Komi San Can't Communicate Novels & Stories

Hindi ko siya matiis. From: Nico Hey. I’m going to sleep. I’m tired. See you next time. Alas dose pa lang Nico. Huwag muna. Kausapin mo muna ako. To: Nico Sus. Manonood ka lang ng anime eh. Hindi ko inaasahan ang sumunod na nangyari. He sent me a picture of him having the most bright smile. He’s really comfortable with me now. He has never done this before. He somehow gained confidence in talking to others.

“May galit ka. Kanina sabi mo kailangan nating mag-communicate more. Pero ngayon ayaw mo naman magsalita. Hindi ka consistent.” Dahan-dahang iminulat ni Kian ang mga mata. Sa isang iglap, umangat siya at ipinasubsob siya sa kama, ang dalawang braso’y nakapuwesto sa magkabilang gilid ng kanyang ulo. Naging masikip ang pagitan nila; naghahalo ang kanilang paghinga. Marahang hinaplos ni Kian ang kanyang mukha, ang mga matang madilim ay nakatuon lamang sa kanya. Matagal siyang hindi nagsalita, para bang pinipigilan ang isang bagay sa dibdib.

“Alam nila na may darating. Hindi pa nila alam kung sino.” May bahagyang paggalaw sa kanan. Sabay silang huminto. Walang utos. Walang senyas. Sanay na sila sa ganitong sandali. Isang anino ang dumaan—mabilis, tahimik. “Contact?” tanong ni Sven mula sa comms. “Negative,” sagot ni Rio. “Pero may galaw.” “Dalawa o isa?” tanong ni Collin. “Isa,” sagot ni Theo. “At bihasa.”

His eyes narrowed,and he tilted his head, a frown forming in his face. He pulled the earpiece out of his ear. "What's wrong?" I asked, a little worried. He glanced at me, then back at the screen. "The earpiece sounds weird," he said, his voice tight. "I think we lost communication." “Subukan mo ulit kumonekta sa kaniya,” suhestiyon ko. Sinunod naman niya ang suhestiyon ko at ilang beses sinubukang kumonekta sa kaniyang tauhan hanggang sa nagkaroon na ng signal sa pagitan ng earpiece nila.

Tahimik siya sandali. “Sorry,” sabi niya. “I know I said I’d give you space.” “Okay lang,” sagot ko. “Ano’ng meron?” Huminga siya nang malalim. “Wala,” sabi niya. “I just… wanted to hear your voice.” At doon— parang may humila sa dibdib ko. ⸻ Isang Tawag na Walang Plano Hindi namin pinag-usapan ang trabaho.

Isa-isa niyang binasa ang mga mensahe. "Santino, nasaan ka?" "Pwede ba tayong mag-usap?" "Alis na ako bukas. Wala ka man lang sasabihin?" "Santino..." Napalunok siya. Hindi siya makagalaw. Tila may humigpit na tanikala sa kanyang dibdib nang ma-realize niya ang isang bagay—ngayon na ang flight ni Luna. At wala siyang nagawa para pigilan ito.

Na tila ba sinadya iyong ilagay roon para tawagan ko dahil alam ng nagbigay na maaaring ma-curious ako sa kanyang ginawa. “C-Can we call this number?” wala sa sarili wika ko kay Soren dahil mas nangingibabaw na ngayon sa sistema ko ang kagustuhang malaman kung sino ba ang sinasabi ng lalaki na tunay na ama ko.

Just us. But my heart wouldn’t move. My mind kept going back to that text. “Sisirain ka niya. Hindi lahat ng sikreto nabubura ng coma.” I wanted to say yes. God, I wanted to say yes. Pero hindi ako makagalaw. “I—can I talk to you later?” “Of course,” he whispered, trying to smile. He slipped the box shut, then stood. Hinalikan niya ang kamay ko. No one clapped. Walang awkward stares. Lahat marunong rumespeto.

He can let those demons devour me, but he defended me even though he knows that I am mad at him. "I am mad at you." Naiiyak na saad ko sa kanya. "You know that?" Parang tanga na nagsasalita akong mag-isa ngunit hindi ko naririnig ang sagot si Sushi. Tumayo naman si Sushi at talagang nagsumiksik na sa akin ito. He was still wailing. "Pwede bang ako na lang ang kampihan mo?" Mahinang tanong ko sa kanya. "Huwag na si Agamemnon." He whined a little and I'm not sure if he agreed or not. Napalayo naman ako sa kanya. Did Agamemnon remove the imprint between the two of us that's why I can no longer communicate with Sushi? I can no longer understand the ancient language?

“Hindi mo ba nakukuha ang ibig kong sabihin, anak? Suicide mission ang tinanggap niya. Hindi na niya nabasa ang mensahe ko dahil wala siyang dalang cellphon, sa pag-aakalang wala nang tatawag sa kanya. Hanggang sa mawalan nga talaga ng komunikasyon sa kanila dahil nagkahiwa-hiwalay sila. Ilan na lang din ang nakabalik sa mga special forces at mga kasamahan niya.” “Oh my God!” Sabay sapo ni Kana ng labi. Hindi niya alam na matindi ang dinanas ni John. Ang akala niya, ilang taon itong nagsama at si Simone. “P-paano po sila nagkasama ni Simone? B-bakit parang matagal silang nagkasama?”