Tagalog Bold Story Novels & Stories

Masaya naman siya. “Mahal, gusto ko ng noodles. Yung mainit.” Biglang sabi ni Loreen. “Okay, mahal. Anong gusto mong flavor? Seafood? Beef? Ioorder kita sa restau.” “Chocolate.” “Ha?” Napamaang si Kael. “Noodles pero chocolate ang nakahalo. Please, mahal?” Nagpacute pa si Loreen. “Ang weird pero sige para sayo. Alis muna ako ha? Kailangan ko atang gawin ang best ko para mahanap yan.” Sabi nito bago hinalikan si Loreen sa labi.

biglang bulong sa 'kin ni Brie na nagpagising sa aking sa reyalidad. I chuckled and kissed her cheeks. “Syempre, pogi talaga kasi siya ang Papa niyo.” “We have same eyes, Mama. Silver.” Yumakap ito sa 'kin. “Sabi ni teacher bakit daw silver eyes ko tapos sabi nung nang-aaway sa 'kin kasi baka raw albino ako. What is albino, Mama?”

Bago ko pa malaman kung saan Banda ay may kung anong bagay ang tumama sa aking likod. "Anong ginagawa mo rito, Sino ka?!" at halatang nakainom. Bago pa ako makasagot ay hahampasin na muli sana ako ng paddle. Oo paddle Ang hawak Niya. Umilag ako at tumalon sa baba Ng hagdan sabay suntok sa mukha Niya. Natumba siya at pilit na tumayo. Doon ay lumapit Ang Isa sa Amin habang Ang dalawa pang Kasama nila ay nakikipag laban Kay Java. May tiwala ako Kay Java, at Alam kong kayang kaya nya ito.

“Ayos. May limang ulo na tayong nakukuha.” Sa hindi inaasahan, isang malaking nilalang ang biglang tumalon mula sa ‘taas ng isang burol patungo sa amin. Dahil sa laki nito, naapakan niya ang ibang lobo. Nadurog ang mga ito na parang isang langgam. Umungol ito ng malakas at halos mabingi kami dahil dito. “Anong nilalang ‘yan? Paano nakatalon ‘yan hanggang dito?” nangangambang tanong ni Jas.

Chapter 102 Narito ang pagsasalin sa Tagalog ng mga bahaging nasa wikang Ingles, upang maging buo at natural ang daloy ng kuwento sa wikang Tagalog: Nanginig nang husto ang buong katawan ni Soledad nang marinig ang tanong ng kanyang superior. Halos maiyak na siya sa takot. Alam niyang katapusan na niya. Kung hindi siya gagawa ng paraan para ipagtanggol ang sarili ngayon, baka hindi lang trabaho ang mawala sa kanya—baka hindi na siya makapanatili pa rito sa Ciudad de Oro!

sabi niya noon, nakaangat ang boses na parang pangako. Isang pangakong naging dahilan kung bakit buong-loob kong ibinigay ang lahat sa kanya. --- Flashback: Ako at si Sabrina—magkapatid sa halakhak, sa iyak, at sa gutom. Lumaki sa iisang kubo sa probinsya, na ang agahan ay minsan kalahating itlog lang na hinahati naming dalawa. Nang nagpunta kami sa Maynila, isang maliit na boarding house sa Cubao ang naging mundo namin—kisameng butas, sahig na laging basa pag umuulan... pero puno ng mga tawa at pangarap.

Ngayon ko lang naramdaman na ibang-iba talaga ang Maynila sa Tarlac. “Good morning po, Ate.” bati ng isang batang naglalako ng sampaguita. Napangiti ako at binigyan siya ng limang piso. “Ingat ka palagi,” sabi ko bago ako sumakay sa jeep.

“O-Ohh, god! More! More!” Napaungol na rin si Seb. Dahil sa nakikita niyang nasasarapan ang dalaga ay mas lalo siyang ginanahan. Binilisan niya ang pagkilos at mas lalo pang naging marahas. Mas lalo ring nakadagdag ng pagkasabik niya ang malamig na tubig na tumatama sa kanilang balat. Ilang sandali pa ay unti-unti nang naramdaman ni Seb siya ay lalabasan.

sagot ko. "Grabe. Ganiyan kasama ang tingin mo sa akin?" Tanong niya. "Ang kwento kasi ni Cha sa akin, masama ang ugali mo." "What?" Gulat niyang tanong. Nilingon ko siya at tumango. "Sabi niya iyon. Si Kuya Carlo naman daw ang mabait." Nagsalubong ang kilay niya at umambang tatayo. "Pagsasabihan ko 'yang si Cha. Nasaan ba iyon?"

Sinimangutan ni Alamo ang mga pilyong kakambal atsaka naiiritang ginulo ang buhok. “Hala. Kay Aba kaya ‘yon. ‘Indi sa akin ‘yon ah.” Depensa naman ni Aragon. “Hindi kaya akin iyon. Nakuha ko lang ‘yon sa ilalim ng bed ni Tito Waris e.” Kuwento ni Aba. “May kasama pa nga iyon na malaking bra pero hindi ko na lang kinuha kasi hindi naman kasya sa ‘kin.” Ang Waris talagang iyon. Balahura.