Novel & Cerita Katangian Ni Don Custodio

May isang pasyente pa kasi rito at 'yung isa ay pinapasok na ni Maria sa tanggapan ni Lino. "Señor Concepcion," sambit nung lalaki na mataba ang tiyan, may hawak pang malaking sigarilyo kaya mausok sa bahay. "Ako si Don Danilo. Patitingnan lamang namin ang paa ng aming anak na si Catalina. Ayon sa kanya ay maayos na ang kanyang paa ngunit nais naming makasigurado," aniya kaya napatingin ako kay Catalina na nakataas ang kilay sa ‘kin kaya nginitian ko na lang siya na pinagtaka niya at saka ko naman binalik ang tingin kay Don Danilo.

CHAPTER 67 (EXTRA CHAPTER) “Manahimik ka, Bata!” bulyaw ng balbas saradong tauhan ni Donatello na nakabantay kay Kismo. Kanina pa ito naririndi sa batang hindi nito alam kung bakit pinag-iinteresan ng pinuno ng sindikato. “Ayaw ko sa ‘yo. Ibalik mo ako sa Mama ko. Bad ka talaga!” hagulhol ni Kiso habang nakasalampak siya sa sahig ng kwartong pinagdalhan sa kanya.

Gusto sana niyang maglibot sa hacienda, ngunit ang problema wala naman siyang makakasama. Marami ng naikwento sa kanya si Donya Consuelo tungkol sa hacienda, ang mga produkto nito at kung paano ito napanatili sa mga Monte Bello sa napakahabang panahon. Ayon kay Donya Consuelo, may lahing espanyol ang napangasawa nitong si Don Federico. Samantalang ang donya naman ay nagmula sa isang may-kayang angkan sa Maynila.

Ngunit isang pares ng mata ang hindi niya magawang iwasan—mga matang tila sumisiyasat, matalim ngunit kaakit-akit. Si Neil Custodio, isa sa mga kilalang hurado ng gabing iyon, ay nakatitig sa kanya. Matikas at matikas sa kanyang itim na suit, si Neil ay hindi lang basta isang hurado. Siya ay isang bilyonaryo, ang nagmamay-ari ng Tropical Air, isa sa mga pinakasikat at matagumpay na airline company sa Pilipinas. Bukod sa kanyang impluwensya at yaman, ang kanyang hitsura ay sapat para ituring siyang isang “prinsipe” sa mga mata ng maraming babae.

Kundi dahil sa kabila ng lahat, pinili niya akong mahalin. “I’m the Don of Koznetsov. I’m a mafioso in blood, Ceila,” marahan ngunit mariing saad ni Atticus, habang hawak pa rin ang mga kamay ko na tila ba doon siya kumukuha ng lakas para aminin ang lahat.

Ang Epekto kay Don Rogelio Si Don Rogelio ay nanatili sa mansyon, ngunit tila gumuho na ang kanyang mundo. Ang pagkawala ni Carmen, ang babaeng matagal niyang sinaktan ngunit palaging nandiyan, at ang pagkakakulong ni Leo, ang anak na matagal niyang itinanggi, ay nag-iwan sa kanya ng matinding kalungkutan at pagsisisi. Hindi na siya ang dating Don Rogelio na puno ng ambisyon at kapangyarihan, ang negosyanteng may matalim na isip. Madalas siyang nakikitang tahimik, nakatingin sa malayo, ang kanyang mga mata ay puno ng pighati. Paminsan-minsan, bumibisita siya sa kulungan para dalawin si Leo, umaasa na makapag-usap o humingi ng tawad, bagama't hindi ito nakikipag-usap sa kanya, nananatiling ma

tanong niya sa matanda. "Magandang hapon din sayo Kent, Oo nandito sila ni Coop, siya ba ang sinadya mo dito?" tanong ni Don Juancho. "Ah-eh, opo Tatang, may usapan kasi kami na magda-date kami," pag amin ni Kent. "Really? That's my boy!" saad ni Don Juancho na tuwang-tuwa sa sinabi nito at tinapik-tapik pa ang likod niya

Nakabalik na si Teiver at gaya namin ay nagulat din siya sa nadatnan. "Sure ba kayong hindi niyo talaga totoong Lolo ang Don?" tanong ni Tei. Kanina pa niya sinasabi na niri-respeto at kilala si Don Fernando Donio hindi lang sa Pinas kun’di sa buong mundo. "Sira ka ba? Hindi nga sabi e. Hindi ko din alam kung bakit tinatawag niya kaming apo. Baka mamaya, mapagalitan kami ng anak niya. Ang sungit pa naman no’n feeling ko. At kung lolo namin siya, tingin mo magta-trabaho pa ako sa TC?"

nagulat ang mga ito at kinilig sa sagot ko habang tumatawa sabay naman ng pagkakita ko sa kanya na nakakunot ang noong lumabas sa isang pintuan. Habang pinagmamasdan ko siya, alam ko sa sarili ko na hindi ko makakayang makasal ito kay Esteban. Liligawan ko siya, kahit hindi ko alam kung papaano. Until she can't marry him and choose me. I want her to choose me, madamot na kung madamot pero gusto ko ako lang. "Rad, kamusta ang mga kabayo ko?" ngiti ni Don Cristobal sa akin isang araw habang pinapakain ko ang mga ito. "Napakaganda ng mga katawan nito, at mukhang alagang alaga."

Habang naglalakad sa tabi ng ilog ay muli kong naalala ang aking huling paghihiganti. Sa ika-labing isang buwan ng taon ng Isang Libo Pitongraan apatnapu’t anim (1746) ay maigi akong naghihintay sa daanan na nagdudugtong sa San Lazaro at Manila. Nakatago ako sa puno habang bitbit ang aking sibat. Nakabihis bahag din ako upang maalala niya kung sino ang kinakalaban niya. Ayon sa aking nakalap na impormasyon mula sa mga tao sa Intramuros ay ngayong araw dadaan si Don Adolfo kasama ang kanyang mga guardia sibil.