Killer นิยาย & เรื่องราว

Kalmado subalit malamig kong litanya “I have no plan to kill those who didn't offended me but if you continue being like this then I might change my mind since I'm also starting to see you as someone offensive.” Patuloy ko pa kaya napalunok siya “Then why did you killed this woman?” He pointed the bitch who dared to give me a tea with poison

muling usisa ni Stacey. Nakasimangot akong umiling. "Bakit na naman? Hmm...let me guess, sinaktan ka na naman ng dad mo?" patuloy na pangungulit nito, dahilan upang mas lalo lang akong matahimik. "Silence means yes." Nakairap na sambit pa nito. "Hay naku, papakopyahin na lang kita. Alam kong mas lalo ka lang sasaktan ng dad mo kapag nalaman niyang mababa ang score mo sa quiz."

"Salamat sa oras mo, General. Umaasa akong may isang salita ka. Oo nga pala, ang nangyari sa pagbaril kay Mommy, ako ang maniningil." "Hindi puwede, Andra. Ang nangyari-." "Shut up! I told you! Walang batas para sa mga killer! Yes, I'm a killer too! Your wife is a killer too!" Napalunok naman si Tito Kurt.

Totoo nga ang kasabihan, the more you hate, the more you like. Ngunit biglang tumigil ang sensasyon, napanganga na lamang si Andrea, bumuka ang kanyang mga mata mula sa pagpikit. Nabitin ito sa ginawa ng assassin. Sapagkat ang assassin ay huminto sa kanyang ginagawa. At sinabing, "I'm tired"

Hidden Desire Author's POV " Nakwento na sa akin ni Van na meron silang naging pasyente nila Zandro. Binanggit niya ang tatlong halimbawa: isang bata, isang buntis, at isang lalaki—lahat ay dinala sa hospital, ngunit pawang patay na. Hindi nila maintindihan kung bakit namatay ang mga ito, dahil walang bakas ng sugat sa labas ng katawan ng mga biktima. Inisip nila na baka dahil lang sa malnutrisyon ang sanhi.

nakangiting bati nito. Binati din naman sila ng fans na may kasamang tili pa kaya natawa sila aside kay Zero na may maliit itong ngiti sa mhmga labi. Ang hot naman nito lalo na at naka black shirt ito na bumabakat pa ang muscle sa braso at ang tattoo nito sa braso mas lalong nagpapadagdag sa kakisigan niya. Naka black pants at white shoes pa kaya ang daming humahanga dito kahit na seryoso talaga ito at hindi pala ngiti at yun ang nagpapadagdag ng karisma nito. Mysterious. " Thank you for coming today. We are here to entertain and serenade you this morning. Please enjoy the show " lumingon naman ito kay Zarick at tumango hudyat na magsisimula na sila.

"ANO'NG kailangan—M-morgan?" Biglang nahintakutan si Zalheia nang masilayan ang galit na ekspresiyon ng mukha ng binata. It was her very first time to see Morgan as angry as that. His pair of dark brown eyes were ragingly furious. Kulang na lang ay magbuga iyon ng apoy. Nakakunot ang noo nito at namumula ito sa nadaramang galit. Naggagalawan din ang muscles nito sa panga and his teeth were tigerishly knitted.

Bakit kasi sinunod ko pa ang sinabi ng matandang 'yon? Dali-dali akong sumakay ng elevator at pinindot ang pinakababang palapag-ang basement ng building. Ayaw kong dumaan sa may lobby dahil baka may madamay pa sa init ng ulo ko ngayon. I don't want to make a scene nor scandal. Hindi naman ako ganoon. I'm a head-turner and attention seeker but not a warfreak. Pero aaminin kong kapag mainit ang ulo ko ay nadadamay ang lahat ng taong humahara sa daraanan ko. Lahat napagbabalingan ko ng sama ng loob. At wala rito ang pampakalma ko. Nang marating ang parking ay agad kong pinindot ang unlock button ng susi ng kotse ni Kaiser. Agad akong pumasok sa kotse ngunit hindi ko pa napapaandar ang sasakyan

"How could you!" "Yes, I killed almost of your men." walang halong takot na makikita sa mga mata niya. Iba ang nakikita ko sa kaniya ngayon. Ito 'yung Kieffer na handang lumaban at walang kinakatakutan. He didn't even flinch.

Halos haplusin ko ang screen ng phone habang pinapakinggan ang boses niya. Paulit-ulit siyang naghehello at ng wala siyang matanggap na sagot ay pinatay niya na ang tawag. At heto na naman ako, emotional and lonely. Hanggang kelan ba mauubos ang luha ko? "Zoe, matapang ka, alam kong mahirap pero alam kong kaya mo. Nandito lang ako para sa'yo, please lumaban ka," ngiting sabi ni Kurt. Iyon ang mga katagang naaalala kong sinabi niya ng mawala si mama. Halos madepressed kase ako noon at parang nawala sa sarili. Hindi ako lumalabas ng kwarto at hindi kumakain. Si Kurt lang ang tumulong sa akin, hindi siya nagsawang dalawin ako at pilit na pinapakain. Because of him, I decided to go forward.