Novel & Cerita Komi San Can't Communicate

pagpuputol nito sa daloy ng isip niya. "H-Huh?" pag-uulit niya dahil hindi niya maintindihan ang ibig nitong sabihin. Pinagkaiba ng ano? Muling ngumiti sa kanya ang babae ngunit alam niyang hindi iyon totoo. "Do you understand English? Kailangan ko bang magtagalog?" Pinamulhan ang mukha ni Sania sa pagkapahiya. Parang ipinapahiwatig nito na bobo siya. Hindi siya komportable dito.

Frustrated na sambit ko sa pangalan niya. "Last night I didn't want to go home because we're not okay, pero lasing ka na at galit ka sa'kin, you even cried. You don't want to talk to me. I texted you that I want us to talk now, but you don't even reply to me, and look how desperate I am for us to talk. Damn it, I'm fucking here in a female comfort room," natatawang sambit niya. Natigilan ako at saka lang naalala na nandito pa pala kami sa comfort room at natampal ko ang noo ko nang naalala na nadatnan kami ni Seji na magkahalikan.

I understand that he is suppressing his thoughts at that time. "I promise to take care of your daughter ma'am," aniya. Pinalo ko ang braso niya. "Hindi nakakaintindi ng english si nanay." Tumawa siya at napakamot ng ulo. "Marunong mag-english si San Pedro, siguradong ita-translate niya iyon para sa nanay mo." Sabay kaming natawa sa pagbitaw niya ng joke. This may sound 'baduy' pero para sa amin ay nakakatuwa ang mga biruan naming ganito.

Bitbit iyon ni Baste, dahil gusto niyang siya ang magsuot, kahit na maliit lang naman iyon at hindi masyadong mabigat. Napakagat ako ng labi habang nakaupo sa dulo ng slide at yakap ang sarili, pinipigilang umiyak. Pero kahit anong gawin ko, ayaw magpaawat ng mga mata ko at tinuloy ang pag-iyak. I’m not good at Japanese, unlike the Sierras who can fluently speak other languages as if it’s their mother tongue. English lang ang alam ko, pero hindi naman marunong ang mga Japanese mag English, kaya ang hirap makipag-communicate.

Kasama ni Nana Saling si Liam patungo sa bayan. "Eiress, paano kung isang araw bigla tayong napahamak? Tapos halimbawa nanganib ang buhay ko pero hindi ko pwedeng sabihin sa'yo na nasa panganib ako. Kapag sumuway ako, papatayin nila ako. Paano ko sasabihin sa'yo na nasa panganib ako ng hindi nabibisto?" Nakangiti nitong tanong. Siguro may napanood na naman itong pelikula sa bayan kaya ganoon ang topic nila. "E 'di gumamit tayo ng code o kaya sign language." Nakangiti niyang sagot.

“Tatlong taon akong nasa coma. Parang marami na akong nakalimutan. Hindi ko talaga alam kung ano ang gusto kong gawin.” Ngumiti si Kaizan nang banayad, pinisil ang ilong niya sa pabiro na paraan. “Okay lang. “Puwede kang maging assistant ko muna, at kapag handa ka na, puwede kang gumawa ng iba. Sound okay?”

sabi ni Jordan. Sabi ni Jamie, "Hindi na kailangang masyadong ma-depress. Dahil nasa Earth ang advanced civilization of outer space, dapat mayroong communication networks. Siguro ito ay isang bagay na mas advanced kaysa sa mga telepono at computer. Sa oras na iyon, hangga't mayroon tayong numero o ID ng kabilang partido, maaari tayong makipag-ugnayan sa kanila!"

'wag kang makipag bangayan dito baka gumawa ka ng eskandalo, nakakahiya! "Are you mute?" Tanong nitong muli. "Ang dami mo namang disability. First, you had hearing impaired and now you're a mute? Pa'no ka nakikipag-communicate? Should I learn how to do sign language for us to communicate better?" Malakas akong napabuntong hininga at lumingon sa kan'ya. Sinamaan ko ito ng tingin. "Shut up, please, I am trying not to make a scene!" Halos pabulong na pakiusap ko. Umalis naman ito saka lumayo sa'kin. Nilibang niya ang sarili sa pag-sipa ng tubig sa may dalampasigan.

sambit ko at huminto ako sa paglalakad at napa-hinto rin siya. "No communication ang gagawin natin kapag umalis kami baka humanap ng iba," aniya sa akin. "Baka, ikaw makahanap ng iba, mommy love walang communication? Hindi ko kaya, iniisip ko pa lang masakit na dito oh..pero kung para sa atin naman 'yon bakit hindi?" sambit ko sa kanya.

Napahawak siya sa kanyang likod tagiliran na tinamaan ko. I smiled when I heard her growl of pain. "Ano masakit? Ayaw mo pa rin bang sumunod?" lalo akong nakaramdam ng galit ng makita siyang umatras at nanatiling nakayuko. "Leave her Iho, maybe she didn't understand us," "No Mom, I want to talk to her," "How can you talk to her? If she didn't talk to us," I looked at my Mom. Maybe she's right but I need to talk to her, even I know that she didn't understand me or maybe she understand but she didn't know how to talk.