Kwento Ng Bulkang Mayon นิยาย & เรื่องราว

Napakasaya na madalas na akong mag-guest sa mga tv show na about sa business, madalas din pag-usapan sa social media ang wine ko kasi kada buwan, iba’t ibang sikat na model o artista ang kasama sa commercial, at iyon ang paraan ko para lalong pasikatin ang Tani Wine company ko. Ngayon, nasa Bicol kami kasi nag-aya si Ada na gusto niya raw makita ang bulkang mayon. Ayoko nga sana kasi takot ako sa mga kalamidad, lalo na sa mga pumuputok na bulkan. Pero imbis na ang mayon ang pumutok, iba pala ang puputok nung araw na iyon. Nasa harap kami ng bulkang mayon at masayang pini-picture-an nila Mama Misha at Papa Everett ang apo nilang sina Miro at Czeverick na kasama din namin ngayon.

di ko na inintay yung sagot dahil yung footpath naman visible na isang daan lang. Nang may … ampangit naman nito! Isang kalabaw, natawa ako sa sarili ko kala ko, gorilya. Ahahaha. Pero sila ang dakilang pambansang hayop ng Pilipinas, Kalabaw, parang kapatid ko lang. Nyahahaha. Wow, daming pinya. Ano yun? Santol? Manga? Saging? Bayabas? Makopa? Star Apple? Ayyyy wow, gawa ako fruit salad, and daming puno ng niyog! Akyat ako!

ani Dark. Nakabili ng malawak na lupain si Dark sa Bicol, Albay. Maganda ang lokasyon dahil tanaw sa lugar ang perfect cone ng bulkang Mayon. “Kaya lang love, napaka layo non dito sa kumpanya mo.” ani Aia.

“Aling Mona. Ipapaalam ko po ang lahat sa loob.” Pagpasok nila ay sinalubong sila ng amoy ng lutong probinsya. Tinola, inihaw, sinaing na tulingan, at ang pinakamasarap na mangga na tanging Zambales lang ang may ganong tamis. Ang mga kasambahay ay abalang nagluluto, nag-aayos, at tila excited sa presensya ng binata.

Naghanap siya ng sulok sa bulwagang iyon na hindi masyado matao, at humingi ng isang basong tubig mula sa waiter. Ang auction dinner ay parang isang night light, punong-puno ito ng kasiglahan at ingay. Nakita ni Mayumi ang mga kilalang tao sa buong Luzon. Kitang-kita niya rin ang pagiging prominenteng tao ni Juanda. Kilalang tao na talaga ito.

May isang babae na gumabay sa kanila patungo sa isang lamesa. "Dito ang puwesto ng mga kasambahay at mga trabahador ni Mr. Montenegro." Hinawakan siya ni Maribel at saka naupo sa upuan. Tahimik niyang pinalibot ang kaniyang paningin sa paligid. May isang lamesa na napakaraming pagkain. May limang letchong baboy ang naroroon. Iba't-ibang putahe ang nakahain sa lamesa. Maraming prutas din ang nakahanda. Ang mga bisita ay may kaniya-kaniyang hawak na goblet kung saan may laman itong wine.

Pagdating namin, sinalubong kami ng isang matandang lalaki na may maamong ngiti at inalalayan papunta sa isang mesa sa labas—sakto, dahil gusto talaga naming doon kumain. Walang menu sa lugar na 'to, kaya siya mismo ang nagdidikta kung anong putahe ang ihahain batay sa kung anong fresh ingredients ang meron sila ngayong araw. Na-curious ako sa konsepto, kaya mas lalo kong inabangan ang pagkain nang sabihin niyang traditional Greek dishes ang ihahanda niya. Habang hinihintay namin, inabutan kami ng asawa niya ng malamig na Soumada—isang inumin na gawa sa almonds. Medyo matamis, pero ang refreshing sa init ng panahon.

Kontento na akong nakikita ang asawa ko sa malayo. Muling bumalik ang sigla ko. I've learned my lesson. Tanging si Montenegro lang ang may alam. Siya ang pinabantay ko doon sa tuwing bumabalik ako sa Maynila. Labas masok kami sa hacienda nila. Nagpanggap kami ni Montenegro na tagapangalaga ng kabayo. Yon ang hindi niya masyadong pinupuntahan na lugar dahil halos kalalakihan ang mga nandun.

I can pleasure him more just like the old times. Natatawa nga ako kanina ng pumunta kami ng Cagsawa Ruins sa Daraga, Albay kung saan mo makikita ng malinaw at malapitan ang Bulkang Mayon. Para siyang baliw na ngayon lang nakakaita ng bulkan. It disgusts me more sa pagiging walang class na magpose at magpapicture. I was laughing at the back of my mind the whole time because of those weirdos. Nakakahiya sila at all.

Walang kumontra—ang mahalaga sa kanila ay malaman ng mga mamimili na ito ay mansanas ng Tayabas, hindi ng silangang Quezon. Sabi ng isa pang binata, “Kunin ang mga megaphone! Puntahan ang bawat bahay, gisingin ang lahat, at i-pack ang libo-libong order na ito bago tayo matulog!” Agad na nagtakbuhan ang mga kabataan dala ang mga megaphone para magtawag. Maya-maya, halos lahat ng may edad labinlima pataas ay dumating na at mahusay na nagbalot ng mga mansanas.