Romans & histoires Katangian Ni Don Diego

"maybe, pupunta ako sa malayong Lugar. sa Lugar kung saan makakahinga ako ng maluwag. I need to renew my soul, Donna. Hindi ko lang nababanggit sa 'yo pero may sarili akong laban na pinagdadaanan. Masaya ako at nakatulong ako sa 'yo." sa Hindi malaman na dahilan ni Diego ay kung bakit biglang umiyak ng malakas si Donna. humagulgol ito sa harapan nya. "malayong Lugar? nakakatawa! paano naman ako? you want annulment pero kagabi lang ay may nangyari sa atin. ano 'yun, hindi mo naaalala? o ayaw mo lang alalahanin? Diego... w-wala ka ba talagang nararamdaman na kahit katiting sa akin? na gugustuhin mo pang magpakalayo-layo ng Lugar kaysa pag-aralan akong mahalin. napaka selfish mo pala talagang t

Nakatingin sila sa’kin na parang may aaminin akong krimen. “Bro,” panimula ni Diego habang umiinom ng beer, “ibig mong sabihin… mahal mo talaga si Van? Kahit nung umalis ka pa?” Tumingin ako sa kaniya. Sandaling katahimikan. “No.” Halos mabitawan ni Nilo ang baso niya. “Ibig sabihin, na-realize mo lang nung nasa Singapore ka na?” “No.” Tumahimik silang dalawa. Tumingin sila sa isa’t isa, saka sabay tumingin sa’kin.

Sa mga huling bahagi ng talaarawan, isinulat ni Don Diego ang isang pangako at isang sumpa: “Ang katotohanan ay mananatiling nakatago hanggang sa tamang panahon. Ang hustisya ay hindi mamamatay kailanman. Ang dugo at kasalanan ay laging magbabalik sa kung sino ang may gawa. At darating ang araw… darating ang araw na ang dalawang natitirang tapat at dalisay na linya—ang mga Riego at ang mga De Villa—ay muling magtatagpo, magkakaisa, at magmamahalan. Sa pamamagitan ng kanilang pagmamahalan at pagkakaisa… mabubunyag ang lahat ng katotohanan, mapaparusahan ang mga masama at taksil, at maibabalik ang kung ano ang tama at nararapat. Ang kanilang pagmamahalan ay magiging susi sa kalayaan at katotoh

nag thank you siya dito at sumunod ay si Diego na tahimik na nakatingin lamang sa kaniya. “Ito ang aking apo na si Diego Del Rosario Alcantara, siya ang susunod kong tagapagmana.” Gusto niyang matawa dahil talagang hindi nito inaalis ang Del Rosario sa pangalan ng mga ito. Katulad ni Don Enrique ay hinalikan nito ang kamay niya habang siya ay nakangiting napatingin sa mga mata nitong hindi inaalis sa kaniya.

Gumayak na nga Silang lahat at 'yong van nila 'yong kanilang sinakyan para magkasya Silang Lima, pang anim iyong driver nila na si Diego. Bumyahe sila papuntang Easter Samar Kasi Taga roon si Selene. Medyo matagal ang biyahe nila dahil malayo talaga ang Eastern Samar from Manila. Kaya nakatulog na Silang lahat sa biyahe except lang sa driver nila. Pero Nung napagod na sa pagmamaneho si Diego ay pinalitan Naman siya ni Donovan para kahit papaano ay makapagpahinga Naman din si Diego.

Sa utos ni Betty, ay pinadala rito ang katawan ni Diego pabalik sa Italya. Diego was born here and spent most of his life with his family. Kaya dapat lang na dito siya malibing. Iba naman kay Cariena. Sadyang ginawang abo ang katawan niya bago inilipad rito sa Italya ng pamilya niya. At rinig ko, ay pinagawan siya nang maliit na puwesto sa isang pribadong sementeryo rito, na kung nasaan namayapa ang mga angkan nila. I've also heard from Glenn Mondragon that Ranger's funeral will occur in the next two weeks.

bigla ay singit niya. “What?” “I mean, sino bang tao ang hindi marunong ngumiti? Siyempre marunong siya,” maagap niyang paliwanag. Muntik pa niyang ibisto ang sarili na kilala niya ang uncle nito. “Wala akong maalala na nakita ko siyang ngumiti,” saad ni Diego at pumasok na sa malaking gate. “H-Heritage Ville!!” ang kanyang bulalas nang basa ang nakasulat sa arko.

Isang ngisi ang hindi niya napigilang ibigay sa kaharap. "Oh, yeah...right, right." aniya bago inikot ang paningin sa paligid. "So. where is your boyfriend?" tanong niya habang hinahanap ng mga mata si Diego. Lumipad pabalik sa Manila si Diego noon pang isang araw dahil may importante itong gagawin. Ang sabi ng lalaki ay ngayong araw ang balik nito sa San Guillermo. Kumunot ang noo ni Elijah. Bakas din sa kanyang anyo ang pagtataka.

mahabang sagot ni Angelo. Mas lalong nanghina si Diego. He missed his family. “Kailangan kong makaalis dito ngunit hindi ko alam kung paano. I know my mother went back to the Philippines ngunit si Daniel ay hindi ko alam kung nasaan siya. Maraming nagbabantay sa buong bahay, I can’t even use a gun to kill them all.” Galit na sabi ni Diego.

Tumulo ang katas niya mula sa butas ng babaeng espiya at saka siya hingal na hingal na tumingin kay Padre Tiago. "Sa bilangguan...naroon ang kasagutan. Naroon ang mga kasama mo, Santiago." "Sa wakas sinabi mo rin kung nasaan sila. Pero nasaan ang mga kasama mo?" "Hindi ko sila maaaring ipagkanulo." "Huwag mong antayin na mainip ako Crecencia." "Patayin mo na lang ako, Santiago!"