Kantutan Sa Bus Novels & Stories

Tipong walang paalam. Hindi pa nga yata alam ng mga butlers nila Kaizen na umalis talaga ako. Nagpahatid nalang ako sa terminal ng bus papunta sa bahay. Hindi naman kasi puwedeng dederetso itong taxi hanggang doon eh hanggang dito lang siya puwede bumiyahe. Isa pa ay malayo layo. Nang makasakay ako sa bus ay naiiyak pa akong tumingin sa bintana dahil iiwan ko na talaga ang lugar. Hindi ko na alam kung saan ang next destination ko. Hahanap siguro ako ng ibang lugar.

Tuluyan nang nawala sa isip nilang dalawa ang papaalis na ferry. Ang kawatan ay bumilis ang pagtakbo hanggang sa narating nito ang tatlong mga nakapilang bus. Lumingon ito at ningisihan ang tatlong mga lalaking humahabol dito; masyado na itong nakalayo.

sabi nya kumaen nalang tayo gutom nako yaya neto "ikaw nalang muna gurl pagod nako gusto kona umuwe at matulog. " "sige pano mauna kana sumakay ng bus kakaen nang muna ako "sabi ni neto Sige Sabi ko dito" sakay nako sakto andyan na ang bus "ingat ka sa pag uwe gurl nang nasa tapat ko na din ang bus agad na din akung sumakay at naghanap ng upuan nang makakita agad akung umupo naisipan kung maidlip nang lumapit ang konduktor at tinanung ako

sabi ng pahinante ng assistant ng driver ng jeep. Ilang minuto lang naman ang biyahe papunta sa paradahan naman ng bus. Pagkalipas ng halos twenty minutes, bumaba na rin agad ako sa station ng bus. Pagbaba ko sa jeep, tumakbo ako sa kalsada para tumawid sa kabila, doon kasi ang paradahan ng bus. Pagpasok ko sa bus, halos marami na ulit nakasakay. Naghanap lang ako ng malapit na upuan kasi ayokong pumunta sa dulo, mamaya kasi, standing ovation na ang mga taong mawawalan ng upuan. Ang mga driver pa naman ng bus, nagpapasakay pa rin kahit wala ng upuan, uso sa bus ang tumatayo sa gitna. Mahirap pa naman ‘yun, nakakahilo at nakakanginig sa tuhod.

nauutal na sagot ko. “Asus. Pakipot ka pa,” may panuksong aniya kaya tinalikuran ko na siya. “Tumigil ka. Bilisan na natin.” --- Nang nasa loob na kami ng bus, pumwesto ako malapit sa bintana. Naghintay kami ng sampung minuto bago tuluyang lumarga ang sasakyan. Bahagya akong nakahinga nang maluwag dahil sa wakas ay makakalayo na kami.

Pakonti-konti ay nahila niya ang mga dala papunta sa bus stop. Agad namang may dumaang bus at hinintuan siya. Lumagpas pa nga ito nang kaunti sa stop kaya kinailangan pa niyang hilahin ang dala palapit sa akyatan. Ang kaso ay hirap na hirap nga siyang buhatin ang dala-dala niya paakyat ng bus. “Pakibilisan po ng kaunti!” sita sa kanya ng driver.

tanong ni Sarah sa lalaking nakaupo lamang sa tabing kalsada. "Terminal ho ng bus? Dito ho. Lumiko lamang ho kayo diyan tapos ay kakaliwa ho kayo. May makikita ho kayong vulcanizing doon ay kakanan naman ho kayo. Malapit na ho iyon sa terminal ng bus," sagot naman ng lalake. Tila nabuhayan naman ng loob si Sarah dahil may iba pa pala na daan na pwede nyang madaanan papunta sa terminal.

Mas umusog si Sutton para hindi mabasa, pero sa dami ng tao, hindi sila magkasya. Hanggang sa isang mamahaling kotse at huminto sa harapan. Bumaba ang bintana at nang makita kung sino ang tao sa loob, umukot ang sikmura ni Sutton. “Get in,” utos ni Luca. Hindi nagustuhan ni Sutton ang tono nito. “I will take a bus.” “Sutton, umuulan.” Kagyat na lumakas ang ulan! Na para bang alam na alam ng langit kung kailan ito sisingit sa

Kinikilabutan pa siya sa pagngisi nito pakiramdam tuloy niya nang mga oras na iyon gustong-gusto na n'yang bumaba. Kahit na malapit na rin naman ang kanilang babaan. Ngunit bago pa sila makarating sa bus stop upang makababa. May bigla na lang sumigaw ng malakas... "MANATILI LANG KAYONG NAKAUPO, WALANG KIKILOS!"

Nabalik ako sa aking tamang pag-iisip ng sumigaw ang konduktor ng bus na dito na ang huling routa ng bus na sinasakyan ko. Nagsitayuan naman ang lahat ng pasahero at bumaba. Hinintay ko muna na makalabas ang lahat at sumunod ako. Pagkababa ko ng bus, ingay ng terminal ang nabungaran ko. Agad hinanap ng paningin ko si tiya sa paligid. Mabilis akong napatabi ng dumaan ang isang lalake sa harapan ko. Hindi man lang nag-excuse si koya!