niya ay ang nagmamanehong sundo.

Nakita ko ang anim na bus na dumating, 3 para sa mga lalaki at 3 para sa mga babae, iba pa ang sa mga makakasama naming teachers at facilitator. Pagkapasok sa bus ay tigi-isang upuan kami bawat side kaya ayos lang na kahit walang katabi dahil na nga rin sa madaming dala ang iba sa amin at hindi yun kasya lahat sa itaas na lalagyan ng bus.

Patungo naman si Sam sa kotse niya. "Wait lang Sam, hindi tayo sasakay. Maglalakad lang tayo. Malapit lang ang bus stop dito." "Ah ganon ba?" Nakangisi nitong saad. Naglakad sila sa may kanto at doon lang sila pumwesto sa daanan ng mga tao na pababa at pasakay ng bus. Hindi nahihiya na nilabas ni Sam ang panindang mani at nag- alok ito sa mga tao na naroon.

Ngunit ang kaligtasan ng kanyang mga anak ang palaging mananaig. Pagkalipas ng isang oras, narating nila ang isang malaki at abalang bus terminal sa labas ng probinsya. Puno ito ng mga taong nagmamadali, mga nagtatawag na konduktor, at amoy ng usok mula sa tambutso ng mga dambuhalang bus.

Napaka-arte. Kaninang umaga pagsakay namin sa service naming school bus, ayaw nyang tumabi sa akin kahit 'yung pwesto ko na lang ang natitirang available seat sa bus. Umakto pa siyang diring-diri sa akin habang nagpupumilit makipagpalit ng upuan sa isang classmate namin.